แหลม เริ่มสนุกกับการแสดง เผยวาดรูปเป็นสิ่งที่ชอบ อาจมีนิทรรศการให้แฟนๆได้ชมกัน
แหลม สมพล เริ่มรู้สึกสนุกกับการแสดง ยังตื่นเต้นทุกครั้ง เผยวาดรูปเป็นกิจกรรมที่ชอบและเพลิดเพลิน อาจมีนิทรรศการให้แฟนๆได้ชมกัน
ศิลปิน-นักแสดงหนุ่ม “แหลม สมพล รุ่งพาณิชย์” หลังจากทุ่มสุดตัวในฐานะนักแสดงกับบทบาทเด็กช่าง ในหนังฟอร์มยักษ์4Kings2 จนประสบความสำเร็จ และล่าสุดมีภาพยนตร์เรื่องใหม่ “มือปืน” โดยผู้กำกับ“พุฒิ พุฒิพงษ์ นาคทอง” (4KINGS, 4KINGS 2, วัยหนุ่ม 2544) ที่ใกล้จะเปิดกล้องเร็วๆนี้
ล่าสุดวันที่ 8 เม.ย.68“แหลม สมพล” มาร่วมงานบวงสรวงเปิดกล้องภาพยนตร์ “มือปืน” THE LAST SHOT ณ วัดอินทารามวรวิหาร จากนั้นให้สัมภาษณ์ถึงการรับบทบาทมือปืน ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ยากและท้าทายเป็นอย่างมาก พร้อมกับพูดคุยถึงพาร์ตงานศิลปะที่อาจจะมีจัดนิทรรศการให้แฟนๆได้รับชมกันในอนาคต
เป็นยังไงบ้างสำหรับเรื่องนี้ของพี่แหลม?
“เรื่องนี้ตัวละครจะซับซ้อนขึ้นไปอีกครับ แตกต่างจาก 4King เพราะว่าเรื่องนี้ก็จะมีอารมณ์ของความรักด้วย แล้วก็ความรู้สึก ที่มันซับซ้อนอยู่ข้างใน ของตัวละครนั้นครับ”
มันยากแค่ไหนกับเรื่องนี้?
“ก็เป็นเรื่องที่ยากที่เราจะต้องเข้าไปถึงตัวละคร ซึ่งในการ Workshop ก็พาให้เราเข้าไปใกล้ตัวละครมากขึ้น”
พี่แหลมก็ผ่านมาเยอะแล้ว ก็ยังต้องWorkshopเยอะเหมือนกัน?
“สำคัญครับ ที่เยอะก็น่าจะเป็นเรื่องดนตรีครับ แต่ว่าการแสดงก็ยังใหม่มากครับ เป็นเรื่องที่รู้สึกตื่นเต้น ยังตื่นเต้นเวลาไปWorkshop รู้สึกว่าจะได้เข้าไปเรียน รู้สึกเหมือนได้เข้าไปเรียน ได้เป็นเด็กใหม่ โอเคเข้าไปเรียนแล้วก็จะยังไงดี ทำการบ้าน แล้วก็รู้สึกเราได้เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงแล้ว”
แต่ว่าทุกๆเรื่องที่รับก็ท้าทายทุกอย่าง?
“ใช่ครับ ก็โหดครับ”
อันนี้รับเพราะว่าคาแร็กเตอร์เราเป็นแบบนี้?
“อันนี้ผมไม่รู้ ต้องถามผู้กำกับ เขาเป็นคนเลือกผม”
แล้วจริงๆ นิสัยตรงข้ามกับเรื่องนี้ไหม เป็นคนน่ารักแบ๊วๆไหม?“ก็ไม่แน่ใจ มันก็ปกติก็หลากหลาย”
ชีวิตจริงกับตัวละคร ต่างกันมาก เราพลิกตัวเองยังไงบ้าง?
“ถ้าเป็นมือปืนกับนักร้องต่างกันมาก จับไมค์ก็จะถนัดกว่าหน่อย”
อึดอัดไหมเวลาเราต้องดุดัน ทั้งที่จริงเราเป็นครเรียบร้อย?
“ปกติอาจจะรีแล็กซ์หน่อยครับ ก็นิดนึง แต่ว่าคงต้องเป็นแบบนั้น ในตามบทบาทของเขา มือปืนต้องนิ่ง ต้องมองสิ่งนั้นเป็นเป้าหมายของเขา ต้องใจเย็น”
มีเด็กกลัวเราบ้างไหม พอเราเล่น เพราะบางคนมีภาพจำ?
