ระบบเกิดใหม่ไปเป็นมังกรที่ต่างโลก
ข้อมูลเบื้องต้น
ชายหนุ่มวัยกลางคนถูกรถบรรทุกชนจนทำให้ได้ไปเกิดใหม่ที่ต่างโลก แต่ความซวยของเขายังไม่จบลงแค่นั้นเมื่อเขาได้ไปเกิดในร่างมังกรที่อ่อนแอ ชีวิตในฝูงมังกรค่อนข้างลำบากเพราะมังกรนับถือคนที่แข็งแกร่ง อย่างไรก็ตาม วันหนึ่งเขาก็ได้ระบบอัพเกรดของเผ่าปิศาจที่แข็งแกร่งที่สุด
1
ภายในป่าวิญญาณ
ลึกเข้าไปยังใจกลางป่านั้นมีกลุ่มมังกรอาศัยอยู่ ที่ป่านี้เป็นสถานที่ที่มีสิ่งมีชีวิตมากมายอาศัยอยู่ แม้แต่เผ่าพันธุ์ที่มีอายุยืนยาวอย่างมังกรก็เช่นเดียวกัน
"ดราโก้! เจ้างูน้อยไม่เอาถ่าน! รับกรงเล็บพิฆาตของข้าไปซะ ย่าห์!" ลูกมังกรสีน้ำตาลตนหนึ่งปล่อยหมัดน้อยนั้นใส่ลูกมังกรอีกตัวที่มีสีขาว หมัดน้อยนั้นยังไม่มีกรงเล็บงอกออกมาแต่วีเดทต้าก็จินตนาการใหญ่โตแล้ว
"อ่า!!" ลูกมังกรสีขาวหรือที่ชื่อดราโก้นั้นถูกวีเดทต้าผลักจนล้มลง จากนั้นลูกบอลสีฟ้าที่เป็นของเล่นของเขาก็ถูกแย่งไป
"ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้างูน้อยไม่เอาถ่าน! เพราะเจ้าอ่อนแอแบบนี้ก็เลยปกป้องของรักของตนเองไม่ได้เลยสักครั้ง คิดเสียว่านี่เป็นค่าฝึกซ้อม ข้าจะขอรับเจ้าก้อนกลมนี่ไปก่อนก็แล้วกัน" ลูกมังกรสีน้ำตาลหรือวีเดทต้ากล่าวด้วยความเยาะเย้ยจากนั้นก็จากไปพร้อมกับของเล่นที่แย่งมา
ลูกมังกรตัวอื่นๆ มองดราโก้ด้วยความสมเพชและความดูถูก "ดราโก้ ทั้งๆ ที่เป็นมังกรแท้ๆ แต่กลับอ่อนแอจริงๆ วิธีใช้ชีวิตของเขาก็ไม่เหมือนมังกร ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนเช่นนี้ถึงได้เกิดมาเป็นมังกร"
ลูกมังกรสีเงินและสีดำมองดราโก้ราวกับตัวประหลาด ทิ้งสายตาที่ดูถูกนั้นให้ดราโก้แล้วจากไป
ดราโก้ที่เป็นลูกมังกรอ่อนแอไม่มีใครคบนั้นลุกขึ้น จากนั้นก็เช็ดฝุ่นที่เปื้อนตัวออก นั่นทำให้มีมังกรตัวอื่นไม่น้อยที่มองเขาอย่างขยะแขยงเพราะไม่มีมังกรตัวไหนทำแบบนั้น ไม่มีมังกรตัวไหนคุยกับเขาเพราะนิสัยที่เหมือนมนุษย์ของดราโก้
ดราโก้ไม่สนใจมังกรเหล่านั้น เขาเดินไปที่กองหญ้าของตนเองแล้วนอนกลางวัน ใช้ชีวิตแตกต่างจากมังกรตัวอื่นๆ ที่ออกไปฝึกฝนและละเล่น เขานอนกลางวัน
แน่นอนว่าดราโก้นั้นไม่ใช่มังกร จริงๆ แล้วชาติก่อนเขาเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ที่ประเทศหนึ่งในเอเชีย ทว่า หลังจากถูกรถบรรทุกชนเขาก็ได้ข้ามมิติมาเกิดใหม่เป็นมังกรที่นี่ ความทรงจำในฐานะมนุษย์ยังอยู่ทำให้นิสัยเดิมของเขาในฐานะมนุษย์ยังไม่หายไปไหน ส่งผลให้มังกรตัวอื่นๆ มองว่าเขาแปลกประหลาดที่ทำตัวเหมือนมนุษย์ ไม่มีใครอยากคบเขา แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็ยังทิ้งเขาไปตั้งแต่ยังเป็นทารก เขาถูกเก็บมาเลี้ยงโดยฝูงมังกรนี้เท่านั้น แต่คนพวกนี้ก็ไม่ได้สนใจดราโก้นัก ถึงแม้เขาจะถูกกลั่นแกล้งทุกวันก็ไม่มีมังกรผู้ใหญ่คนไหนช่วยเหลือเขา
ช่วงเวลาดำเนินผ่านมาได้สามชั่วโมง
"มองดูตำแหน่งพระอาทิตย์ ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เราน่าจะรีบหลบเข้าไปด้านในก่อนเจ้าเด็กพวกนั้นจะมาเตะก้นเราอีก" ดราโก้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นไปอยู่ใจกลางท้องฟ้า เขาก็รีบหลบเข้าไปในโพรงไม้ จากนั้นก็ลากกองหญ้าเข้าไปนอนในนั้นแทน
ในช่วงเวลานี้เอง ฝูงลูกมังกรมากมายต่างวิ่งมาที่นี่และต่อสู้กัน แต่ถ้าจะพูดให้ถูก พวกเขาฝึกซ้อมทักษะการต่อสู้ให้กันและกันมากกว่า
ลูกมังกรสีน้ำตาลหรือวีเดทต้าที่แย่งลูกบอลดราโก้เมื่อเช้าก็อยู่ที่นี่ด้วย เขามีคู่ซ้อมเป็นลูกมังกรสีเขียว
"วีเดทต้า! ไม่!"
