เราเปลี่ยนแปลง ในวันที่ข้างในแตกสลาย - เพจบันทึกนึกขึ้นได้

ผมยังจำความรู้สึกวันที่รับโทรศัพท์ตอนสี่ทุ่มในคืนวันวาเลนไทน์

ปลายสายเป็นเสียงของพี่สาว ที่ฟังออกว่าพยายามอย่างสุดฝีมือที่จะไม่ร้องไห้ออกมา

พร้อมบอกกับผมว่า ให้รีบขับรถมาที่โรงพยาบาล เพราะพ่อหัวใจหยุดเต้นแล้ว กำลังปั้ม

ผมจำความรู้สึกนั้นได้ 

ความรู้สึกที่ข้างในมันว่างเปล่า ในหัวมันโล่งจนไม่รู้ว่าจะคิดอะไรต่อไปดี 

ในขณะที่ขับรถไปพร้อมกับน้องสาวที่ก็หันมาหาเราอยู่ตลอดว่า 

พ่อจะรอเราใช่มั้ย ผมได้แต่หันไปบอกเธอว่า 

พ่อรอเราอยู่แล้ว เมื่อเย็นยังโทรคุยกันอยู่เลย 

เป็นเวลาตีสองที่ผมไปโรงพยาบาลที่พี่สาวผมทำงานอยู่ 

ร่างของพอก็นอนนิ่งอยู่ในห้อง 

เสียงสะอื้นของน้องสาวผมดังก้อง

ผมได้แต่ยืนนิ่ง ๆ ในขณะที่ข้างใน 

ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป

ผมจำความรู้สึกในวันที่ผมโทรตามง้อแฟนเก่าผมคนหนึ่ง

คนที่ผมมักจะเล่าทุกเรื่องในชีวิตให้เค้าฟัง 

คนที่เราคิดว่า เออ คนนี้แหละ มันโอเคที่สุดในช่วงเวลานี้ละ

แต่ปลายสายก็ไม่ได้กดรับ โทรนับร้อยสาย 

น่าจะเป็นการกระทำที่สร้างความรำคาญให้กับคนปลายสายมากที่สุด

ผมกำลังจะไปเคาะที่ประตูห้อง 

ก่อนที่จะเคาะ ก็มีเสียงของคนที่กำลังมอบความรักกันอย่างดุเดือดอยู่ที่หลังประตูบานนั้น

ความรู้สึกทั้งหมดตกลงมาอยู่ที่ตาตุ่ม

จะยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป หรือจะเดินกลับจากที่นั่นไปเลยดี 

ผมจำเสียงหัวใจเต้นที่หน้าประตูวันนั้นได้

แล้วผมก็จำได้ว่า วันนั้น ข้างในของผม มันเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน

ในชีวิตคนเรานั้น เราสามารถนับเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขได้นะ

แต่ถ้าจะให้นับเรื่องที่เข้ามาให้เรารู้สึกเศร้า หรือเป็นทุกข์ 

ผมว่าเราไม่สามารถนับมันออกมาได้หมด 

ในทุก ๆ ช่วงวัย มันจะมีเรื่องเศร้าจนแทบหัวใจสลายเกิดขึ้นในชีวิตอย่างน้อยหนึ่งถึงสองครั้งเสมอ

นับว่าเป็นเรื่องพีค ๆ เรื่องทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ 

ไม่นานเราก็ลืมมันไป ไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำให้เราเปลี่ยนแปลงไปเท่าไหร่

แต่สำหรับบางเรื่อง ต่อให้ผ่านมาแล้วกี่ปี

พอนึกย้อยกลับมัน มันก็ยังมีความรู้สึกแปล้บ ๆ ข้างในอยู่เสมอ

ผมถามตัวเองตอนที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจก

ระหว่างที่มองเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น

ก็มีคำถามขึ้นมาว่า 

เราเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ในความหมายที่ไม่ได้หมายถึงหน้า 

