อุบัติรักเมียนายหัว (อ่านฟรีก่อนติดเหรียญ)
ข้อมูลเบื้องต้น
จากใจนักเขียน
เรื่อง อุบัติรักเมียนายหัว เป็นเรื่องที่อยู่ในเซ็ต อุบัติรักอุบัติร้าย นะคะ ได้ทำเซ็ตกับนักเขียนหลายท่าน ตื่นเต้นมากก และขอบคุณสำหรับโอกาสในครั้งนี้ด้วย น่าจะเป็นเล่มท้ายๆ แล้วมั้ง เพราะนักเขียนท่านอื่นๆ ออกกันจะครบแล้ววว มาช้าแต่มานะคะ เรื่อง อุบัติรักเมียนายหัว เป็นแนวหวานๆ ตามสไตล์ ‘ฉัตรขวัญ’ นะคะ เน้นความฟิลกู้ด ฟิลใจ อ่านแล้วยิ้มกริ่มมีความสุข ไม่ว่าจะเหนื่อยจากเรื่องไหนมาก อยากให้รู้ว่านิยายเรื่องนี้จะช่วยเยียวยาให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นได้ค่ะ
ขอฝากเรื่องรักหวานๆ ของนายหัวสุดกวน กับสาวสวยดีกรีปริญญาโท แต่ดันตกงานต้องมาจดคิวรถไปพลางๆ ก่อน จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นยังไงนั้นน ติดตามในเล่มได้เลยค่า และอย่าลืมไปอุดหนุนเรื่องอื่นๆ ในเซ็ตเก็บให้ครบเลยนะคะ คนใต้จะมีคำสร้อยเช่น ‘นิ’ ‘เบอะ’ และฉัตรก็ใส่คำภาษาใต้ลงไปด้วยเพื่ออรรถรสในการอ่านนะคะ
ฉัตรขวัญ
+แนะนำเซ็ต อุบัติรักอุบัติร้าย+
1. อุบัติรักนายบอดี้การ์ด - คุณธิดา
2. อุบัติร้ายเจ้าสาวจำเป็น - พิมพ์พิชญ์
3. อุบัติรักนางฟ้า - chertampmy
4. อุบัติรักสามีจอมบงการ - สารีสามัญ
5. อุบัติรักเล่ห์กามเทพ - Waraarphon
6. อุบัติร้ายเจ้าสาวไร้ศักดินา - อรอินทุ์
7. อุบัติรักเมียนายหัว - ฉัตรขวัญ
8. อุบัติรักดวงใจเสน่หา – ลิลเอง
ตกงาน (1)
เพราะพิษเศรษฐกิจ ทำให้ตกงานกะทันหัน
เป็นเหตุให้ ‘นิตย์รดี โชคฉลุย’ ต้องกลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดพังงา เธอเรียนจบปริญญาโทสาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน ก่อนหน้านี้หน้าที่การงานฉลุยเหมือนนามสกุล แต่พอเกิดโรคระบาดใหญ่ติดกันหลายปี บริษัทข้ามชาติที่เธอทำงานด้วยขาดสภาพคล่องทางการเงิน เพราะไม่มีใครมาจ้างงาน จากที่เคยมีมหาเศรษฐีมาใช้บริการ ก็เงียบหายจนเกือบกลายเป็นบริษัทร้าง พนักงานแทบจะนั่งตบยุงไปวันๆ และในที่สุดเธอก็ถูกเลิกจ้างแม้เพิ่งเริ่มทำงานได้เพียงสามปีเท่านั้น
แม้จะได้เงินชดเชยแต่เมื่อนำมาใช้หนี้แล้วก็แทบไม่เหลืออะไร พ่อกับแม่อยากให้นิตย์รดีเรียนสูงๆ ก็เพื่อหน้าที่การงานที่มั่นคง เลยไปเอาบ้านไปจำนองไว้กับนายหัว ใช้หนี้ไปยังไม่ถึงครึ่งก็ถูกเลิกจ้างเสียก่อน กลับมาอยู่บ้านจะนั่งๆ นอนๆ ก็ไม่ได้อีกเพราะไม่มีจะกิน หญิงสาวจึงอยากหางานทำไปพลางๆ ก่อน