"เจ้าต้องเรียนรู้อีกเยอะนะเจ้ามังกรขี้โรค! รับกรงเล็บของข้าไปซะ ย่าห์!" วีเดทต้าใช้ท่าเดียวกับที่ใช้ใส่ดราโก้เมื่อเช้าล้มลูกมังกรสีเขียวที่ดูอ่อนแอ เพียงแค่การโจมตีเดียว ซึ่งจริงๆ มันก็แค่การ 'ผลัก' เท่านั้น เพียงแค่นั้นลูกมังกรสีเขียวก็ล้มลงและพ่ายแพ้
ลูกมังกรตัวอื่นๆ เองก็ล้มคู่ต่อสู้ของตัวเองได้และพวกเขาที่ชนะก็ได้ขึ้นไปสู้กับคนที่แข็งแกร่งกว่า
วีเดทต้านั้นเอาชนะลูกมังกรได้มากมาย มีเพียงแค่ลูกมังกรสีเงินที่สูสีกับเขาและลูกมังกรสีดำที่แข็งแกร่งที่สุด ลูกมังกรสองตัวนั้นก็คือลูกมังกรที่เยาะเย้ยดราโก้เมื่อเช้า
ดราโก้มองรอดโพรงไม้ออกไปและบันทึกชัยชนะของวีเดทต้า กลาเซียส และพลูโตที่ล้มทุกคนๆ เหมือนทุกครั้งๆ ได้อีกหน
ในฝูงมังกรนี้มีค่านิยมที่สั่งสอนให้ลูกมังกรแข่งขันจัดอันดับความแข็งแกร่งกันเสมอ ความคิดของมังกรนั้นคือการนับถือผู้แข็งแกร่งกว่า เหมือนนักรบในสมัยก่อน คนที่แข็งแกร่งกว่าจะมีสิทธิมีเสียงมากกว่าคนที่อ่อนแอ วีเดทต้านั้นแข็งแกร่งเป็นอันดับสองคู่กับกลาเซียสที่เป็นลูกมังกรสีเงิน พวกเขาไม่เคยเอาชนะกันได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาสองคนก็พ่ายแพ้ให้กับพลูโตที่เป็นลูกมังกรสีดำเสมอ
ในบรรดาลูกมังกรฝูงนี้ วีเดทต้า กลาเซียส และพลูโตคือลูกมังกรที่แข็งแกร่งที่สุด ขณะที่ดราโก้นั้นอ่อนแอที่สุด
"แย่จริงๆ ! วันนี้เจ้าดราโก้หายหัวไปทั้งวันทำให้ข้าอดจะเตะก้นมันอีกแล้ว! ถ้าหากพรุ่งนี้ข้าเจอมันอีก ข้าจะรีบจับมันมาประลองด้วยเลย ฮิฮิฮิ" วีเดทต้านั่งทับลูกมังกรสีเขียวแล้วกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะดังลั่น
ลูกมังกรสีเขียวมีสีหน้าที่ทรมาน แต่เขาก็ไม่ต่อต้านอะไรเพราะในฝูงลูกมังกรนี้ วีเดทต้า กลาเซียส และพลูโตเป็นแก๊งนักเลงขาใหญ่
"เจ้ารังแกมันตอนเช้าคงจะทำให้มันหวาดกลัวจนหนีไปแล้ว ข้าอยากจะให้มันชิมท่ากรงเล็บพิฆาตที่ข้าคิดค้นขึ้นใหม่พรุ่งนี้ข้าจะใช้มันเป็นคู่ฝึกซ้อม" กลาเซียสกล่าวออกมาพร้อมกับกวัดแกว่งอุ้งเท้าที่ 'ยังไม่มีกรงเล็บ' ไปที่ลูกมังกรตัวอื่นๆ
ลูกมังกรตัวอื่นๆ ถอยห่างจากพวกกลาเซียสและวีเดทต้าเพราะความกลัว
