เกิดใหม่มาเลี้ยงลูกคุณชายใหญ่ตระกูลหยาง
ข้อมูลเบื้องต้น
:꒰ เกิดใหม่มาเลี้ยงลูกคุณชายใหญ่ตระกูลหยาง ꒱:
เหยาผิงจับพลัดจับผลูได้มาเลี้ยงเด็กน้อยเจินเจินโดยที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเด็กน้อยที่รับเลี้ยงนั้นคือลูกสาวของคุณชายตระกูลใหญ่
ความรัก ความผูกพันก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น จนกระทั่งวันหนึ่งคุณชายหย่งเล่อก็มาทวงลูกสาวกลับคืนแล้วเหยาผิงต้องทำอย่างไรเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียลูกสาวสุดรักไป
-----------------------------------------------------------------------
ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
โดยนักเขียนมิได้มีเจตนาชี้นำ หรือส่งเสริมการกระทำใด ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่องราว
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดักแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น
โดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฏหมาย พระราชบัญญัติ 2537
ขอให้สนุกกับการอ่าน ดีใจมาก ๆ ที่เห็นงานเขียนของเราค่ะ ^^
Feifengyi
ออกตามหาลูกน้อย (1/2)
บทที่ 01 : ออกตามหาลูกน้อย (1/2)
ความโศกเศร้าเสียน้ำตาของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหยาง หย่งเล่อ เป็นภาพที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน เหล่าบรรดาญาติพี่น้องก็ต่างเศร้าเมื่อพบร่างไร้วิญญาณของสะใภ้ใหญ่ที่ตามหากันเสียเป็นเดือนจนในที่สุดก็ได้นำพาร่างซึ่งไร้วิญญาณของสะใภ้กลับมาสู่อ้อมกอดของสามีผู้เป็นที่รักของนางเสียที
หยางห่าวหราน ประมุขบ้านก็เสียใจแทนลูกชายเช่นกันเมื่อลูกสะใภ้ดี ๆ ด่วนจากไปเสียอย่างนี้ มือแสนอบอุ่นของท่านพ่อตบไหล่ของเขาเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม คุณชายหย่งเล่อไม่คิดอายใครเมื่อน้ำตาแห่งความเศร้าใจหลั่งไหลออกมา การตามหาภรรยากับลูกสาวยังไม่สิ้นสุดลงอีกหากเขายังไม่พบลูกสาว
"แล้วเด็กล่ะ ไม่พบเด็กอยู่กับนางรึ" ประมุขห่าวหรานถามชาวบ้านที่พบเห็นลูกสะใภ้คนแรกแล้วนำมาแจ้งข่าวร้ายครั้งนี้ให้ทราบ ก่อนเขาจะให้คนช่วยกันพาร่างของลูกสะใภ้กลับมายังบ้านตระกูลหยางแม้นางจะหมดลมหายใจไปแล้วก็ตาม คุณชายหย่งเล่อก็ตั้งใจฟังเช่นกันเพราะเขาไม่เห็นลูกสาวกลับมาพร้อมกับภรรยา
"ข้าไม่พบเด็กขอรับ ตอนข้าเจอนางข้ามองดูรอบ ๆ แล้วแต่ไม่มีใครเลย" เพราะต้องเข้าป่าจนชิน ชาวบ้านผู้นี้จึงไม่มีท่าทีหวาดกลัว ตอนเจอนางนอนนิ่งเขาเข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบดูจนมั่นใจว่านางเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหยางที่ประกาศตามหากันจึงได้มารายงาน แน่นอนว่าประมุขใหญ่ของตระกูลหยางให้เงินตอบแทน เขาจึงไม่คิดโกหก
