ทะลุมิติไปเป็นคุณพี่ของเหล่าเทพเจ้าจากหอคอย พร้อมระบบคุณแม่ Lv.999
ข้อมูลเบื้องต้น
โดนส่งไปอยู่ต่างโลกด้วยความผิดพลาดของพระเจ้า แถมยังต้องคอยดูแลเด็กๆพวกนี้ที่ในอนาคตจะต้องไปเป็นพระเจ้าของหอคอยต่างๆที่ทดสอบและมอบพลังให้กับมนุษย์
ส่วนผม!!
ขออยู่ในบ้านชิวๆแบบนี้นี่ละ-
‘ตึง!!’
“ท่านแม่!! ข้าอยากได้เมียเพิ่ม!!”
“แกจะขี้xไปถึงไหนซูส!! ไปขัดส้วมจนกว่าจิตใจของแกจะสะอาดเดี๋ยวนี้!!”
=======================
ได้เวลากลับมาเขียนแนวสบายๆต่ออีกครั้ง
สวัสดีทุกคนด้วยนะครับ พี่หมี คนเดิมเอง
คิดว่าใครหลายๆคนก็คงจะอยากอ่านนิยายที่มันดูสบายๆสมองไม่คิดอะไรมาก
วันนี้ผมก็เลยจะมาเขียนแนวนี้ให้ได้อ่านกันไป!!
แน่นอนว่าไม่ต้องกังวลเรื่องดราม่า หรือเหตุการณ์อะไรที่มันดูเศร้า
เพราะไรท์จะเขียนแบบให้สบายสมองที่สุด!!
หากชอบก็สามารถกดติดตามนิยายเรื่องนี้ และกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจได้นะ
ส่วนคำถามว่า เรื่องนี้จะมีปล่อยขายรึไม่?
ถ้ามันออกมาดี ไรท์ก็จะปล่อยขาย
ถ้ามันดูเบื่อๆ ไรท์ก็จะปล่อยให้อ่านฟรีไปเรื่อยๆจนจบเรื่อง
อย่าลืมสนับสนุนไรท์กันด้วยน๊า~
บ๊ายบาย~~
หอคอยชั้นที่ 1 พระเจ้าหรอ?
“ข้าต้องขออภัยเจ้าอย่างถึงที่สุดด้วย!!”
ตอนนี้ตรงหน้าของผมกำลังมีชายแก่ใส่ชุดขาวไว้ผมยาว ที่มาพร้อมกับเคราที่ยาวสวยงามจนน่าสัมผัส กำลังก้มกราบขอโทษผมแบบสุดหัวใจ
“เอ่อ…ไม่ต้องขอโทษผมขนาดนั้นก็ได้คุณแกนดาฟ- ผมหมายถึงท่านพระเจ้า!!”
ใช่ครับ ชายแก่ที่กำลังก้มหัวอยู่นั้นคือพระเจ้าที่บังเอิ๊ญบังเอิญทำผมตาย เพราะดันนอนน้ำลายไหลตกใส่หัวของผม
ใช่ครับมันฟังดูทุเรศเอามากๆ แต่คุณลองคิดว่ามีน้ำแปลกๆ ตกลงมาสู่พื้นด้วยความเร็วที่พอๆ กับเครื่องบิน แล้วมันกระแทกเข้าหัวของคุณดูสิ
เละครับ…
“ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องขอโทษเจ้าจริงๆ เพราะข้าดันเผลอหลับไปโดยไม่ได้ไปนอนที่เตียง เจ้าถึงได้ต้องมาจบชีวิตลงด้วยอะไรแบบนี้”
แน่นอนว่ามันเป็นความผิดของเขา แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้อะไรมากนัก
เพราะชีวิตบนโลกมนุษย์ของผมเองก็แย่จนรับไม่ไหวเหมือนกัน
มีชีวิตอยู่หรือไม่มีก็ดูไม่ค่อยจะต่างกันสักเท่าไหร่…
“ข้าไม่สามารถฟื้นคืนชีพให้กับเจ้าได้ แต่ข้าส่งเจ้าไปยังโลกใบใหม่ได้ เจ้าสนใจไหม?”