พลูโตนั่งนิ่งด้วยแววตาที่เบื่อหน่าย เขามองไปที่โพรงไม้ที่ดราโก้ใช้ซ่อนตัวอยู่ เขารู้ว่าดราโก้อยู่ในนี้แต่เขาก็ไม่พูดออกมา เขาเพียงแค่มองดราโก้ด้วยความสมเพชเท่านั้น
ดราโก้มองเห็นสายตานั้นของพลูโต แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร นี่เป็นวิถีชีวิตประจำวันของเขา เขามักจะถูกกลั่นแกล้งและโดนดูถูกจากมังกรตัวอื่นๆ เสมอ ไม่ใช่แค่ลูกมังกรที่ดูถูกเขา แต่พวกมังกรผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาดีเช่นกัน ทุกคนๆ เคารพคนที่แข็งแกร่งกว่า แต่ดราโก้นั้นอ่อนแอ เพราะเขาเป็นมนุษย์ เขาอาศัยอยู่ในโลกที่สะดวกสบาย มันจึงทำให้เขาไม่ชินกับธรรมชาติความเป็นอยู่ของมังกร นอกจากนี้เขายังเกิดมาในร่างลูกมังกรที่อ่อนแอด้วย มีเหตุผลมากมายที่ทำให้ดราโก้สู้มังกรตัวอื่นไม่ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ดราโก้ตื่นนอนและลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวัน แต่วันนี้แตกต่างจากวันอื่นๆ เล็กน้อยเพราะวันนี้เขาต้องไปเรียนล่าสัตว์
ในฝูงมังกรนี้มังกรผู้ใหญ่จะสอนการล่าสัตว์แก่ลูกมังกรอาทิตย์ละวัน พวกเขาไม่สามารถโดดเรียนได้ ดราโก้ต้องลากร่างที่ไม่อยากของตัวเองมาถ้าไม่อยากถูกไล่ออกจากฝูง
"สเติร์นไลท์เตอร์เป็นเผ่าพันธุ์ที่เชี่ยวชาญเวทสายฟ้า พวกเจ้าจะต้องระมัดระวังตัวตอนที่จะล่ามัน ตัวที่อายุต่ำกว่าสิบปีมันอาจจะไม่อันตรายมาก แต่ถ้าหากเจอสเติร์นไลท์เตอร์ที่อายุมากกว่านั้นขึ้นไป พวกเจ้าจะต้องจัดการมันในครั้งเดียวเพราะสายฟ้าที่พวกมันอัญเชิญมาจะรุนแรงขึ้นตามอายุ ตัวเต็มวัยอาจจะสามารถทำให้เจ้าบาดเจ็บสาหัสหรืออาจจะทำให้เจ้าตายได้เลย" อาจารย์มังกรฟ้าหรือครูเอ็ดก้านำลูกมังกรทั้งหลายมาที่เขตล่าสัตว์ ขณะเดียวกันก็คอยสาธิตวิธีล่าสัตว์ไปด้วย
ครูเอ็ดก้านั้นเป็นมังกรที่ใจดีมาก เขาสอนลูกมังกรทุกตัวด้วยความระมัดระวังและเข้าใจง่าย นั่นทำให้ลูกมังกรทุกตัวชอบครูเอ็ดก้า
ครูเอ็ดก้านำทางทุกคนไปยังแหล่งอาศัยของสิ่งมีชีวิตต่อไป
ทันใดนี้เอง ลูกมังกรสีเขียวก็เหยียบเข้ากับก้อนเหลวอะไรบางอย่างจนมีเสียง 'แผล๊ะ' ทำให้ลูกมังกรสีเขียวยกเท้าขึ้นมาดู เขามองครูเอ็ดก้า "ท่านอาจารย์ ก้อนน้ำตาลนี้คืออะไรเหรอ?"