“นิ้ง แม่เห็นบริษัทนายหัวรับคนงานอยู่นิ ลองไปสมัครดูก่อนม้าย”
“งานอะไรจ้ะแม่” พอมารดาพูดถึงเรื่องงานก็สนใจ ตกงานนานๆ เงินหมดหดหาย ไหนจะต้องใช้หนี้ ลำพังพ่อกับแม่ก็หาเช้ากินค่ำเลยไม่อยากรบกวน
“อะนี่ ดูเอา งานจดคิวรถอะไรนี่แหละ แม่ก็อ่านไม่ถนัด”
“รับสมัครคนงานจดคิวรถ…”
นิตย์รดีรับมือถือจากมารดามาดู เป็นงานจดคิวรถตักทราย จากโฆษณามีชื่อบริษัทและสถานที่ตั้ง ซึ่งอยู่ไกลจากที่พักพอสมควร แต่รู้สึกคุ้นชื่ออยู่เหมือนว่าบริษัทนี้จะมีธุรกิจหลายอย่างในพังงา คลับคล้ายคลับคลาว่ามีโรงแรมชื่อนี้ด้วย
“นิ้งเอ้ย ทำไปก่อนเถอะลูก ระหว่างรองานที่กรุงเทพ ดีกว่าอยู่เฉยๆ นิ” เห็นลูกสาวหน้านิ่วคิ้วขมวดก็รู้ได้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่ นิตย์รดีจบปริญญาโทคงกระอักกระอ่วนใจกับงานแบบนี้ เงินเดือนน่าจะไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ลูกเคยได้รับด้วยซ้ำ
“นิ้งรู้จ้าพ่อ แต่งานนี้มัน…” ทำใจได้ยากที่จะต้องไปทำงานแบบนั้น ไม่ใช่ว่าหัวสูงหรอกนะ แต่ว่า…เธอจบปริญญาโทสาขาตกแต่งภายใน แต่งานนี้มันห่างไกลจากสิ่งที่เรียนมาก แทบไม่ต้องใช้ความคิดเลย
“ไม่เลือกงานไม่ยากจนนะลูก”
“งั้นขอนิ้งนอนคิดสักคืนนะ” เธอรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ควรเลือกงาน แต่ขอคิดก่อนเผื่อว่าจะมีตัวเลือกอื่นที่น่าสนใจ
“นายหัวคนนี้มีกิจการหลายอย่าง บ้านเราก็เอาไปจำนองไว้กับเขานั่นแหละ ถ้านิ้งไปทำงานที่นั่น บางทีอาจได้พูดคุยเรื่องการผ่อนผันหนี้”
“นายหัวคงรวยมากใช่ไหมจ้ะแม่” ถามพลางค้นหาข้อมูลของนายหัว ตามชื่อบริษัทในโฆษณาประกาศหาคนงาน
รูปของเขามีน้อยมากเหลือเกิน ส่วนใหญ่เป็นมุมที่เห็นหน้าไม่ชัด นิตย์รดีพยายามซูมเข้าไปดูในรูปถ่ายที่ลงไว้บนโซเชียล ‘ศิธา มูลเลอร์’ นั่นคือชื่อของเขา ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทเป็นทางการสีดำสนิท อยู่ในงานเลี้ยงอะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นงานระดับจังหวะ บุคลิกก็ดูดีตามสไตล์คนรวย แต่เสียดายที่เห็นหน้าไม่ชัด
“รวยมากลูก รวยเป็นหมื่นล้านเลยมั้ง เห็นเขาพูดๆ กันนะ แม่ก็ไม่รู้อิไหร รู้แค่ว่ามีธุรกิจหลายอย่าง ที่ทางก็มากมาย ทำบ่อทราย โรงไฟฟ้า โรงแรม แล้วก็เอไรอีกหลายอย่าง” ฟังมาจากที่เขาพูดๆ กัน ว่ากันว่านายหัวคนนี้รวยล้นฟ้า แต่ทำตัวธรรมดาติดดิน โดยเฉพาะมารดาของเขา ชอบใช้ชีวิตแบบสมถะมาก
------------------------------------
เปิดตอนแล้วค่ะ นายหัวจะเป็นคนแบบไหนน้าา