“โลกใบใหม่? หมายถึงต่างโลกนะหรอ?”
“แม่นแล้ว!!”
ก็ดีเหมือนกัน บางทีมันอาจจะดีกว่าชีวิตของผมในโลกนี้ก็เป็นไปได้
“แต่ว่า…ถ้าผมไปโลกใบใหม่นี่ ผมจะอยู่ที่นั่นไหวรึเปล่า?” นั่นเป็นความกังวลของผม เพราะผมไม่รู้ว่าที่โลกใบใหม่นั้นจะเป็นเหมือนกับโลกนี้ไหม และผมจะต้องพบเจอกับอะไรที่มันแย่กว่าโลกใบนี้รึเปล่า
“โฮ่ๆ!! ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไปหรอก เพราะข้าจะมอบสิ่งที่ทำให้เจ้ากลายเป็นคนพิเศษในโลกใบนั้นให้เอง!!”
“ถ้าแบบนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย…”
‘ตึงๆๆ!!’
จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงเหมือนกับใครกำลังเคาะประตู ทั้งๆ ที่รอบๆ ตัวของผมมีแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น
“ไอ้แก่ออกมาเดี๋ยวนี้!! แอบพาสาวเข้าห้องอีกแล้วใช่ไหม!!”
“แย่ละสิ!! ข้าไม่มีเวลาแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปเดี๋ยวนี้เลย!!”
“ดะ เดี๋ยวก่อนครั-”
“อวาดาเคดาฟรา!!”
‘ดัมเบิลดอร์นี่หว่า!!’
‘ตู้มมมมม!!’
จากนั้นสติของผมก็ดับลงทันที….
หอคอยชั้นที่ 2 ระบบบ้าอะไรเนี้ย!?
“อืม…”
ดวงตาของผมได้ค่อยๆ เปิดขึ้นมา ผมกำลังนอนอยู่ที่พื้นซึ่งเย็นเฉียบ มันจึงทำให้ผมจำเป็นต้องลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองไปรอบๆ ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ โดยรอบๆ ตัวของผมนั้นมีแต่สีขาวเต็มไปหมด
“ที่ไหนอีกละคราวนี้?”
พระเจ้าบ้านั้นบังอาจใช้คำสาปใส่ผมมาต่างโลก นี่ไม่คิดว่าดวงวิญญาณของผมจะได้รับความเสียหายบ้างเลยรึยังไง?
[ระบบตรวจพบผู้ถือครอง]
[ระบบสุดยอดคุณแม่ lv.999 เริ่มต้นการทำงาน]
[ยินดีต้อนรับโฮสเข้าสู้โลกใบใหม่]
เสียงโมโนโทนได้ดังขึ้นมาในหัวของผม พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าที่แสดงข้อความขึ้นมา
“เยี่ยม!! อย่างน้อยๆ เราก็มีระบบ ว่าแต่ชื่อระบบมันอะไรนะ ผมได้ยินไม่ค่อยจะชัดสักเท่าไหร่?”
[ระบบสุดยอดคุณแม่ lv.999]
“ไม่ใช่คุณพ่อหรอ?”
[สุดยอดคุณแม่ lv.999]
“แต่ผมเป็นผู้ชายนะ…”
[สุดยอดคุณแม่ lv.999]
“….”
[….]
นี่มันบ้าอะไรวะเนี้ย!!
ตรูเป็นผู้ชายนะโว้ย!! แล้วไหงจะให้ตรูไปเป็นคุณแม่หาพ่อเธอหรือ!!
“จริงสิ!! ต้องตรวจเช็กร่างกายก่อน!!”
ว่าแล้วผมก็เริ่มตรวจสอบตัวเองดู อย่างน้อยๆ มันก็ทำให้ผมรู้สึกพอใจเล็กน้อยเมื่อเจ้าน้องชายสุดที่รังของผมยังคงอยู่ดีไม่หนีไปไหน
“เอาละระบบ นายทำอะไรได้บ้าง?”