ครูเอ็ดก้าหันมาดูและยิ้ม "นั่นเป็นถ่ายของสเติร์นไลท์เตอร์ ถ่ายของมันจะมีสีน้ำตาลและเป็นกึ่งของเหลว ถึงแม้ว่ามันจะมีกลิ่น แต่มันก็กินได้ เจ้าลองดูสิดอนนี่"
ลูกมังกรสีเขียวมองก้อนสีน้ำตาลนั้น จากนั้นก็ใช้ลิ้นเลียมันและแสดงสีหน้าย่ำแย่ออกมา "มันมีกลิ่นและรสชาติแย่มาก"
ดอนนี่กินก้อนสีน้ำตาลนั้นเข้าไปและทำให้ตัวของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นของถ่ายสเติร์นไลท์เตอร์ นั่นทำให้ลูกมังกรตัวอื่นๆ โดยเฉพาะกลุ่มเด็กเกเรอย่างวีเดทต้าหัวเราะเยาะเขา แต่หัวเราะเยาะได้ไม่นานพวกเขาก็ต้องทำสีหน้าแบบเดียวกับดอนนี่เมื่อลองกินก้อนสีน้ำตาลนั้นเข้าไปเช่นกัน ลูกมังกรทุกตัวต่างรู้สึกแย่
ครูเอ็ดก้ามองดูเหล่าลูกมังกรด้วยความเอ็นดู "ส่วนใหญ่แล้วอาหารที่พวกสเติร์นไลท์เตอร์กินเข้าไปจะเป็นรากหินปราณ นั่นทำให้ถ่ายของมันค่อนข้างจะมีรสชาติแย่และกลิ่นเหม็น แต่มันเป็นแหล่งรวมพลังเวทชั้นดี เมื่อใดก็ตามที่พวกเจ้าเจอมัน พวกเจ้าสามารถกินมันประทังชีวิตได้ รสชาติมันอาจจะห่วย แต่มันสามารถทำให้พวกเจ้าอิ่มท้องได้"
เหล่าลูกมังกรไม่อยากจะกินก้อนสีน้ำตาลนี้ แต่เพราะเป็นคำสั่งของครูเอ็ดก้าทำให้พวกเขาอดทนกินมันตามที่ครูเอ็ดก้าบอก นั่นทำให้ครูเอ็ดก้ายิ้มอย่างมีความสุข
ถ่ายเสติร์นไลท์เตอร์พวกนี้มีส่วนประกอบเป็นหินปราณ หินปราณนั้นเป็นแร่สำคัญที่ช่วยบำรุงต้นกำเนิดพลังของมังกรทำให้มังกรเติบโตได้เร็ว อีกทั้งยังช่วยให้เติบโตขึ้นมาโดยมีพลังมังกรที่แข็งแกร่งด้วย
พลังมังกรนั้นจะแบ่งออกเป็นสามอย่างนั่นก็คือกรงเล็บ เกล็ด และปีก มังกรแต่ละตัวนั้นจะมีอาวุธทั้งสามอย่างแตกต่างกันไปตามธาตุของตัวเอง ธาตุพวกนั้นจะเป็นต้นกำเนิดของพลังที่ทำให้อาวุธของมังกรทรงประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ยกตัวอย่างเช่นกรงเล็บ ถ้าหากว่าลูกมังกรฝึกนิสัยกินหินปราณตั้งแต่เด็ก เมื่อกรงเล็บงอกออกมาพวกเขาก็จะได้กรงเล็บที่ทรงพลังตามธาตุตัวเอง แตกต่างจากลูกมังกรที่กินแต่เนื้อ กรงเล็บ ปีก และเกล็ดของพวกเขาจะเป็นแค่ของธรรมดาซึ่งนั่นทำให้พวกเขาจะอ่อนแอและไม่ต่างจากมังกรทั่วไป ถ้าหากพวกเขาโตมาเป็นแค่มังกรธรรมดา นั่นก็จะทำให้พวกเขาอาศัยในโลกนี้ได้อย่างยากลำบาก
ครูเอ็ดก้าเพลิดเพลินในการดูฝูงลูกมังกรกินถ่ายเสติร์นไลท์เตอร์ จนกระทั่งเขาหันไปที่ดราโก้และพบว่าดราโก้เป็นคนเดียวที่ไม่ยอมกินถ่ายนั้นราวกับขยะแขยงมัน ครูเอ็ดก้ามุ่นคิ้วเข้าหากัน
"อี๋ อึ! ไม่อยากกิน" ดราโก้มองเพื่อนๆ กินถ่ายเสติร์นไลท์เตอร์แล้วเบือนหน้าหนี
"ดราโก้ เจ้าไม่ควรเลือกของกิน!" ครูเอ็ดก้าดุดราโก้หนึ่งทีและพยายามลากตัวดราโก้ไปที่ถ่ายเสติร์นไลท์เตอร์ แต่ดราโก้ขัดขืนอย่างสุดกำลัง
"เจ้าดราโก้! เจ้าแปลกประหลาด!" วีเดทต้ารู้สึกรังเกียจในความแปลกแยกของดราโก้ เขาจึงผลักดราโก้ด้วยความไม่พอใจ
ครูเอ็ดก้าพึงพอใจที่เห็นดราโก้ถูกสั่งสอน เขาคิดว่านั่นน่าจะช่วยสั่งสอนดราโก้สักเล็กน้อย