เรื่องนี้มีการใช้คำแบบภาษาใต้ เช่นการลงท้ายว่า นิ, เบอะ
บางคนเขียนให้อ่านแบบคนใต้พูดเช่น อิไหร แปลว่า อะไร ไม่ได้เขียนผิดนะคะ
แจ้งไว้ก่อนจะได้เข้าใจตรงกันน้าาาาา
ไม่อยากรอสอยอีบุ๊กก่อนได้เลยค้าบ ตามสะดวกกก
https://publisher.mebmarket.com/ebook-270927-%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7-%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B9%87%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2
ตกงาน (2)
“ทำหลายอย่างขนาดนั้น น่าจะมีงานด้านอื่นให้ทำบ้าง” พยายามค้นหางานอื่นจากบริษัทในเครือของนายหัวหนุ่ม แต่ทว่ามีแค่งานรับจดคิวรถเท่านั้นที่ปรากฏอยู่ในตอนนี้ ถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ธุรกิจในมือของเขาไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับสายงานที่เรียนมาเลย แต่งานโรงแรมก็น่าสนใจเพราะเธอได้เรื่องภาษา เสียดายที่ยังไม่ประกาศรับพนักงานเพิ่ม
“ก็ลองไปคุยดูก่อนสิลูก”
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดแล้วกันนะจ้ะ ว่าแต่เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง” ไม่อยากพูดคุยเรื่องงาน เพราะดูเหมือนมารดาอยากให้ไปทำงานนี้มากเหลือเกิน
เข้าใจพ่อกับแม่ว่าหวังดี อยากให้เธอมีงานอย่างน้อยก็ยังได้เงิน ระหว่างนี้ก็สมัครงานที่อื่นทิ้งไว้ด้วย แต่งานจดคิวรถมัน….ท้าทายเกินไปหน่อย
“หลายอย่างเลย วันนี้แม่ทำผัดสตอกุ้ง แกงน้ำเคยปลาของโปรดพ่อเขานิ แล้วก็แกงคั่วหอยขมใบชะพลูเบอะ” พอลูกสาวถามเรื่องกับข้าวกับปลาก็พร้อมนำเสนอ ตั้งแต่นิตย์รดีไปทำงานที่กรุงเทพ ก็ไม่ค่อยได้ทำอาหารจัดชุดใหญ่ อยู่กันสองคนผัวเมียก็กินกันแค่อย่างสองอย่างเท่านั้น
“ดีเลยจ้า กำลังอยากกินอยู่พอดี” คิดถึงแกงคั่วหอยขมใบชะพลูฝีมือแม่ แล้วผักที่นี่ก็อร่อยมาก เพราะพ่อกับแม่ทำสวนครัวไม่ใช่แค่ไว้เก็บกินเท่านั้น แต่ปลูกไว้ขายด้วย พื้นที่หลังบ้านทำเป็นแปลงผักขนาดใหญ่ เช้าๆ พ่อกับแม่จะเอาผักไปขายที่ตลาด
“งั้นเดี๋ยวแม่ไปเข้าครัวก่อนนิ ไปพ่อ ไปหาผักมาให้แม่ทีเบอะ”
นิตย์รดีมองดูแม่กับพ่อพากันเดินเข้าไปในครัว ก่อนจะก้มลงดูมือถือหาข้อมูลบริษัทมูลเลอร์ของนายหัว ถ้ามันจะไม่มีทางเลือกจริงๆ ก็ขอดูรูปแบบการทำงานของบ่อทรายหน่อยแล้วกัน หน้าที่จัดคิวรถไม่มีอะไรมาก แค่คอยจดรายชื่อกับป้ายทะเบียนที่เข้ามาขนทราย มองในแง่ดีมันก็สบาย ไม่ต้องใช้สมอง แค่ทำตามคำสั่งวนลูปไปเรื่อยๆ นอกจากข้อมูลงานแล้ว เธอยังหาข้อมูลของนายหัวเพิ่มเติม โดยมากจะเป็นประวัติของมารดาเขา