"ข้าชำนาญทางในป่ามาก พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปตามหาเด็กให้" เพราะมีลูกสาวเช่นกันชาวบ้านผู้นี้จึงอาสาจะตามหาแต่คุณชายหย่งเล่อคิดว่ามันคงช้าไปหากออกตามหาในวันรุ่งขึ้น
"ออกตามหาตอนนี้เลยข้าจะไปกับเจ้าด้วย แน่นอนว่าหากพบตัวลูกสาวข้า เจ้าจะได้ค่าตอบแทนมากกว่าที่ท่านพ่อให้ถึงสามเท่า" ประมุขห่าวหรานเข้าใจจิตใจของลูกชาย หลานสาวเพิ่งอายุเข้าสองหนาว หายไปกับลูกสะใภ้เป็นเดือนโดยที่ไม่รู้ว่าแม่ตัวเองตาย เด็กเล็กอย่างนั้นจะดูแลตัวเองอย่างไร ปู่อย่างเขาใจร้อนรุ่มไม่ต่างจากลูกชาย
ชาวบ้านผู้นั้นใช้เวลาครุ่นคิดแล้วแจ้งให้ทราบถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างการตามหา เมื่อคุณชายใหญ่ไม่คิดกลัวและมั่นใจว่าจะไปตามหาลูกด้วย แววตาเจ็บปวดของคนเป็นพ่อมันเอ่อล้นจนชาวบ้านผู้นั้นรับปากเพราะคิดดูแล้วหากลูกสาวของเขาหายไปในป่า เขาก็คงต้องคิดทำอะไรมากกว่านั่งรออยู่แต่ในบ้าน
"ได้ขอรับ เช่นนั้นข้าขอกลับบ้านเพื่อแจ้งภรรยากับลูก ๆ ก่อน หนึ่งชั่วยาม (สองชั่วโมง) ข้าจะรอคุณชายใหญ่ที่ท้ายหมู่บ้านขอรับ" คุณชายหย่งเล่อพยักหน้าเขาจำเป็นต้องฝากให้ท่านพ่อช่วยจัดการเรื่องของภรรยา หวังว่าลูกสาวจะปลอดภัย แม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดแต่เขาก็ไม่อาจตัดความหวังนั้นไปได้
"เจ้าคงปกป้องลูกของเราอยู่ใช่ไหมซินซิน"
ออกตามหาลูกน้อย (2/2)
บทที่ 01 : ออกตามหาลูกน้อย (2/2)
เมื่อชาวบ้านผู้นั้นขอตัวกลับบ้าน คุณชายหย่งเล่อร่ำลาภรรยาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเรียกบ่าวทั้งหลายมารวมตัวกันเพื่อคัดหาคนที่แข็งแรงและพร้อมจะออกเดินทางตามหาลูกสาวของเขา
บ่าวในเรือนทุกคนเต็มใจเพื่อตามหาคุณหนูน้อย ถึงจะซาบซึ้งในน้ำใจของทุกคนแต่เขาไม่อาจพาทุกคนไปได้ เมื่อเลือกบ่าวรับใช้ที่แข็งแรงจึงสั่งให้ทุกคนที่ถูกเลือกไปเตรียมพร้อม ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่วันกว่าจะค้นทั่วป่า คุณชายหย่งเล่อหวังว่าจะไม่ต้องใช้เวลานานในการพบเจอตัวลูกสาวของเขา
"น้องให้แม่ครัวเตรียมเสบียงอาหารไว้ให้เจ้าค่ะ" หลังรู้ว่าพี่ชายต้องออกเดินทางเข้าป่า หยางอ้ายฉิงก็รีบเข้าครัวเพื่อจัดเตรียมเสบียงอาหารให้พี่ชายและทุกคนที่ร่วมออกเดินทาง นางหวังว่าพี่ชายจะพบเจอหลานตัวน้อยแล้วพากลับมายังบ้านตระกูลหยางของเรา พี่ชายคนโตยกยิ้มบางนึกขอบคุณน้องสาวที่เอาใจใส่ เขาลืมเรื่องเสบียงอาหารไปเสียสนิทเพราะมัวแต่คิดว่าจะรีบเข้าป่าแล้วหาลูกสาวให้เจอเท่านั้น