ก่อนที่ครูเอ็ดก้าจะไปหยิบถ่ายเสติร์นไลท์เตอร์มาให้ดราโก้กิน ดวงตาสีฟ้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเมื่อพบสิ่งมีชีวิตสีดำด้านหลังดราโก้ ใบหน้าของวีเดทต้าก็ซีดเผือดอย่างรุนแรงเมื่อเห็นร่างสีดำนั้น เมื่อครู่วีเดทต้าเผลอผลักดราโก้ไปชนกับร่างนั้น ทำให้มันตื่น
"หนี!" ครูเอ็ดก้ารีบหอบลูกมังกรแล้วพาลูกมังกรทุกตัวบินหนีไป
ทว่า ดราโก้ที่อยู่ใกล้ร่างสีดำนั้นถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่
"ระ รอข้าด้วย!" ดราโก้พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครกลับมาช่วยเขา
ดราโก้เงยหน้าที่สั่นเครือหันกลับไปมองร่างสีดำที่คล้ายมนุษย์ แต่บนหัวมันมีเขาอยู่สองแฉก อีกทั้งกลางหลังก็มีปีกสีดำอยู่สามคู่ ในโลกใบนี้เผ่าพันธุ์ที่มีหน้าตาคล้ายมนุษย์ก็มีแค่เอลฟ์และปิศาจ ดราโก้ไม่ต้องใช้สมองแยกแยะนักก็รู้ทันทีว่าเผ่าพันธุ์ตรงหน้าเขาคือปิศาจ ที่สำคัญกว่านั้น อ้างอิงจากปีกด้านหลังของปิศาจตนนี้ที่มีถึงสามคู่ มันชี้ให้เห็นว่าเขาเป็นปิศาจชั้นสูงอย่างชัดเจน
ดราโก้กัดฟันกรอดและพยายามวิ่งหนี เขาอดไม่ได้ที่จะเคียดแค้นวีเดทต้าและครูเอ็ดกัา ทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงต้องมาตายเป็นรอบที่สอง? ดราโก้พยายามวิ่งหนี แต่ขาเล็กๆ ของเขาก็สั้นเกินไปที่จะวิ่งหนีปิศาจชั้นสูงได้ทัน นั่นจึงทำให้ดราโก้ถูกปิศาจชั้นสูงนั้นจับตัวไว้
ใบหน้าของดราโก้ซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว
ในระหว่างที่รอคอยให้ปิศาจชั้นสูงกินเขา ดราโก้พบว่าปิศาจชั้นสูงไม่ยอมทำอะไร เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งดราโก้พบว่าปิศาจชั้นสูงนำมือมาแตะที่หน้าผากของเขาและพูดเบาๆ
"ข้าขอมอบพลังนี้ต่อให้เจ้า"
<ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบอัพเกรด>
ติดตั้งระบบ
10%
40%
70%
100%!
<ชื่อ : ดราโก้>
แรงค์ : D
สกิล : -
2
จากแววตาที่หวาดกลัวได้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนเล็กๆ
ดราโก้มองไปที่ข้อความด้านหน้าและมองไปที่ร่างปิศาจชั้นสูงที่ค่อยๆ หมดพลังชีวิตไป
ปิศาจชั้นสูงมองดราโก้และกล่าวด้วยลมเฮือกสุดท้าย "ข้าคือขุนนางปิศาจจากตระกูลเอลเดน ตระกูลของข้าถูกหักหลังโดยเผ่าพันธุ์เดียวกัน เพื่อที่พวกมันจะได้ครอบครองพลังที่สืบทอดต่อกันมายาวนานของตระกูลข้า พวกมันก็สังหารทุกคนในตระกูลข้าจนหมด ข้าคือผู้เหลือรอดคนเดียวที่หนีมาได้"
ปิศาจชั้นสูงพูดในภาษาของปิศาจ แต่ด้วยเวทมนตร์บางอย่างของเขาทำให้ดราโก้เข้าใจได้
ในดวงตาของปิศาจชั้นสูงมีความเคียดแค้น "ถ้าหากไม่มีการส่งมอบให้รุ่นต่อไป พลังนี้จะถูกสุ่มส่งต่อไปให้กับปิศาจในเผ่าคนอื่นๆ แทนที่จะส่งพลังนี้ให้พวกอสรพิษนั่น ข้าอยากส่งต่อมันให้กับเจ้าเสียยังดีกว่า พลังนี้จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น ตราบใดที่เจ้าทำตามที่มันบอก.."