คุณแหวว มูลเลอร์ แต่งงานกับ สก็อต มูลเลอร์ เศรษฐีชาวเยอรมัน เริ่มก่อต้องอาณาจักรมูลเลอร์ด้วยการทำโรงไฟฟ้าและบ่อทราย จนกลายเป็นเจ้าใหญ่ในจังหวัด และแตกแขนงธุรกิจอื่นๆ ทั้งโรงแรมอสังหาริมทรัพย์ประเภทอื่นๆ ปัจจุบันธุรกิจต่างๆ ถูกส่งต่อให้กับ ศิธา มูลเลอร์ บุตรชายเพียงคนเดียว ดีกรีนักเรียนนอกจบโทด้านบริหารมาสานงานต่อ…
จากประวัติคร่าวๆ ที่ได้อ่านทำให้ทราบว่าครอบครัวของนายหัวรวยจริง! จบนอกมาด้วย ดูจากบุคลิกแล้วน่าจะเป็นแนวคุณชายไฮโซ แต่จะเป็นอย่างไรมันคงไม่เกี่ยวกับเธอหรอก คนอย่างเขามีธุรกิจมากมายให้จัดการ คงไม่มาขลุกอยู่กับงานบ่อทรายหรอกมั้ง? ตอนนี้ไม่มีตัวเลือกเสียด้วย คงต้องลองทำงานนี้ไปก่อน…
เอาว่ะ! ดีกว่าไม่มีเงินใช้!
--------------------------------
นายหัวนักเรียนนอก จากภาพในช่าวและความรวย
น่าจะเป็นไฮโซท่านหนึ่งงงง แต่ๆๆ ใช่หรือเปล่าาาาา
ฝากติดตามด้วนนะคะ กดหัวใจ กดเข้าชั้น เอ็นดูว์เค้าด้วยน้าา
อุบัติรักเมียนายหัว (เซ็ตอุบัติรักอุบัติร้าย)
ฉัตรขวัญ
www.mebmarket.com
เมื่ออยู่ๆ 'นิตย์รดี โขคฉลุย' ต้องมาตกงานกะทันหัน เสียงานออกแบบภายในดีกรีปริญญาโทไปในพริบตา ต้องระเห็ดกลับมาอยู่บ้านเกิดที่พังงา สถานการณ์บั…
Get it now
งานที่ไม่ได้เลือก (1)
หลังจากนอนคิดมาตลอดทั้งคืน นิตย์รดีก็ได้ข้อสรุปว่าจะลองไปสมัครงานดูก่อน เลยตื่นแต่เช้าแต่งตัวเพื่อไปบ่อทรายที่อยู่ค่อนข้างไกล ที่บ้านมีมอเตอร์ไซค์เก่าเลยเอามาใช้งานไปพลางๆ ก่อน
ทางไปบ่อทรายค่อนข้างเปลี่ยวและขรุขระเดินทางยาก แถมอยู่ในซอยลึก แต่เมื่อเข้ามาถึงก็เห็นว่าบริเวณพื้นที่ทั้งหมดนี้เป็นของบริษัทมูลเลอร์ น่าจะทั้งซอยเลยก็ว่าได้ นิตย์รดีขี่รถเข้าไปจอดตรงหน้าสำนักงาน ถอดเสื้อแจ็คเก็ตและหมวกกันน็อกวางไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกระเป๋าเอกสารที่เตรียมมา
ออฟฟิศไม่ใหญ่มากแต่แบ่งโซนไว้เป็นสัดเป็นส่วน ดูมีความเป็นมืออาชีพอยู่ไม่น้อย นิตย์รดีมองไปรอบๆ เพื่อมองหาฝ่ายบุคคล เนื่องจากไม่มีป้ายติดเอาไว้ ไม่รู้เลยว่าใครอยู่ตำแหน่งอะไร
“ติดต่ออะไรคะ”
พนักงานที่อยู่ด้านหน้าเอ่ยถาม คิดว่าคงเป็นประชาสัมพันธ์ งานที่นี่สบายๆ เพราะทุกคนแต่งตัวเหมือนอยู่บ้าน ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องพิถีพิถัน ในการแต่งตัวมาทำงานมากนัก