"ขอบใจเจ้ามากน้องรอง" คุณชายหย่งเล่อลูบหัวน้องสาวถึงแต่งงานแล้วแต่น้องคนนี้ก็ยังคงติดการออดอ้อนพี่ชายอย่างเขาตลอด อ้ายฉิงโผกอดเพื่อให้กำลังใจพี่ชาย ตลอดหนึ่งเดือนมานี้พี่ชายซูบผอมลงไปมาก นางไม่อยากให้พี่ชายต้องสูญเสียอะไรไปอีกแล้ว ในใจของอ้ายฉิงได้แต่ภาวนาขอให้หลานสาวยังคงมีชีวิตรอดกลับมาบ้านของเรา
"พี่ใหญ่ต้องพาเสี่ยวเหม่ยกลับมาให้ได้นะเจ้าค่ะ" น้องสาวคนเล็กวิ่งเข้ามากอดพี่ ๆ ด้วย หยางหนิงอันคิดถึงหลานสาว เด็กน้อยอยากวิ่งเล่นกับหลานเหมือนแต่ก่อน คุณชายหย่งเล่อกอดน้องทั้งสองด้วยความรัก เขาไม่อาจรู้ว่าจะพบเจอลูกสาวไหม แล้วหากพบเจอลูกสาวจะยังมีชีวิตหรือเปล่า หัวใจของคนเป็นพ่อรู้สึกเจ็บปวดแต่เขาจะไม่คิดย่อท้อเป็นอันขาด ถึงต่อให้ต้องตามหาทั่วทั้งภูเขา เขาก็จะทำหากว่าจะได้เจอลูกสาว นายหญิงหวังฟางเห็นลูก ๆ กอดร้องไห้กันอย่างนั้น หัวใจของคนเป็นแม่ก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน ไม่รู้เลยว่าเกิดอาเพชอะไรกันจึงทำให้บ้านตระกูลหยางต้องพบเจอเรื่องร้ายเช่นนี้
"อาซินได้โปรดคุ้มครองเสี่ยวเหม่ยด้วยนะ" ประมุขห่าวหรานเดินมาปลอบโยนภรรยา แม้จะกังวลไม่ต่างจากคนในบ้านแต่เขาก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกไว้เพื่อครอบครัวของเขาจะพึ่งพาเขาได้
"อย่าห่วงไปเลย อาซินรักลูกมากยังไงก็ต้องปกป้องเสี่ยวเหม่ยอยู่แล้วละ" นายหญิงหวังฟางพยักหน้าเมื่อเห็นด้วยกับคำพูดของสามี ลูกสะใภ้รักหลานมากแม้จะหมดลมหายใจไปแล้วนางก็ยังเชื่อว่าวิญญาณของลูกสะใภ้กำลังปกป้องหลานสาวอยู่แน่ จนเมื่อร่ำลากันเสร็จ บ่าวทุกนายเตรียมพร้อม คุณชายหย่งเล่อจึงเริ่มออกเดินทางเข้าป่าเพื่อตามหาลูกสาวในทันที
'ซินซิน พี่ออกตามหาลูกของเราอีกแล้วหวังว่าครั้งนี้ดวงวิญญาณของเจ้าจะนำทางให้พี่ได้พบกับลูกด้วยนะ'
"เจินเจินน้อย เจ้าอยู่ไหน"
เสียงหวานตะโกนเรียกหาลูกน้อยด้วยความซุกซนเพราะกำลังเล่นซ่อนหากับลูกน้อยวัยสองหนาว แม้ว่าจะรู้ตัวดีว่าเขานั้นไม่ใช่มารดาแท้ ๆ ของเด็กคนนี้ก็ตาม เจ้าของร่างโปร่งบางยังคงก้าวเดิน แกล้งมองหาไปทั่วแม้สายตาจะเห็นตัวลูกน้อยที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้อง
"เจินเจินซ่อนอยู่ตรงไหนนะแม่หาเจ้าไม่เจอเลย" เด็กน้อยผู้แอบมองมารดาตามหาได้แต่หัวเราะเบา ๆ เพราะนึกสนุกเมื่อมารดายังคงหาไม่เก่งเช่นเดิม
สองแม่ลูกบ้านเซี่ย (1/2)
บทที่ 02 : สองแม่ลูกบ้านเซี่ย (1/2)
"หรือเจ้าหลบอยู่ตรงนี้" เซี่ยเหยาผิงกระโดดทำท่าแกล้งหาตัวลูกสาวได้แต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่าเพราะลูกน้อยไม่ได้ซ่อนอยู่บริเวณหลังตู้เสื้อผ้า
