หลิงเอ๋อ หญิงไร้ค่าอันดับหนึ่ง (จบแล้ว)

ข้อมูลเบื้องต้น

ชาติก่อนนางเป็นเพียงสตรีร้ายกาจ ฉาวโฉวอันดับหนึ่งของเมือง เอาแต่ใจตัวเอง หากอยากได้สิ่งใดต้องได้ แม้ต้องแย่งคนรักของคนอื่นก็ตาม!!! แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะชายที่นางรัก ชีวิตใหม่ครั้งที่สองนี้ข้าฝากเจ้าแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดด้วยนะปิงปิง

ขอฝาก E-BOOK เรื่องนี้ด้วยนะครับ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNTY2NjUyMSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4OTg4MCI7fQ

++++++++++++++++++++++++++++++++++
สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.๒๕๓๗ ห้ามนำส่วนใดส่วนหนึ่ง ของหนังสือนิยายเล่มนี้ไปลอกเลียนแบบ สแกนหนังสือ ทำการสำเนาถ่ายเอกสาร หรือนำไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตในรูปแบบต่างๆ และเครือข่ายต่างๆ นอกจะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากทางเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น

บทนำ

ดรุณีน้อยในอาภรณ์เจ้าสาวสีเเดง ถือธนูด้ามหนึ่ง เดินมุ่งหน้าไปลานกำเเพงกั้นเมืองเทียนเมิง หญิงสาวทอดสายตาประกายลงไปลานกว้างนอกเขตเเดน มือเล็กคว้าหยิบดอกธนูที่อยู่ในกระบอกห้อยติดตามด้านหลังออกมา

ใบหน้าภมรยิ้มเจ้าเล่ห์ หลับตาข้างหนึ่ง คันธนูถูกยกขึ้นในระดับ ลูกธนูไร้ศรวางทาบทับ ถูกทำขึ้นมาพิเศษ สำหรับหาชายหนุ่มที่คู่ควร เเละจะมาเป็นสามีของนาง ในใต้หล้านี้มีเพียงชายผู้นี้คนเดียวเท่านั้น!!! นางใฝ่ฝันอยากครอบครองได้เป็นสามี

"มาเเล้วหรือท่านพี่จางเจียเหวิน"

สิ้นเสียงนางหันไปมองเล็งบุรุษ เลื่อนธนูลงต่ำที่ตรงจุดสำคัญหัวใจของชายหนุ่ม กำลังขี่ม้าเข้าเมืองพร้อมกับ ชัยชนะที่ได้รับ หลังกลับมาจากทำศึกสงคราม

เสียงเฮฮา ดังกึกก้องพร้อมกับฆ้องตีกังวาน สมฐานะเกียรติยศชายชาตรีห้าวหาญควรได้รับ

เมื่อได้จังหวะ ธนูศรเเห่งความรักพุ่งเข้าไปหาชายที่นางเเอบหลงรักด้วยความรวดเร็ว

เพราะความประมาท นางลืมสังเกตว่าตนเองยืนอยู่ติดกำแพงมากจนเกินไป ขาเล็กเผลอเหยียบก้อนหินจนสะดุด ตัวบอบบางพลั้งพลาดตกลงมา อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะตก

"คุณหนู! หลิงเอ๋อ" บ่าวรับใช้ข้างกายนางตกใจกับเหตุการณ์กำลังเกิดขึ้น

ชายร่างสูง สวมเกราะนำทัพทหารนั่งบนหลังม้า หันหน้ามาตามเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย ตาคมกระตุกเมื่อเห็นธนูกำลังพุ่งมาหาตน กับหญิงสาวที่ร่วงหล่นลงมา เท้าหนาถีบไปที่ตัวม้า ผลักส่งตนเองขึ้นไปรับสตรี