“ตอน4King ก็น่าจะมีคนกลัว แต่ถ้าเด็กๆ ก็พี่แหลม เขาอาจจะรู้สึกชอบอีกแบบนึง”
เด็กเข้ามาทักเป็นชื่อตัวละครไหม?
“มีครับ เรียกพี่บ่าง พี่บ่างผมขอลายเซ็นต์หน่อยครับพี่”
บทบาทนักแสดงกับบทบาทนักร้อง คิดว่าอันไหนยากกว่ากัน?
“จริงๆ การเล่นดนตรีมันก็ยากครับ แต่ว่าเราทำมานาน จนเหมือนเป็นส่วนหนึ่ง ที่เปิดสวิตซ์ แต่นักแสดงอาจจะต้องทำการบ้านเยอะ เพื่อให้เราเข้าใจ เพราะเราไม่ใช้เขา เราต้องไปเป็นเขา แล้วเขาคิดยังไง เขาเกิดมายังไง ทำไมเขาต้องเป็นคนแบบนั้น ซึ่งเรากับเขาไม่ได้มีประสบการณ์ที่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราต้องเข้าไปทำความรู้จัก กับประสบการณ์ที่เจอมา แต่มันก็สนุกดีนะ”
ช่วงหลังเล่นเยอะเหมือนกันในบทบาทนักแสดง รู้สึกว่ามีไฟกับการเป็นนักแสดงไหม?
“ผมเริ่มรู้สึก เพราะผมสนุกกับมันรู้สึกสนุกกับการได้แสดงเหมือนกัน รู้สึกว่าเราได้กระโดดเข้าไป ในสิ่งที่เราไม่เคยทำ อาจจะเข้าไปรู้สึกถึงประสบการณ์ที่ไม่เคยมีอยู่ในชีวิตเรา ทำให้เรารู้สึกว่าเข้าชีวิตของคนนั้นๆได้ ในมุมมองของเขา”
แล้วในพาร์ตของนักร้อง?
“ก็ยังเล่นอยู่ครับ ก็ยังเล่นดนตรี ก็ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ผมคิดว่าการเล่นดนตรี กับการเล่นภาพยนตร์ มันก็เป็นการทำงานศิลปะ แต่มันแค่วิธีการนำเสนอที่แตกต่างกันออกไป แค่นั้นเองมันก็เป็นความสนุก ของเราครับ”
นิสัยพี่แหลมปกติแล้ว ตรงข้ามกับคาแร็กเตอร์ เวลาสวมบทบาท เราใช้เอเนอร์จี้เยอะไหม?
“ใช้เยอะครับ รู้สึกว่ามันเป็นอารมณ์ความรู้สึกอย่างมากครับ เพราะแต่ละตัวละคร มีความรู้สึก ตัวอย่างตอนที่บ่าง แคบไปนิด ลึกเข้าไปอีก มือปืนซับซ้อนอีก เพราะอย่างบ่างเขาก็เป็น นักเรียนอาชีวะ ซึ่งอาจจะเป็นโผงผางเป็นนักเลง การยิงก็อาจจะยิงเพื่อขู่ ไม่ได้ยิงจะเอาชีวิต แต่นี่มือปืนต้องเอาชีวิต ซึ่งไม่ได้เป็นความอาฆาตเหยือเหมือนกัน แต่มันมีเรื่องของใบสั่งมาก็มืออาชีพของเขา”
เราเป็นคนน่ารัก?
“ครับผม”
อีกมุมนึงของแหลมก็คืองานศิลปะ ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือไปนั่งวาดรูปไหม?
“วาดครับ ก็มันเหมือนเป็นวิถีชีวิตของผมอยู่ เช่น การทำการบ้านกับบท ผมก็ลองวาดรูปลงไปว่าในสถานการณ์นี้ มีรถคันสีดำ มีรถคันสีแดงจอดอยู่ มีคนยืนอยู่ 3 คน แล้วก็ลองวาดหน้าเพื่อนดู ให้เรารู้สึกว่า เวลาอ่าน เรามองหน้าเขาอยู่ หน้าเขาเป็นแบบนี้ เข้าไปในเมมเมอรี่เรา มันก็เป็นตัวช่วยในการทำงาน ช่วยจำ แล้วก็ช่วยจำเป็นภาพ แล้วก็วาดเป็นภาพออกมาได้ ขีดเขียนลงไปได้ ก็ยังทำอยู่เรื่อยๆ เป็นเครื่องมือ”
อย่างภาพศิลปะบางชิ้นที่ออกมา เราขายไหมหรือว่าเราทำเพื่อไว้โชว์?