ปิศาจชั้นสูงพูดคำนั้นเป็นประโยคสุดท้าย จากนั้นพลังชีวิตในดวงตาของเขาก็ดับเลือนไปโดยสมบูรณ์
ดราโก้รับพลังนั้นมาและมองไปที่ข้อความด้านหน้า
ดวงตาของเขามีความตื่นเต้นเล็กๆ
<ชื่อ : ดราโก้>
แรงค์ : D
สกิล : ไม่มี
"สุดยอด นี่มันเหมือนนิยายในโลกเดิมที่เราเคยอยู่เลย ที่เขาเรียกกันว่านิยายระบบน่ะ!" ดราโก้กล่าวด้วยความตื่นเต้น
ได้ใช้ชีวิตในโลกก่อนช่วงหนึ่งทำให้เขาเคยอ่านนิยายแนวนั้น
ดราโก้ลองทดสอบว่าหลักการทำงานของมันเหมือนกับนิยายที่เขาอ่านหรือไม่ เขาไม่ได้สนใจเรื่องความตายของปิศาจชั้นสูงสักนิด
ดราโก้คลิ๊กไปที่ภารกิจ จากนั้นภารกิจพร้อมของรางวัลก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา
<ภารกิจ>
-ฝังศพปิศาจชั้นสูง
<ของรางวัล>
-เพิ่มค่าพละกำลัง 5 หน่วย
ดราโก้เริ่มทำตามภารกิจ เขาใช้อุ้งเท้าของตนเองขุดดินและทำเป็นหลุม จากนั้นก็นำร่างของปิศาจชั้นสูงฝังลงไปในหลุม
ทันใดนั้น
ดราโก้ก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นพร้อมกับมีค่าสถานะแสดงขึ้นมา
<สเตตัส>
พละกำลัง : 10 (+5)
ความว่องไว : 2
พลังเวท : 0
ดราโก้ตื่นเต้น จากนั้นก็ต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งขึ้นจริงๆ เขาจึงลองใช้อุ้งเท้าถีบก้อนหินตรงหน้า เขาลองถีบมันเบาๆ เพราะเผื่อว่าระบบเป็นของปลอมเขาจะได้ไม่เจ็บ
แต่ผลลัพธ์ก็ทำให้เขามีความสุขเพราะก้อนหินนั้นแตกเป็นสองส่วน ดราโก้ตื่นเต้นมากๆ เพราะพลังที่ปิศาจชั้นสูงให้เขามาเป็นของจริง เขารู้สึกขอบคุณปิศาจชั้นสูงที่มอบพลังนี้ให้เขาถึงแม้มันจะแลกมาด้วยความตายของอีกฝ่ายก็ตาม
ดราโก้นั้นอ่านนิยายแนวระบบมาตลอดและอยากได้มันมานานแล้ว แต่น่าเสียดายที่ตั้งแต่มาเกิดใหม่เขาก็ไม่เคยได้สัมผัสพลังนั้น ไม่คาดคิดว่าวันนี้จะโชคดีได้มีบุญวาสนาได้มันมา ด้วยพลังนี้บางทีเขาอาจจะไม่ต้องกลัววีเดทต้าแกล้งอีกแล้วก็ได้
"จริงสิ เจ้าเด็กพวกนั้นชอบจินตนาการว่าตัวเองมีกรงเล็บเพราะมักเชื่อว่านั่นทำให้พวกเขาดูแข็งแกร่ง บางทีถ้าหากเรามีกรงเล็บก่อน เด็กพวกนั้นคงจะกลัวและไม่กล้ามาหาเรื่องเราอีกเลยก็ได้"
ดราโก้อดจะนึกไอเดียดีๆ ขึ้นมาไม่ได้ เขาจึงลองเลื่อนหาภารกิจที่มีรางวัลเป็นกรงเล็บ แต่ดราโก้ไม่เห็นแม้แต่ภารกิจเดียว ทุกภารกิจนั้นมีรางวัลแบบเป็นพอยท์เท่านั้น
<แจ้งเตือน>
<พอยท์สามารถเอาไว้ใช้ในการเพิ่มค่าสเตตัสและซื้อของในร้านค้าได้ ถ้าหากโฮสท์ต้องการสินค้าอัพเกรด โฮสท์สามารถเข้าไปในร้านค้าได้>
"แบบนี้นี่เอง หมายความว่าถ้าฉันอยากได้กรงเล็บ ฉันก็ต้องทำภารกิจเก็บพอยท์เพื่อซื้อมันมาสินะ"
ดราโก้เข้าไปในร้านค้าและเขาก็เห็นไอเทมมากมาย มันมีทั้งปีกมังกร เกล็ดมังกร กรงเล็บมังกร หรือแม้แต่ธาตุมังกรก็ด้วย ไอเทมพวกนี้ล้วนแล้วแต่ต้องรอให้มังกรเติบโต แต่ดราโก้สามารถซื้อมันได้เลย นี่มันโกงอย่างมาก
สำหรับมังกร เครื่องหมายของกรงเล็บ ปีก และเกล็ดมังกรเป็นเหมือนสัญลักษณ์ความแข็งแกร่ง ยิ่งมังกรตัวไหนมีของพวกนั้นร้ายกาจ มังกรตัวอื่นๆ ก็จะนับถือเรา ดราโก้คิดว่าระบบนี้เป็นโอกาสในการเปลี่ยนแปลงสถานะในกลุ่มมังกรของเขา
"ภารกิจแต่ละภารกิจจะให้พอยท์แตกต่างกัน สำหรับภารกิจที่ยากมากๆ ก็จะให้พอยท์มาก แต่ความอันตรายก็มากขึ้นด้วย ด้วยพลังของฉันในตอนนี้ฉันคงต้องเลือกภารกิจระดับล่างและซื้อกรงเล็บระดับต่ำๆ ไปก่อน หวังว่าในอนาคตจะสามารถเปลี่ยนมันได้นะ"
ดราโก้เลือกภารกิจระดับ D ซึ่งเป็นภารกิจง่ายที่สุด เขาวิดพื้นสิบครั้งตามคำสั่งของภารกิจและได้รับพอยท์หนึ่งร้อยพอยท์มา
ดราโก้เปิดหน้าต่างร้านค้าและเลือกกรงเล็บแรงค์ D ที่เป็นระดับต่ำที่สุด
ในชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น บนอุ้งมือน้อยๆ ของดราโก้นั้นก็ปรากฏกรงเล็บสีขาวงอกออกมา ดราโก้พบว่าเขาสามารถที่จะเก็บมันเข้าไปในอุ้งมือได้ตลอดเวลา
<กรงเล็บลูกมังกรดินแรงค์ D >
คุณสมบัติ : พลังโจมตี 20+
ดราโก้มองกรงเล็บของตนเองด้วยความตื่นเต้น ด้วยสิ่งนี้เขาคงจะไม่ต้องถูกกลั่นแกล้งอีกต่อไป
3
ภายในแคมป์มังกร
กลุ่มมังกรผู้ใหญ่มากมายต่างมารวมตัวกันยังที่แห่งนี้ หลังจากครูเอ็ดก้าได้กลับมาเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
ใบหน้าของมังกรผู้ใหญ่ทุกตัวต่างเต็มไปด้วยความย่ำแย่และหวาดกลัว
"จริงอย่างงั้นเหรอเอ็ดก้า? เจ้าเห็นปิศาจชั้นสูงอยู่ในเขตนี้อย่างงั้นเหรอ?" มังกรอาวุโสตนหนึ่งเอ่ยถามด้วยใบหน้าดำมืด
ครูเอ็ดก้าพยักหน้าอย่างสั่นเทา "ใช่ขอรับท่านผู้อาวุโส ข้าเห็นมันสองตาปรากฏอยู่ในเขตของเรา"
"นี่เป็นข่าวร้ายอย่างเห็นได้ชัด การปรากฏตัวของปิศาจจะนำพาหายนะมาสู่พวกเรา มีความเป็นไปได้ที่พวกมันจะรุกรานมาในเขตนี้ พวกเราอาจจะต้องอพยพอีกครั้ง"
เมื่อมังกรอาวุโสกล่าวเช่นนั้นก็ทำให้มังกรตัวอื่นๆ มีใบหน้าที่หนักอึ้ง
"อะ..อพยพอีกแล้วอย่างงั้นหรือ? รอบก่อนเราก็หนีมาจากอาณาจักรเอลฟ์เพราะพวกมนุษย์ทำสงครามกัน ตอนนี้เราอพยพมาแทบจะอยู่ขอบชายแดนแล้ว ถ้าหากยังต้องไปอีก ที่เดียวที่เหลืออยู่ก็คือแดนทมิฬ แต่ที่นั่นมันอาจจะอันตรายยิ่งกว่าแดนปิศาจเสียอีก"
"นี่พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ อย่างงั้นหรือ?"
เหล่ามังกรผู้ใหญ่ต่างมองหน้ากันด้วยความปวดใจ รอบก่อนพวกเขาต้องอพยพจากที่อยู่เดิมเพราะอาณาจักรทั้งสองประเทศของพวกมนุษย์ทำสงครามในบ้านของพวกเขา ตอนนี้ปิศาจยังรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ของพวกเขาอีก ที่เดียวที่พวกเขาไปได้ก็คือแดนทมิฬ แดนนั้นถูกเล่าขานมาอย่างยาวนานว่าเป็นสถานที่อันตรายมาก แม้แต่ปิศาจชั้นสูงยังต้องระวังตัวเมื่ออยู่ที่นั่น
มังกรผู้ใหญ่ทุกตนที่นี่ต่างเคร่งเครียดกับสถานการณ์ที่ตนเองต้องเผชิญ แต่ไม่มีใครเลยสักคนที่ห่วงดราโก้ สำหรับพวกเขา ดราโก้ที่ตกอยู่ในมือปิศาจชั้นสูงก็เสมือนตายไปแล้ว
ทว่า ตอนนี้เอง
"ดราโก้ นั่นเจ้าเหรอ!"
"ปะ ปาฏิหาริย์! มันเป็นไปได้ยังไงที่เจ้ายังไม่ตาย! เจ้าปิศาจชั้นสูงนั่นปล่อยเจ้ามาเหรอ!"
เสียงลูกมังกรหลายตนดังขึ้นทำให้เหล่ามังกรผู้ใหญ่หันมองไป เมื่อพบว่าดราโก้ยังมีชีวิตมันก็ทำให้พวกเขาตกตะลึงพวกเขาปรี่ตรงเข้าหาดราโก้ทันที
"ดราโก้! นะ นี่เจ้ายังไม่ตายเหรอ? เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงได้รอดมาได้?" ครูเอ็ดก้าถามด้วยความสับสน
มังกรผู้ใหญ่คนอื่นๆ เองก็มองดราโก้ด้วยความหวัง ปกติแล้วเผ่าปิศาจชั้นสูงนั้นโหดเหี้ยมและป่าเถื่อน พวกมันไม่เคยไว้ชีวิตเผ่าอื่น แต่เห็นดราโก้มีชีวิตรอดกลับมาทำให้พวกเขาคิดว่าครูเอ็ดก้าอาจจะเข้าใจผิดคิดว่านั่นเป็นปิศาจชั้นสูงก็ได้
"หึ!" ดราโก้ไม่ตอบคำถามของครูเอ็ดก้า เขาเชิดหน้าหนีด้วยความเยาะเย้ย ก่อนหน้านี้ครูเอ็ดก้าทิ้งเขาไว้ แถมเมื่อครู่ก็ไม่มีใครเป็นห่วงชีวิตของเขาเลย เขาจึงไม่คิดจะตอบคำถามอะไรของครูเอ็ดก้าทั้งนั้น
ใบหน้าของครูเอ็ดก้าดำมืดลงเล็กน้อย
มังกรผู้อาวุโสเห็นดราโก้ยังสบายดี เขาจึงได้กล่าว "ดราโก้กลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้ บางทีเจ้าอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้ เอ็ดก้า เจ้ามั่นใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าเห็นคือปิศาจจริงๆ ?"