ไม่ได้หมายถึงหนวดเคราที่ยาวเฟิ้ม 

แต่หมายถึง 

ทัศนคติที่เรามีต่อชีวิต 

ความคิดที่เรามีต่อคนอื่น 

ลักษณะนิสัย และการใช้ชีวิตของเรา

มันเปลี่ยนแปลงไปเป็นแบบนี้ได้ยังไง 

แน่นอน เราเปลี่ยนแปลงไปทุกวินาที 

แต่การเปลี่ยนแปลงแต่ละวินาทีนั้น 

อาจดูยากถ้าจะบอกว่ามันต่างกันยังไง 

แต่มันมีหลายวินาทีชีวิตใช่มั้ยที่เราพบ 

แล้ววินาทีนั้น มันเปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล

จนกลายเป็นคนคนนี้แบบที่กำลังส่องกระจกตอนนี้ 

ผมพูดได้เต็มปากเลยว่า ชีวิตผมส่วนใหญ่ใช้ความทุกข์เป็นตัวขับเคลื่อน

ฟังดูเหมือนหม่น ๆ เทา ๆ ยังไงก็ไม่รู้ 

แต่ไม่รู้สิครับ 

ความทุกข์ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

อยากอยู่ดูต่อไปว่า แล้วสุดท้ายมันจะเป็นยังไง 

เราจะทำให้มันดีขึ้นกว่านี้ได้มั้ย

หรือนี่ก็สุดกำลังของเราแล้วจริง ๆ

งานศพพ่อตอนนั้น 

ผมได้เรียนรู้ว่า สุดท้ายแล้ว คนที่เรารักที่สุดจะค่อยๆ ทยอยเดินทางจากไป

วันหนึ่งจะเป็นคิวของแม่ ของพี่สาว ของน้องสาว หรือแม้กระทั่งของผมเอง 

อยู่ที่ว่าใครจับได้ไม้สั้นไม้ยาว อันนี้ไม่มีใครรู้ 

แต่ที่ผมรู้ คือหลังจากนั้นผมให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวมากขึ้น 

จากเด็กที่มองแต่เรื่องของตัวเอง มองแต่การเติบโตของตัวเอง

เราเริ่มสังเกตการเปลี่ยนแปลงของแม่ ของคนรอบ ๆ ตัว 

แล้วให้ความสำคัญกับช่วงเวลาที่ได้อยู่กับใครสักคนแบบจริงจังมากขึ้น

เพราะผมไม่มีวันรู้เลย ว่าวันที่ผมขับรถออกไปทำงาน 

ผมจะได้กลับมามั้ย หรือกลับมาแล้วจะมีใครรอผมอยู่รึเปล่า

ในขณะที่ผมยืนอยู่หน้าประตูวันนั้น

วันที่การโทรศัพท์ไปง้อไม่มีผล เพราะปลายสายไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับผมแล้ว

การยืนฟังเสียงที่ไม่ได้อยากได้ยิน 

การได้รับรู้ว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาจากคนเดียวกับที่เราเล่าเรื่องความเจ็บปวดให้เค้าฟัง

มันเจ็บกว่าเดิมหลายเท่าเลยนะ

ด้วยช่วงวัยตอนนั้น

เรารู้สึกว่าข้างในเราแตกสลาย 

สำหรับการเป็นคนแล้ว

ผมว่าไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าความไม่รักแล้วนะ

ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบไหนก็ตาม

หลังจากนั้นยังมีเหตุการณ์ยืดเยื้อยาวนาน

เอาเข้าจริงถ้ามันไม่ได้จบไม่ดีแบบที่เกิดขึ้น

บางทีผมอาจไม่ได้เรียนรู้อะไรจากความผิดพลาดของตัวเองเลยก็ได้ 

ผมเชื่อนะว่า คุณที่กำลังอ่านอยู่

ก็มีบางเรื่องที่ทำให้ข้างในคุณมันพังยับ ไม่เหลือชิ้นดี

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก ครอบครัว ความผิดหวังจากหน้าที่การงาน