[ระบบจะคอยช่วยเหลือให้โฮสกลายเป็นคุณแม่อันดับ 1 ของจักรวาล]
“…ทำไมผมต้องเป็นคุณแม่ด้วยละ”
[เพราะระบบสร้างมาเพื่อคุณแม่]
“แต่ผมเป็นตัวผู้”
[ก็สามารถเป็นคุณแม่ในเวลาเดียวกันได้เช่นกัน]
โอเค ผมเลิกเถียงกับเจ้าระบบนี้ละกัน รู้สึกว่าผมกำลังเถียงกับพวกที่พร้อมจะยัดเยียดอะไรแปลกๆ ให้กับผมตลอดเวลาเลย
“แล้วจะให้ผมทำอะไรเป็นอย่างแรก?”
[อีกไม่นาน เหล่าเทพเจ้าจะค่อยๆ ถูกส่งมายังสถานที่แห่งนี้ เพื่อให้โฮสอบรมและสั่งสอนเทพเจ้าเหล่านั้นเพื่อพร้อมสำหรับหอคอยแห่งพระเจ้าที่กำลังจะเกิดขึ้นมาบนโลกมนุษย์]
“หอคอยแห่งพระเจ้าอะไรนะ? ขอคำอธิบายแบบด่วนๆ”
สถานที่ที่ผมอยู่ในตอนนี้คือ ‘ความว่างเปล่า’ มันเป็นสถานที่ซึ่งมีไว้สำหรับตัวผมโดยเฉพาะ และหน้าที่ของผมก็คือการฝึกอบรมเหล่าเทพที่จะเกิดขึ้นมา และส่งพวกเขากลับไปที่โลกมนุษย์เพื่อสร้างหอคอยของตน และรับเหล่ามนุษย์ที่นับถือตนเข้ามาอยู่ภายใต้อาณัติของตน
แน่นอนว่าการฝึกอบรมนั้น ตัวของผมสามารถเลือกได้ด้วยตัวเองโดยมีระบบสุดยอดคุณแม่คอยสนับสนุน
แต่ว่ามันมีบางสิ่งที่เจ้าระบบนี้ไม่สามารถทำได้ นั่นก็คือ…
สันดานหลักของเหล่าเทพบางตนนั้นจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน!!
“แบบนี้ก็แย่นะสิ”
[ไม่ต้องกังวล เพราะเหล่าเทพเจ้าจะเคารพท่านเป็นอย่างมาก เมื่อ-]
‘วู่ม….’
เกิดเสาแสงสีขาวทั้ง 12 เสา ขึ้นรอบตัวของผม
ไม่นานนัก ร่างของเด็กทั้ง 12 คนก็ปรากฏขึ้นมา โดยพวกเด็กๆ นั้นมีช่วงอายุอยู่ที่ประมาณ 7-8 ขวบเท่านั้นเอง
“นี่คือ…”
[เหล่าเทพชุดแรกได้มาถึงแล้ว]
“เจ้าใช่ไหมที่จะมาเป็นข้ารับใช้ให้กับข้า!!”
จู่ๆ เจ้าเด็กหัวขาวก็พูดขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ผม เพียงแค่พบกันครั้งแรก ผมก็สามารถเรียกเจ้าเด็กนี่ได้อย่างเต็มปากเลยว่า…
‘เด็กเปรตชัดๆ’
[ภารกิจ]
[ดูเหมือนว่าเหล่าเด็กๆ จะไม่มีความเคารพในตัวคุณเลยแม้แต่น้อย ได้เวลาแสดงพลังแห่งความเป็นแม่ให้เด็กๆ ได้เห็น!!]
[สั่งสอนเด็กดื้อเพื่อให้พวกเขาเคารพในตัวของคุณ]
[รางวัล : ไม้เรียว]
‘แล้วจะให้ผมสั่งสอนยังไงละคร้าบบบบบ’
ผมไม่อะไรที่สามารถทำได้เลยตอนนี้ แล้วพวกเด็กๆ เหล่านี้เองก็เป็นเทพเจ้าเสียด้วย ผมจะเอาอะไรมาสู้!!
[โปรดเช็กในช่องเก็บของ]
‘ช่องเก็บของอย่างงั้นหรอ?’