“ฉันมาสมัครงานค่ะ” เธอแจ้งความจำนงให้พนักงานสาวหน้าละอ่อนทราบ ดูแล้วน่าจะเด็กกว่าเธอสองถึงสามปี จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ขี่รถมาไกลมากและหนี้สินที่มีมันค้ำคอ ยิ่งได้งานเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
“อ๋อ งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ”
เดินตามพนักงานสาวเข้าไปด้านในสุด ระหว่างทางก็มองบรรยากาศรอบข้างไปด้วย มีคนงานอยู่ไม่กี่คนเพราะเป็นออฟฟิศเล็กๆ จนกระทั่งเดินมาถึงโต๊ะที่น่าจะเป็นของฝ่ายบุคคล
“สวัสดีค่ะ มาสมัครงานตำแหน่งคนจัดคิวรถค่ะ” นิตย์รดีนั่งลงแจ้งความต้องการอย่างฉะฉาน พยายามไม่สนใจสายตาแปลกๆ ที่กำลังมองมา ก็เวลาเข้าตาจนน่ะ มีงานไหนผ่านเข้ามาก็ต้องเลือกทำไว้ก่อน
“อ่อ ถ้าอย่างนั้นกรอกเอกสารชุดนี้นะพี่ แล้วก็รบกวนขอบัตรประชาชนด้วย” หยิบเอกสารออกมาให้ผู้หญิงตรงหน้ากรอกข้อมูล มองแล้วอดแปลกใจไม่ได้ เธอสวยและดูดีเกินกว่าจะมาทำงานแบบนี้
“แค่บัตรประชาชนอย่างเดียวเหรอคะ?”
“ใช่พี่ เพราะงานนี้ไม่ใช้วุฒิ”
“อ๋อค่ะ”
รู้ว่าไม่ใช้หรอกแต่ก็เตรียมมาด้วย นิตย์รดีกรอกเอกสารข้อมูลทั่วไป มีบอกรายละเอียดเกี่ยวกับงาน และการจ่ายเงิน เงินเดือนที่ได้หนึ่งหมื่นห้าพันบาท นับว่าน้อยกว่าที่เก่าหลายเท่าตัว แต่จะทำอย่างไรได้เธอต้องกินต้องใช้ ไม่อยากเกาะพ่อแม่ แล้วยังต้องใช้หนี้ให้กับนายหัวอีก
ระหว่างที่กำลังกรอกข้อมูล ก็ได้ยินพนักงานพูดถึงนายหัวเป็นภาษาใต้ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังหรอกแต่มันได้ยินผ่านหู เหมือนว่านายหัวคนนี้มาที่นี่บ่อยมาก และยังพูดทำนองว่า นายหัวชอบดื่มเมาหัวทิ่มหัวตำอยู่บ่อยครั้ง แบบนี้เขาเรียกนินทาเจ้านายหรือเปล่าเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเธอ
หลังจากสมัครงานเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่แจ้งว่าวันพรุ่งนี้สามารถมาทำงานได้เลย และพาออกไปดูสถานที่ทำงานด้านนอก นิตย์รดีไม่ลืมที่จะคว้าเสื้อแจ็คเก็ตมาสวมไว้เพราะแดดแรงมาก เนื้องานของเธอไม่มีอะไรมาก เพียงแค่รอจดคิวรถที่เข้ามาขนทรายแล้วใส่เวลาให้ตรงแค่นั้น สถานที่ทำงานคือเพิงข้างๆ ป้อมยาม เห็นว่ามีพัดลมให้หนึ่งตัว
อดสะท้านใจไม่ได้จากที่เคยทำงานในห้องแอร์เย็นๆ ใช้ความสามารถที่เรียนมา สร้างสรรค์งานออกแบบให้กับคฤหาสน์หรู แต่ตอนนี้ต้องมาอยู่ในเพิงเล็กๆ คอยจดคิวรถไปวันๆ
-------------------
โถ่ลูกสาววว ทำไปก่อนนะลูก คิดเสียว่างานสบายนะ
คอมเม้นท์ได้ไม่หวงค้าบบ มาเม้นๆ พูดคุยกันค่า
กดใจ กดเข้าชั้นด้วยน้าา เอ็นดูเค้าหน่อยยย เค้าจะได้มีกำลังใจปั่นงานอย่างต่อเนื่องงง