ถูกเพื่อนหักหลัง 

เราต่างมีช่วงเวลานี้กันทั้งนั้น 

แต่ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับผม 

ผมจะบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่า

ผมต้องยอมรับความจริงความจริงว่าพ่อตายจากไปแล้ว

ความจริงที่ว่าเค้าคนนั้นไม่ได้รักกันแล้ว 

ความจริงที่ว่า งานที่ต้องการได้หลุดลอยไปแล้ว

ส่วนตัวมองว่ามันเป็นอย่างแรกเลยที่เราต้องรู้สึกตัวให้ได้ก่อน ว่ามันเกิดขึ้นจริง

และต้องยอมรับมัน แทนที่จะร้องไห้โวยวาย

บอกกับเองว่าทำไม ทำไม ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเรา

ลองนั่งนิ่งๆ หายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกกับตัวเองว่า มึง…..ใจเย็นก่อน 

ผมมักจะบอกตัวเองอยู่เสมอความสามารถหนึ่งที่สำคัญที่เรามีในชีวิตนี้

คือความสามารถในการเลือก 

เราเลือกได้ว่าเราจะแสดงออกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้อย่างไร

เราเลือกได้ว่าเราจะทนอยู่กับสภาพที่เราเจอแบบวันนี้มั้ย

เราเลือกที่จะจมอยู่กับความคิดเศร้า ๆ จมอยู่กับอดีต ที่โอเค ครั้งหนึ่งมันเคยทำให้เรามีความสุข

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วรึเปล่า 

เรามีความสามารถนั้นอยู่นะ เราเลือกได้จริง ๆ

แต่อย่างที่ผมเคยเล่าไปตอนก่อน ๆ ว่า ไม่ใช่เราเลือกไม่ได้

แต่ส่วนใหญ่เราไม่กล้าเลือก เรากลัว เรากลัวสิ่งที่เรายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เรากลัวความเปลี่ยนแปลงที่ชีวิตมันจะไม่เหมือนกับสิ่งที่เราชินกับมันอยู่ 

เราเลือกได้ แต่เมื่อไหร่ที่เราเลือก ก็ต้องวนกลับไปที่ข้อ 1

นั่นก็คือ เราต้องยอมรับความจริงกับสิ่งที่เราเลือกไปแล้วเหมือนกัน

ผมมักจะขอความช่วยเหลือถ้าผมรู้สึกว่าการแตกสลายจากข้างในของผมมันเกินกว่าที่ตัวเองจะเยียวยา

ผมมีช่วงที่ผมอดทนเก็บมันไว้คนเดียว ไม่เล่าให้ใครฟัง เพราะคิดว่า

เห้ยยย มันต้องจัดการได้ดิ เราโตแล้ว เราจะร้องไห้ทำไม เดี๋ยวก็ดีขึ้น

แต่ทุก ๆ วัน เราเอาเหตุการณ์แย่ ๆ ที่เราเจอมาฉายซ้ำ มันก็เหมือนกับระเบิดเวลา

เหมือนเราไม่ได้ยอมรับความรู้สึกที่แท้จริง

เราเอาอีโก้ของความว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะมาใช้กับตัวเอง

ซึ่งจริง ๆ แล้วเราไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ แต่เราเป็นคน เราเป็นคนที่มีความรู้สึก

มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่อายุสามสิบแล้วยังร้องไห้อยู่เมื่อเราเสียใจ