"ท่านผู้อาวุโสข้า ข้ามั่นใจ!"
"เช่นนั้นบนตัวของปิศาจตนนั้นมีบาดแผลอะไรหรือไม่? ถ้าหากดราโก้รอดชีวิตกลับมาได้แบบนี้แสดงให้เห็นว่ามันก็ต้องอยู่ในสถานะใกล้ตายแล้วจึงทำร้ายใครไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นงั้นเราอาจจะเข้าใจผิดไปเองที่คิดว่าปิศาจกำลังจะยกทัพมาที่ป่านี้ บางทีมันอาจจะแค่พลัดหลงมาก็ได้"
เมื่อถูกถามแบบนี้ ครูเอ็ดก้ามีสีหน้าที่มืดลง เขากล่าวด้วยความละอายใจ "ดะ ดูเหมือนก่อนที่ข้าจะหนีมา เจ้าปิศาจนั่นก็คล้ายจะบาดเจ็บสาหัสไม่น้อยขอรับ"
"อะไรกัน! ถ้างั้นนี่มันก็แค่ความเข้าใจผิดเองหรือเนี่ย?"
"บัดซบ! ข้านึกว่าเราจะต้องอพยพอีกครั้ง! เอ็ดก้า! คราวหน้าเจ้าควรจะตรวจสอบข้อมูลให้ดีก่อนและรายงานทุกอย่างอย่างละเอียดกว่านี้! เพราะเจ้าเกือบทำให้เราขวัญเสียกันหมดแล้ว!"
เหล่ามังกรทั้งหลายต่างโล่งใจและตำหนิเอ็ดก้าในเวลาเดียวกัน ถ้าสิ่งที่เอ็ดก้าบอกเป็นความจริง งั้นกรณีนี้มันก็คล้ายจะเป็นความเข้าใจผิดของเอ็ดก้าเสียมากกว่า
เอ็ดก้ามีใบหน้าที่ละอายใจและอับอาย รู้สึกตัวว่าเป็นเพราะตัวเองทำให้ทุกคนต้องตื่นตูม
ทุกคนต่างตำหนิเอ็ดก้า
"ดราโก้! เจ้าโง่!" วีเดทต้าเห็นครูเอ็ดก้าถูกตำหนิ เขาก็รู้สึกไม่พอใจเพราะคิดว่าดราโก้กลับมาที่ฝูงจึงทำให้ครูเอ็ดก้าโดนดุ วีเดทต้าจึงปล่อยอุ้งเท้าน้อยนั้นใส่ดราโก้เพื่อหมายจะเอาคืนเขา
แต่สิ่งไม่น่าเชื่อก็บังเกิดขึ้น เมื่อดราโก้หลบการโจมตีของวีเดทต้าได้และสวนกลับด้วยพละกำลังของตนเอง ร่างของวีเดทต้าถูกสาดกลับไปโดยพลังงานมหาศาลของดราโก้จนทำให้เขาล้มลง บาดเจ็บเล็กน้อย
ทุกคนๆ ต่างเห็นภาพนี้และตกตะลึง
วีเดทต้าที่รับรู้ว่าตนเองถูกผลักกลับมาโดยดราโก้ อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บโดยดราโก้อีก เขาก็ร้องไห้ออกมา
วีเดทต้าพ่ายแพ้ลูกมังกรตัวอื่นนอกจากกลาเซียสและพลูโตเป็นครั้งแรกจึงทำให้เขาเสียใจมาก
"ดราโก้เอาชนะวีเดทต้าได้เหรอ?"
"วีเดทต้าคือมังกรดิน ส่วนดราโก้เป็นแค่มังกรป่า พวกเขาสองคนเป็นสายพันธุ์คนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง มันเป็นไปได้ยังไงที่ดราโก้เอาชนะวีเดทต้าได้"
"นี่มันฟลุ๊ครึเปล่า?"
เหล่ามังกรผู้ใหญ่ต่างมองภาพนี้ด้วยความสับสน ปกติดราโก้นั้นมักจะขี้เกียจและอ่อนแอ แต่วันนี้เขาดูเปลี่ยนไป บางคนคิดว่าดราโก้แค่ฟลุ๊คเท่านั้น