หน้าต่างกับภาพฟ้ายามเย็น

เคยมีคำถามกันบ้างไหมครับว่า ทำไมบางคนมองท้องฟ้ายามเย็น แล้วรู้สึกปลอดโปร่ง โล่ง และสบายใจ แต่บางคนมองท้องฟ้ายามเย็นกลับรู้สึกเศร้า เหงา หรือเป็นทุกข์ ทั้ง ๆ ที่ท้องฟ้าเวลานั้นก็สวยงามเกินกว่าที่จะใช้คำพูดมาอธิบาย วันนี้ผมจึงขอนำเสนอหนึ่งเรื่องราวที่อาจจะสามารถตอบคำถามข้อนี้ของใครหลาย ๆ คนได้ มาเริ่มเรื่องกันดีกว่าครับ

เรื่องราวนี้เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางของผมกับเพื่อน เป็นการเดินทางในช่วงสิ้นปีเพื่อไปพักผ่อนอยู่กับธรรมชาติ ที่อยู่ห่างไกลออกมาจากความวุ่นวายของเมืองหลวง ก่อนที่เราแต่ละคนจะต้องแยกย้ายกลับไปทำงาน กลับไปใช้ชีวิตตามทางของแต่ละคนอีกครั้ง 

ในช่วงหน้าหนาว ขณะที่รถของพวกเรากำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ขึ้นไปทางทิศเหนือของประเทศไทย แสงของท้องฟ้ายามเย็นสาดส่องลงมาบนถนนที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา เหล่าเพื่อนของผมแต่ละคนก็ต่างกำลังดื่มด่ำไปกับบรรยากาศในตอนนั้น  จู่ ๆ ก็มีประโยคหนึ่งดังขึ้นมา 

“ เวลาดูท้องฟ้าตอนเย็น มันทำให้รู้สึกแย่ว่ะ มันดาว์น ๆ แปลก ๆ ไม่รู้ทำไม ” 

จากนั้นก็เกิดการยิงคำถามใส่กันบนรถอย่างต่อเนื่องว่า

“ รู้สึกยังไง รู้สึกเหมือนกันไหม ”  

คำตอบของบางคนก็เหมือนกับเพื่อนที่เอ่ยประโยคแรกขึ้นมา บางคนก็รู้สึกต่างกัน แต่ผมเป็นหนึ่งในคนที่ไม่ได้มีคำตอบที่แน่ชัดเหมือนคนอื่น เวลาที่ผมมองท้องฟ้านั้นผมรู้สึกโล่ง โปร่ง สบายใจ แต่บางครั้ง ผมก็รู้สึกเหมือนพวกเขาที่รู้สึกแย่ ผมจึงโดนยิงคำถามกลับมาว่าทำไม เพราะอะไร ณ ตอนนั้นผมก็ไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนกับเพื่อน ๆ ของผมได้ ผมจึงตอบได้เพียงแต่ “ ไม่รู้ว่ะ ” และบทสนทนาก็จบไป ต่างคนก็ต่างหันไปดื่มด่ำบรรยากาศของการเดินทางกันต่อ

จนกระทั้งเราเดินทางมาถึงบนดอยแห่งหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นสถานที่ที่ไม่มีต้นไม้สูงมากเท่าไหร่ สามารถมองท้องฟ้าได้แทบจะ 380 องศา เราต่างช่วยกันกางเต๊นท์ เตรียมอาหารกันอย่างคึกคักและสังสรรค์กันตามภาษาเพื่อน ขณะนั้นเอง แสงยามเย็น แสงของพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ได้กำลังวนมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ทุกคนกลับนั่งมองท้องฟ้ายามเย็น และพระอาทิตย์ที่กำลังค่อย ๆ หลบหายไปหลังแนวภูเขา อย่างดูมีความสุข 

ภาพที่ทุกคนเห็นนั้นเป็นภาพท้องฟ้าสีส้มผสมม่วงที่กว้างสุดลูกหูลูกตา มองดูแล้วดูสวยงามอย่างน่าประหลาดใจ ทำไมวันนี้ท้องฟ้ายามเย็นมันถึงสวยงาม และทำให้โล่งใจได้ขนาดนี้ ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านมา ทำให้เหล่าเพื่อนที่พาคนรักมา ก็โอบกอดกันเพื่อเติมไออุ่นให้กันไปโดยปริยาย ทันใดนั้นเอง ขณะที่ผมหันกลับไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง ผมก็ได้คำตอบสำหรับคำถามที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางแล้ว