ซึ่งถ้าผมไม่ไหวแล้ว ผมจะลากเพื่อนสนิทมานั่งฟังผมระบาย

ผมจะไปนั่งคุยกับแม่ ผมจะหาใครสักคนช่วยมาบรรเทาเอาเศษซากในใจ

คือไม่ต้องเอาออกไปก็ได้ แต่ช่วยเอาไม้กวาดมากวาด

ให้ที่มันกระจัดกระจาย มากองๆ รวมให้รวบเก็บได้ง่ายๆ หน่อย

ผมมักบอกกับตัวเองว่าให้อยู่กับตอนนี้ตรงนี้วินาทีนี้เพราะว่าบางครั้ง

ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน ขณะที่คุณกำลังอ่านอยู่ตอนนี้

บางทีใจคุณก็กำลังคิดเรื่องที่มันเกิดขึ้นขนาดกับเรื่องของผมไปอยู่ก็ได้

พอผมเขียนประโยคว่า กลับมาอยู่ด้วยกันตรงนี้ก่อน สติคุณอาจจะเพิ่งกลับมาเช่นเดียวกัน 

หลายครั้งที่เราไม่ได้อยู่ที่นี่ ใจเราพาเราออกไปไหนถึงไหน

ลากไปถึงอดีตเมื่อหลายปีก่อน พาไปอนาคตที่คิดสร้างขึ้นมาเอง

ทำให้เราสามารถไปไหนจริงๆ ได้สักที 

ผมแค่บอกกับตัวเองว่าที่จิตเริ่มมาชวนออกไปเที่ยวเล่นว่า 

มึง อยู่กับกูตรงนี้ก่อนได้ไหม 

สักพัก ไอ้เรื่องเก่าๆที่เราจะนำมันกลับมา 

ก็ค่อยๆ หายไป

เราเปลี่ยนแปลง ในวันที่ข้างในเราแตกสลาย 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การค่อย ๆ แตกสลายจากข้างในของการมีชีวิตอยู่ทำให้เรามีชีวิตต่อไปได้ดีขึ้น

ใช่ครับ คำพูดนี้ผมคิดขึ้นมาเอง เพราะใครที่อ่านอยู่อาจจะรู้สึกว่า เพ้อเจ้อรึเปล่า

เป็นไปได้ยังไงที่เรื่องแย่ๆ จะทำให้ชีวิตต่อไปมันดี 

อย่างที่ผมบอก 

มันขึ้นอยู่กับว่า คุณเลือกที่จะมองมันในแต่ละเรื่องในมุมไหน

คุณเลือกที่จะเล่าเรื่องที่คุณเจอให้ตัวเองฟังในแง่ไหน 

เราต่างเป็นเศษซากของการแตกสลายในหลาย ๆ เรื่องด้วยกันทั้งนั้นแหละครับ

คนที่คุณเพิ่งคุย คนที่คุณพบเจอทุกวัน 

ทุกคนมีรอยร้าว รอยแตกที่เอาความรู้สึกต่างๆ มายาสมานให้มันประกอบจนมีชีวิตต่อไปได้

ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครที่ไม่เคยตกหล่น 

ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้ วินาทีนี้ 

วินาทีที่กำลังเขียนให้คุณอ่านอยู่นี่แหละ

เพราะพอเขียนเสร็จเข้านอนแล้ว 

พรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้น มันก็อาจทำให้ผมมีทัศนคติใหม่กับชีวิตไปอีกมุมหนึ่งก็ได้ 

ความผิดพลาด การพลัดพราก ความผิดหวัง 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อให้เราได้เปลี่ยนแปลง แล้วสร้างตัวตนใหม่ 

เป็นคนที่มีรอยร้าว รอยแผล

แต่ยินดีที่จะยืนลูบแผลเป็นและรอยแตกเหล่านั้น 

ยิ้มให้กับมัน 

แล้วออกไปมีชีวิตใหม่ 

แบบที่พร้อมจะแตกสลาย 

แล้วกลับมาเก็บซากประกอบให้มันเป็นรูปร่างใหม่ๆ อีก

ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก เพจบันทึกนึกขึ้นได้ ได้บน LINE TODAY ทุกวันศุกร์