เขามองไปที่นางหวังจะคว้ารับเอวบาง พลันหยิบปลายดาบตวัดปัดธนูหักออกเป็นสองทาง

ไอเย็นที่โอบกอดสัมผัสสตรีในอ้อมเเขนไว้เเน่นหนา กลัวนางจะได้รับอันตราย เมื่อถึงพื้นเขาค่อยๆ วางหญิงสาวลงอย่างเบามือ สายตานิ่งเรียบขมวดคิ้วหมุนตั้ง มองนางหลับตาสนิทด้วยความกลัว

"เเม่นางเจ้าไม่เป็นอันใดเเล้ว" เสียงเรียบหวนๆ เรียกชื่อหญิงสาว ให้ตื่นจากความกลัว

เปลือกตาขยุกขยิกมองบุรุษ "ท่านพี่จางเจียเหวิน" เสียงเจือหวานใสขานเรียกชายตรงหน้าปนเสน่หา

"ท่านพี่!!! ท่านกลับมาเเล้ว"

ทว่าเสียงเรียกของสตรีอีกนางที่เรียกชายผู้นี้ ดูสนิทสนมก็คงไม่เเปลก เพราะจางเจียเหวินดูท่าจะมีใจให้กับเเม่นางเหอรั่วซี

"หากข้าไม่ได้ ผู้อื่นก็ต้องไม่ได้ จางเจียเหวินผู้นี้ต้องเป็นของข้าเท่านั้น!!!"

นางกล่าวปฏิญาณตน หากอยากได้สิ่งใด มีหรือบิดาของนางจะหาให้ไม่ได้ เพราะนางคือบุตรีคนเดียวของอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิง!!!

ความร้ายกาจจึงก่อตัวขึ้น

เมื่อชายหนุ่มปฏิเสธนางมาโดยตลอด

ด้วยความมัวเมา ลุ่มหลงในบุรุษ

จึงเกิดความสกปรกภายในจิตใจ

อยากได้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้

สุดท้ายนางต้องพบจุดจบกับความตายในตอนจบ

เมื่อชีวิตใหม่ครั้งที่สอง ได้โอกาสกลับเกิดใหม่อีกครั้ง นางอยากแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต ได้เผลอทำลงไป แต่กฎข้อหนึ่งของสวรรค์ต้องไม่ใช่ตัวของนางเอง

เรื่องราววุ่นๆ เหล่านี้จะจบลงอย่างไร แล้วสตรีที่ว่าจะสามารถพลิกแพลงแก้ไขอดีตที่นางเคยร้ายกาจได้หรือไม่ ติดตามในเรื่องราวได้เลยครับ

บทที่ 1

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าผ่าใจกลางเมืองในประเทศจีน ต้นไม้น้อยใหญ่สั่นโคลงเคลงไปตามเเรงลม พัดโหมกระหน่ำเป็นสายๆ ขนาดวงกว้างในยามค่ำคืน

ผู้คนต่างรีบปิดประตูสนิทมิดชิดเข้าไปหลบฝนภายในบ้าน บ้างก็ปิดไฟนอนเพราะเวลาเลยมาประมาณห้าทุ่มเศษ

บ้านหลังเล็กสีขาว ถูกความมืดปิดสนิท รอบบริเวณภายในบ้านไร้แสงสว่าง มีเพียงหญิงสาวใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อขนาดหนึ่งหลั่งไหลออกมา

เสียงฟ้าผ่าดังเเทรกกึ่งใจกลาง เข้ามาภายใน โสตประสาทของเธอ เป็นระลอกถึงสองครั้ง เเต่มันกลับไม่มีทีท่าจะปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาจากความฝันอันเลวร้าย ที่ถ่ายทอดความรู้สึกลงมาภายในจิตใจ เหมือนกำลังถูกเฉือนเนื้อหนังออกมาเป็นชิ้นๆ

ภาพในความฝันสะท้อนให้เห็นหญิงสาวหน้าตาสละสลวยผู้หนึ่ง เเต่งกายคล้ายคนสมัยจีนยุคโบราณ แต่ใบหน้าของเธอนั้น กลับเต็มไปด้วยคราบเลือด