"เจินเจินซ่อนเก่งอย่างนี้แม่เริ่มจะเหนื่อยแล้ว" เห็นท่านแม่หันมองมาทางประตูเด็กน้อยก็รีบหลบซ่อน หลับตาปี๋เพราะคิดว่าหากหลับตาแล้วท่านแม่จะหาไม่เจอ เหยาผิงค่อย ๆ เดินมาหาลูกน้อยด้วยความสนุก เห็นแผ่นหลังลูก เดาได้ง่ายว่าเจินเจินคงกำลังยกมือปิดตาตัวเองเพราะคิดว่าหากปิดตาแล้วคนอื่นก็จะมองไม่เห็น แม้จะไม่เข้าใจพฤติกรรมนี้ของเด็กสองหนาวนักแต่เหยาผิงก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นลูกอย่างที่ลูกคิด
"อะไรกันหลังประตูก็ไม่เจอเจินเจินหรือนี่" เด็กน้อยไหล่สั่นและกำลังหัวเราะเมื่อคิดว่าท่านแม่ยังหาไม่เจอ เหยาผิงแกล้งเดินหลบหลังประตูอาศัยจังหวะลูกน้อยชะเง้อมองหานั่นแหละจึงได้ปรากฏตัวแล้วจับตัวของลูกน้อยไว้ในอ้อมกอก แม้จะถูกท่านแม่ตามหาจนเจอแล้วเจินเจินน้อยก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่กลับสนุกเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนแสนอบอุ่นนี้เสียด้วยซ้ำ
"เจ้านี่เป็นเด็กสดใส ร่าเริงเสียจริง" เหยาผิงรู้สึกโชคดีเพราะลูกน้อยไม่ใช่เด็กขี้แยที่รับมือยาก เซี่ยเจินเจินเป็นเด็กว่าง่าย สอนครั้งเดียวก็รับฟัง แม้ว่าหน้าตาเด็กน้อยจะดูเหมือนไม่เหมือนหน้านางสักนิดแต่เหยาผิงคิดว่าลูกน้อยอาจจะได้ใบหน้าฝั่งทางพ่อมาก็ได้
หากนับวันเวลาที่มาอยู่ในโลกที่แปลกตา วันนี้ก็เป็นวันที่สิบแล้ว เป็นสิบวันที่เขารู้สึกว่ากำลังขโมยชีวิตของผู้อื่น
เหยาผิงจำได้ว่าเจ้าของร่างนี้หมดแรงและเสียชีวิตลงเพราะการเดินทางไกล กระทั่งมีชาวบ้านใจดีจำนางได้จึงพากลับมายังบ้านหลังเล็กของนางกับลูกน้อยแต่หากคนที่ฟื้นขึ้นมานั้นไม่ใช่เหยาผิงคนเดิม แต่เป็นเขาคนนี้ที่มาใช้ชีวิตแทน
แม้จะเคยคิดถึงสาเหตุต่าง ๆ แต่เมื่อคืนก่อนเขาได้ฝันเห็นเรื่องราวในอดีตจึงรู้ถึงความจริงที่ว่าตนเองในชีวิตก่อนได้ตายและเกิดใหม่มาอยู่ในร่างของเกอผู้นี้ซึ่งมีลูกน้อยวัยสองหนาวที่ต้องดูแล เขาจึงไม่คิดจะหาคำตอบเรื่องความพิศดารที่เกิดขึ้นและยอมใช้ชีวิตเป็นเหยาผิงผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยเจินเจินเท่านั้น
"แม่ชอบหอมแก้มนุ่ม ๆ ของเจ้าที่สุด" เจินเจินน้อยในอ้อมกอดของท่านแม่ก็มีความสุขไม่ต่างกันเมื่อท่านแม่ชอบเด็กน้อยก็ยิ่งชอบเลียนแบบท่าที หอมแก้มท่านแม่แล้วก็ยื่นแก้มตัวเองให้ท่านแม่หอมอีกฟอด เหยาผิงมีความสุขในแต่ละวันก็เพราะลูกคนนี้แท้ ๆ
"เจ้าเป็นความสุขของแม่นะเจินเจิน" ไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะเข้าใจความหมายไหมแต่เขาสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะเป็นเหยาผิง แม่ผู้รักลูกสุดหัวใจและดูแลลูกน้อยดั่งแก้วตาอย่างดี เจินเจินน้อยยิ้มหวานแล้วโผกอดท่านแม่ แต่ละวันที่อยู่กับท่านแม่เจินเจินน้อยมีความสุขที่สุด