“ตอนที่เขียนรูป ไม่ได้มีความคิดที่จะขาย ผมเรียนศิลปะ แล้วก็มีความตั้งใจวาด แล้วก็รู้สึกอยากวาด ก็เคยมีการแสดงงาน ก็มีคนซื้อ”
หลายคนติดต่อมา มีไหมที่รอให้วาด?
“มีๆ ไม่ได้จองคิวให้วาด เพราะผมทำไม่ได้ แต่ให้ผมไปวาดตามออเดอร์ ผมคงไม่ได้ไปทำ แต่ว่าถ้าเราทำนิทรรศการ แล้วเขามีความชอบจริงๆ ก็อาจจะเป็นไปได้”
แสดงว่าเคยจัดเป็นงานมาแล้ว?
“เคยจัดนิทรรศการมาแล้ว ผมเคยทำนิทรรศการครั้งนึง แสดงงานที่ Yellow house มีรูปอยู่ประมาณ 200-300 รูป อันนั้นก็ใหญ่ เพราะว่าแทบทุกวันใน 1 ปี แล้วก็วาดๆ ไปเรื่อยๆ”
แฟนๆก็ชื่นชอบทุกยุค?
“ใช่ครับ แฟนเพลงผมก็อาจจะมาทำเป็นเสื้อครับ เพราะเขาจะซื้อได้ง่าย 300 400 เขาก็จับต้องงานศิลปะเราได้”
หลังจากนี้มีแพลนจะไปโชว์อีกไหม?
“จริงๆ ทุกครั้งที่วาด ก็จะรู้สึกว่าเราไปแสดงงาน เช่น ล่าสุดวาดสีน้ำ ก็วาดผลไม้ใกล้ๆตัว พอมันเริ่มมีจำนวนมากขึ้น ก็เริ่มรู้สึกว่ามันน่าจะจักนิทรรศการได้ ก็ไว้ในความคิดแล้วก็ไปใส่กรอบไว้ก่อน”
ตอนนี้ที่บ้านมีกี่กรอบกี่รูป?
“เป็น 300 รูป ก็มีเฟรม บางทีก็เอาไปฉายกลางตอนเล่นดนตรี”
งานพวกนี้ฮีลใจเรา หลายๆ คนที่มีภาวะความเครียด ไประบายโดยการวาด?
“ได้ แบบอย่างมาก ศิลปะเหมือนเอาข้างในออกไปวางไว้ข้างนอก บางทีสิ่งที่เรารู้สึก เป็นความรู้สึกที่จัดการยาก เราเอาไปวางไว้ ก็ไมได้อยู่กับเรา เหมือนเราเอาไปฝากไว้ในคลาวน์ ในฮาร์ทดิส 1 คิดว่าเป็นอย่างนั้นนะ เราก็เอาความรู้สึกไปวาง แล้วก็จริงใจกับมัน อันนั้นมันก็เหมือนเราถ่ายโอนออกไป เมมเต็ม เพราะทุกวันมีเรื่องใหม่ เราก็ถ่ายออกไป เอาไปฝากไว้ ศิลปะมันก็ดีอย่างนึงตรงที่ สมมติเรารู้สึกเจ็บ รู้สึกอะไรต่างๆ เราไปว่าเขา มันก็ไม่ดี”
สาเหตุที่วาดคือไม่ได้เครียดหรือเพราะเราชอบ?
“ชอบครับ จริงๆ เรารู้สึกกับอะไร เราก็เพลิดเพลินกับมัน สนุกกับมัน”
รอลุ้นว่าจะมีนิทรรศการเมื่อไหร่?
“ได้ครับ เป็นไปได้ๆ สีน้ำที่วาดอยู่ยังรู้สึกว่า อยากจะแชร์ ให้กับเพื่อนๆที่ชอบ”
อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : แหลม เริ่มสนุกกับการแสดง เผยวาดรูปเป็นสิ่งที่ชอบ อาจมีนิทรรศการให้แฟนๆได้ชมกัน
ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
- Website : https://www.khaosod.co.th