เสียงร้องไห้ในความฝันมันดูทรมาน นางทอดสายตามามองที่ปิงปิงด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอย่างทุรนทุราย

คำพูดหนึ่งที่กำลังจะถูกกล่าวออกมาจากปากของหญิงแปลกหน้าในความฝัน นั่งทุกข์ระทมภายในห้องมืดสีดำสนิท เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา เเต่กลับไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าภายในห้องที่มีเเค่ปิงปิง กับหญิงสาวผู้นั้น

'หรือนี่จะเป็นผี'

ปิงปิงหน้าเครียดหวั่นวิตก รีบเดินถอยห่างออกมาห่างจากหญิงสาวผู้นั้น ยิ่งปิงปิงขยับหนีออกห่างเธอคนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ หญิงสาวกลับเข้ามาใกล้ทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น

"อย่าเข้ามานะ $@%$"

เสียงก่นด่าทอหยาบคายสารพัด ออกมาจากปากของปิงปิง เธอเบือนหน้าหนีหลบสายตาหญิงสาว ที่ใบหน้าตอนนี้เริ่มเปลี่ยนกลับกลายเป็นความน่ากลัว ดุร้าย พร้อมมีเสียงดังขึ้นอย่างน่าตกใจ

"ปิงปิง ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!! กรีด!!!"

เปรี้ยง!!!

ใบหน้าพริ้มเพราพยายามปรือตาขึ้น เมื่อได้สติหลุดออกมาจากความฝันอันเลวร้าย เธอต้องทนกับความฝันซ้ำๆ เดิมๆ มาโดยตลอด เสียงหายใจถี่ร่นดังออกมา ปิงปิงจะลุกออกจากเตียงนอนเพื่อไปเปิดไฟ เเต่ปรากฏว่าไม่สามารถขยับไปที่ใดได้

"อือ"

เมื่อนางเปรยตามองด้านหน้ากลับเห็นบุรุษกำลังขยับเหนือร่างกายของตน หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากอันอวบอิ่มกระชับเเน่น ครางเสียงหวานใสออกมาจากลำคอไม่อาจอดใจไหว ชายผู้นี้กำลังกระการบางอย่างอยาบคายต่อนาง เขาคือผู้ใดกัน หรือว่าจะเป็นโจรที่เข้ามาในห้องของนางบามที่นางหลับ

นางขอร้องอ้อนวอนบุรุษตรงหน้า ที่ตอนนี้ถูกวางยาปลุกกำหนัดจนไร้สติควบคุมไม่อยู่ เมื่อเสียงที่พ่นออกมาจากปากของหญิงสาวทำให้จางเจียเหวินไม่อยากจะเชื่อ ว่าสตรีไร้ยางอายผู้นี้จะห้ามตน

เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เป็นแผนการของนางเองไม่ใช่หรือ ต้องการจะจับเขาทำสามี ทั้งที่ตนนั้นเริ่มมีใจให้กับแม่นางเหอรั่วซี เหตุใดตอนนี้กลับมาขอร้อง ให้หยุดเรื่องเลวทรามพวกนี้ลง

เเต่เพราะฤทธิ์ยาที่ร้อนรุ่ม อยากปลดปล่อยเกินจะควบคุมได้ เขาได้เเต่กระทำยอมมีอะไรกับสตรีน่ารังเกียจผู้นี้ต่อไป ถ้าหากไม่ใช่เพราะสิ่งสกปรกที่สตรีผู้นี้ทำ ให้ตายก็ไม่มีทางเอานางเป็นภรรยา!