ว่าแล้วผมก็ได้เปิดช่องเก็บของขึ้นมา ตอนนี้สิ่งที่ผมมีนั้นก็แค่อุปกรณ์สำหรับการเลี้ยงดูเด็ก และอุปกรณ์สำหรับการทำอาหารเท่านั้น
รวมไปถึงอาหารว่างด้วย
‘เดี๋ยวนะ!? อาหารว่างอย่างงั้นหรอ??’
มันเป็นขนมจำพวกคุกกี้และขนมขบเคี้ยวทั่วๆ ไป แต่นั่นก็ทำให้ผมพอที่จะหาวิธีสั่งสอนเจ้าเด็กตรงหน้าแล้ว
ว่าจบผมก็ได้หันไปหาเจ้าเด็กหัวขาวนั่นก่อนที่จะเริ่มพูดขู่ทันที
“พูดจาให้มันดีๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นผมจะงดขนมนะ!!”
“หึ! ข้าไม่สนใจขนมอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว!!”
“ถือว่าเตือนแล้วนะ”
ว่าจบผมก็ได้หยิบเอาขนมออกมาจากช่องเก็บของ พร้อมกับหันไปมองเด็กคนอื่นๆ ที่เหลือ
“พึ่งมาถึงกันใช่ไหมล่ะ มาทานขนมรองท้องกันก่อน”
ขนมที่ผมหยิบออกมานั้นเป็นเพียงแค่คุกกี้ธรรมดาๆ ไม่มีอะไร แต่ดูเหมือนว่ามันจะดึงดูดความสนใจจากเหล่าเด็กๆเป็นอย่างมาก
“หอมจัง!! ข้าขอสักชิ้นได้ไหม!!”
เด็กสาวผมสีดำน้ำตาลได้พูดขอขึ้นมาเป็นคนแรก แน่นอนว่าผมเองก็ยื่นมันให้กับเธอ
“อื้ม!! อร่อยสุดๆ!! นี่มันเป็นขนมที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ที่ข้าเคยได้ทานมาเลย!!”
“จริงหรอ!? ข้าขอด้วย!!”
“ข้าด้วย!!”
เด็กคนอื่นๆ ที่เห็นก็เริ่มมารุมแย่งขนม เจ้าเด็กหัวขาวที่เป็นประเด็กกับผมก็เริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาทันที เขาจึงได้เดินเข้ามาใกล้ๆ หวังที่จะขอกินด้วย
แต่ว่า….
‘เพี๊ยะ!’
“อะอ๊ะ! งดขนมสำหรับนาย”
“มะ ไม่จริงงงงงงงงงง!!!!”
[ภารกิจเสร็จสิ้น]
หอคอยชั้นที่ 3 เทพเจ้าจากกรีก
“ได้โปรด!! ได้โปรดให้ข้าได้กินเจ้าสิ่งนั้นด้วยเถอะ!!”
เจ้าเด็กหัวขาวนี่ขอร้องอ้อนวอนผมอย่างสุดชีวิต ตอนนี้น้ำหูน้ำตาไหลเต็มใบหน้าไปหมดแล้ว สงสัยจะอยากทานจริงๆ
แต่ว่า….
“ไม่ได้! นายถูกลงโทษอยู่ตอนนี้”
“มะ ไม่จริง…”
พอผมพูดออกไป เจ้าเด็กนั่นก็ถึงกับลงไปนอนที่พื้นพร้อมกับมีเสียงสะอื้นดังออกมาเรื่อยๆ
น่าสงสารจริงๆ นั้นละ…
‘หืม?’
แต่แล้วก็ได้มีเด็กผมขาวอีกคนเดินเข้าไปหาเจ้าเด็กนั่น ก่อนที่จะยื่นคุกกี้ของตัวเองให้กับเด็กคนนั้น
“พะ โพไซดอน”
‘โพไซดอน!? เดี๋ยวนะ!?’
“ฮื้อๆ!! เจ้าช่างเป็นพี่ชายที่ดีของข้าจริงๆ!!”
พี่ชาย!? อย่าบอกนะว่าเจ้าเด็กนี่คือราชาแห่งเทพทั้งปวง!!
‘ซูส!!’