คำตอบของผมมันง่ายมากเลยกับการตอบว่า ทำไมเวลาผมมองท้องฟ้ายามเย็นแล้วบางครั้งก็รู้สึกดีบางครั้งก็รู้สึกแย่ ความรู้สึกเหล่านี้มันเกิดจากปัจจัยแวดล้อมของเรา เพื่อนที่บอกว่ารู้สึกแย่เวลามองท้องฟ้ายามเย็น เขาบอกว่าเขามองออกมาจากในห้องผ่านช่องหน้าต่าง แต่ทางกลับกันตอนมาอยู่บนที่สูง ที่ที่ไร้กรอบ ไร้ขอบ ไร้ที่กั้น กลับรู้สึกดี โล่ง โปร่ง นั่นล่ะครับ จุดเล็ก ๆ นั่นเป็นคำตอบของผม

คำตอบนั้นก็คือ “ กรอบ ” เวลาเรามองท้องฟ้าผ่านช่องหน้าต่าง มันไม่แปลกหรอกครับที่จะทำให้เรารู้สึกแย่ เพราะมุมองที่เราเห็นมันก็จะแคบลง อึดอัด รู้สึกเหมือนถูกกักขัง เหมือนนกที่ถูกขังอยู่ในกรง สามารถมองเห็นข้างนอกได้แต่ออกไปไม่ได้  แต่ความรู้สึกมันจะต่างกันโดยสิ้นเชิง ถ้าหากเรามองเห็นภาพท้องฟ้านั้นที่เป็นท้องฟ้าเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน แต่ไม่มีกรอบ ไม่มีช่องหน้าต่าง เป็นภาพโล่ง ๆ มีแต่ท้องฟ้า นั่นก็จะทำให้เรารู้สึกดี มีอิสระ ไม่อึดอัด ถ้าถามว่าอยู่ในเมืองไม่ให้มองผ่านช่องหน้าต่างแล้วจะให้มองยังไง คุณแต่ต้องลองปรับครับ ลองขยับออกมาจากที่ ๆ เคยอยู่ มาอยู่ที่ขอบหน้าต่างยื่นหน้าออกไปสูดอากาศ ยื่นหน้าออกไปเพื่อจะได้ไม่เห็นกรอบเหล่านั้น แค่นั้นก็จะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้

ผมอยากจะขอเปรียบเทียบเรื่องของความรู้สึกเวลามองภาพฟ้าตอนเย็นนี้เป็นชีวิตของเราครับ ท้องฟ้าหรือชีวิตมันมีความสวยงามของมัน และมันก็อยู่ตรงนั้นของมันเสมอครับ ที่เรามองชีวิตตัวเองว่ามันแย่ มันไม่ดี ดูแล้วจิตตก เป็นเพราะคุณมองโดยที่มีกรอบอยู่หรือเปล่า มีข้อจำกัดหรือเปล่าว่า ฉันทำไม่ได้ ฉันด้อยกว่าเขา ฉันไม่เก่ง ฉันเจอแต่เรื่องแย่ ๆ มันก็เหมือนกันกับการมองท้องฟ้าล่ะครับ ถ้าเราสามารถหาตำแหน่งที่เราขยับไปยืนแล้วทำให้มองไม่เห็น หรือเลิกคิดถึงเรื่องพวกนั้นได้ อาจจะทำให้ไม่เครียด ไม่จิตตก ไม่กังวน และใช่ชีวิตอย่างมีความสุขได้ 

ความคิดด้านลบ หรือความทุกข์ หลายครั้งบางทีมันก็เกิดจากมุมมองของเราเอง ก็เหมือนการมองภาพท้องฟ้ายามเย็นผ่านช่องหน้าต่าง กับการที่เราหาที่ยืนใหม่ให้ไม่เห็นกรอบหน้าต่าง ถ้าทำได้มุมมองก็จะเปลี่ยน ภาพที่เห็นก็จะเปลี่ยน สิ่งที่คิดก็จะเปลี่ยน และ “ ความทุกข์ ” ของคุณก็จะเปลี่ยน “ เป็นความสุข ” ได้เช่นกันครับ 

ขอให้ทุกคนเจอจุดที่ยืนมองท้องฟ้าแล้วทำให้รู้สึกดีเช่นกันนะครับ

เวิ่น.