“อืม”
โพไซดอนพยักหน้าให้กับซูสทีนึกก่อนที่จะเดินกลับมานั่งทานขนมของตัวเองต่อ
“ฮ่าๆ!! ข้าไม่จำเป็นต้องง้อเจ้าก็ได้!! ข้ามีโพไซดอนที่คอยดูแลข้าอยู่แล้ว!! ข้าไม่ต้องการเจ้า!!”
พอได้ใจ เจ้าเด็กนี่ก็เริ่มเหิมเกริมขึ้นมาทันที ผมได้หันไปหาโพไซดอนก่อนที่จะพูดกับเขาว่า…
“วันหลังไม่ต้องให้ขนมกับซูสอีก เข้าใจนะ”
‘หงึกๆๆๆ’
ผมพูดพร้อมกับเผยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นให้กับเขา โพไซดอนที่เห็นผม จู่ๆก็เหงื่อตกพร้อมกับพยักหน้าให้ผมรัวๆ
“ซูส….”
ผมได้หยิบเจ้าไม้เรียวที่ผมพึ่งได้มาจากการทำภารกิจออกมา ซูสที่เห็นผมถือไม้สีเขียวๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไร
แถมยังเถียงผมกลับอีกด้วย…
“อะไร!? เจ้ามีปัญหากับข้าอย่างงั้นหรือ!! ข้าคือราชาของเหล่าเทพทั้งปวง!! และเจ้าไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรข้าได้!!”
ผมได้เดินเข้าไปหาเจ้าเด็กนั่น พร้อมกับพลังบางอย่างที่ออกมาจากตัวของผม โดนที่แม้แต่ผมเองก็ไม่รู้ตัว…
…
…
…
…
มุมมองของซูส
หลังจากที่ข้าลืมตาขึ้นมา ข้าก็ได้พบกับชายผู้หนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงแค่คนธรรมดาๆ เท่านั้นไม่มีอะไร พร้อมกับเหล่าพี่น้องและลูกๆ ของข้า
ข้าไม่ชอบเวลาที่ข้านั้นต้องเห็นคนธรรมดาๆ มายืนต่อหน้าข้าแบบนี้
ข้าเป็นถึงราชาของเหล่าทวยเทพทั้งปวง!!
ทำไมเจ้าผู้ชายคนนั้นถึงยังไม่ทำความเคารพข้าอีก!!
แถมยังมาสั่งงดขนมของข้าอีกด้วย!!
แต่อย่างน้อยๆ พี่ชายของข้าโพไซดอนก็ได้เอาขนมนั่นมาให้ข้าทาน เห็นไหม!! ข้าไม่จำเป็นที่จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าเลยแม้แต่น้อย
“ฮ่าๆ!! ข้าไม่จำเป็นต้องง้อเจ้าก็ได้!! ข้ามีโพไซดอนที่คอยดูแลข้าอยู่แล้ว!! ข้าไม่ต้องการเจ้า!!”
แต่ทันทีที่ข้าพูดคำนั้นออกไป ชายคนนั้นก็เริ่มส่งกลิ่นอายแปลกๆ พร้อมกับแรงกดดันที่ข้าไม่รู้จักมาก่อนออกมา
“หนึ่ง สำหรับคำพูดที่ไม่ให้ความเคารพ…”
“สอง สำหรับการพูดจาไม่มีหางเสียง…”
ชายคนนั้นพูดเรื่องอะไรสักอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ แต่พอเขามาอยู่ตรงหน้าข้า ร่างกายของข้าก็ไม่ทำตามคำสั่งอีกต่อไป!!
ราวกับว่าจิตใต้สำนึกของข้ากำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่ชายคนนั้นปล่อยออกมา!!
“สาม สำหรับการฝ่าฝืนโทษที่ได้วางเอาไว้…”
“เอามือกอดอก”
‘ฟุ่บ!!’
อยู่ดีๆ ร่างกายของข้ามันก็ไม่ยอมฟังคำสั่ง มันขยับไปตามคำพูดของชายคนนั้นพร้อมกับเริ่มทำตามที่เขาพูดอย่างเคร่งครัด
“จะ เจ้าทำอะไรกับข้า!! ปะ ปล่อยข้านะ!!”
เจ้าไม้สีเขียวที่อยู่ในมือของชายคนนั้นได้ค่อยๆ มาวางเอาไว้ที่ก้นของข้า…
พร้อมกับตีก้นข้าเบาๆ ราวกับกำลังนวดเนื้อให้มันนิ่ม!!
“ความผิดสามอย่างที่เธอได้ทำ….”
อย่านะ…อย่าทำแบบนั้นนะ…
“จำเป็นต้องได้รับการสั่งสอน…”
ไม่ๆๆๆ อย่างทำแบบนั้น!! อย่าทำแบบนั้น!!
“จากไม้เรียว….”
อย่านะ!!!….
“ของผมคนนี้!!!!!”
อย่า!!!!
‘เพี๊ยะ!!’
….
….
….
….
“อ้ากกกกกกกกกก!!!”
เสียงร้องของซูสได้ดังไปทั่วทั้งห้องโถง แน่นอนว่าการตีก้นของแลนนั้นได้สร้างความเจ็บปวดให้กับซูสเป็นอย่างมาก
หลังจากที่การลงโทษจบลง ซูสเองก็ลงไปนอนร้องไห้กับพื้นทันที
“ข้าเป็นถึงราชา…ข้าเป็นถึงราชาแท้ๆ ….”
“คราวหลังก็หัดทำตัวให้มันดีกว่านี้ เข้าใจไหม?”
“หึ! ข้าไม่ฟังคำพูดของเจ้-”
“เข้าใจไหม?”
“….ขะ เข้าใจแล้วครับ”
ในที่สุดซูสก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเสียที ว่าแต่ผมเองก็อยากจะรู้ระบบครอบครัวของพวกเขาจริงๆ ….
“ช่วยแนะนำตัวให้ผมได้รู้จักได้ไหม? ผมจะได้เรียกชื่อพวกเธอทุกคนถูก”
“เดี๋ยวข้าแนะนำให้เจ้าเอง!!”
ซูสเป็นคนเสนอขึ้นมา พร้อมกับเริ่มแนะนำเด็กๆ คนอื่นให้ผมได้รู้จัก เพื่อที่จะได้ลบล้างความผิดของตน
โพไซดอน เทพเจ้าแห่งท้องทะเล พี่ชายของซูส
เฮรา เทพีแห่งสตรี พี่สาวของซูสและเป็นมเหสีของซูส
แอรีส เทพแห่งสงคราม
อะโฟรไดร์ เทพีแห่งความรัก
ดีมิเทอร์ เทพีแห่งการเก็บเกี่ยว
อะธีน่า เทพีแห่งยุทธศาสตร์
อะพอลโล เทพแห่งดวงอาทิตย์ ฝาแฝดอาร์ทิมิส
อาร์ทิมิส เทพีแห่งการล่า ฝาแฝดอะพอลโล
ฮิฟัสตัส เทพเจ้าแห่งไฟ
เฮอร์มีส ผู้ส่งสารแห่งปวงเทพ
ไดอะไนซัส เทพแห่งไวน์
“และข้า!! ราชาแห่งเทพทั้งปวง ซูส!!!”
ผมฟังคำแนะนำของซูสพร้อมกับพยักหน้า ดูเหมือนว่าผมจะได้เป็นพี่เลี้ยงให้กับเหล่าเทพกรีกไปเสียแล้ว
“เข้าใจแล้ว แต่บทลงโทษของนายยังอยู่นะซูส”
“เอ๋!! ทำไมกันละ!! ข้าอุตส่าห์แนะนำเทพองค์อื่นๆ ให้กับเจ้าได้ฟังเลยนะ!!”
“ความผิดก็คือความผิด”
“ข้าไม่ยอมรับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด!!”
“หรืออยากโดนงดขนมเพิ่ม?”
“ได้ครับท่านพี่~ น้องชายคนนี้จะเชื่อฟังพี่ชายเป็นอย่างดีเลยคร้าบ~”
ความวุ่นวายของเหล่าเทพกรีกกับผม ก็ได้เริ่มต้นจากตอนนี้ล่ะ….