"เจ้าเองมิใช่หรือ ต้องการเช่นนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ต้องเสียความบริสุทธิ์ เเละศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้" เสียงเเหบพร่าปนสายตาที่มองเรือนร่างกายนางอย่างน่ารังเกียจ

"อือ"

ปิงปิงผลักไหล่กว้างของบุรุษออกจากตัว อย่างเเรง เพียงได้เเค่ขัดขืนเท่านั้น หญิงสาวอยู่ใต้ร่างไม่สามารถหนีหลุดรอดไปที่ใดได้ ใบหน้าขาวภมรร่ำไห้ หลั่งน้ำตาออกมาข่มความเจ็บช้ำภายใน ที่ถูกกระทำร่างกายจนระบมอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปรานี

บทที่ 2

ผ่านไปค่อนคืนจนเกือบรุ่งสางหลังฤทธิ์ยาหมดกำลังลง จางเจียเหวินผละออกจากตัวนางเมื่อได้สติเต็มที่ เขาแทบจะวิ่งไปคว้าดาบมาฟันคอนางเสียให้ตายคามือ

คำถามเข้ารบเร้าจิตใจ มองสภาพเปลือยกายนางกับเขาที่ได้มีอะไรกันเมื่อครู่ แทบทำให้สะอิดสะเอียนน่ารังเกียจ

“ท่านมองข้าเช่นนี้ทำไม เสร็จแล้วก็ออกไปซะ ถือซะว่าวันนี้ข้ากับท่านไม่มีอันใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก!”

ปิงปิงหญิงสาวมาดมั่นอยู่ในร่างของคุณหนูหลิงเอ๋อ ผู้เอาแต่ใจตนเอง ใครเลยจะไม่รู้จักความร้ายกาจของนาง อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ ตามตบตีแม่นางเหอรั่วซี

ไม่เว้นแม้กระทั่งชาวบ้านธรรมดาที่นินทานาง หาเรื่องชวนปวดหัวให้ท่านอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิงไม่เว้นแต่ละวัน

จางเจียเหวินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ว่านางจะกล้าไล่เขาออกไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่นางจับเขามาบำเรอความใคร่ของนางเอง หากสตรีไร้ยางอายผู้นี้ไม่ต้องการครอบครองเขาแล้วนางทำไปทั้งหมดเพื่ออันใดกัน

"ข้าจะเเน่ใจได้เยี่ยงไร ว่าเจ้าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกผู้ใด" ใบหน้าเรียบเฉยถามนางย้ำคำเดิม

"ถ้าข้าไม่พูด ท่านไม่พูด ก็ย่อมไม่มีใครรู้ นึกว่าข้าอยากได้ท่านขนาดนั้นเลยหรือไง เรื่องมันผ่านมาแล้วก็แล้วกันไป ข้าไม่อยากรื้อฟื้น"

ใบหน้าขาวภมรหน้าตาสละสลวยแทบเป็นหญิงงามล่มเมือง เเต่เพราะความร้ายกาจ ผู้คนต่างไม่ค่อยได้สังเกตหน้าตาที่เเท้จริงของนางมากนัก เพราะอุปนิสัยนางเป็นที่เอือมระอาของชาวเมือง

สิ้นเสียงนางลุกขึ้นมาสวมอาภรณ์สีฉูดฉาด ซึ่งนั่นไม่เป็นที่ชอบใจมากเท่าไหร่นักสำหรับปิงปิง เหตุใดเจ้าของร่างเดิมผู้นี้ถึงใส่สิ่งของแปลกประหลาดต่างจากคนทั่วไป เพราะต้องความสนใจเช่นนั้นหรือ

ปิงปิงนึกส่ายหัวจำยอมหยิบขึ้นมาสวมใส่ ไม่ได้สนใจบุรุษที่มองนางขึงอยู่ทางด้านหลัง เห็นเขาเป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป กับอากาศไร้ค่าที่ไม่มีประโยชน์เท่านั้น

"หลิงเอ๋อ!!! เจ้ายามศักดิ์ศรีของข้าเช่นนี้เลยหรือ!!! เหตุใดทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอันใด ที่แท้เจ้าก็เป็นสตรีเช่นนี้นี่เอง ทำตัวเหม็นคาวคละคลุ้ง ไม่รู้จักคุณธรรม ทำตัวต่ำช้า เสียดายที่เป็นถึงขั้นบุตรสาวคนเดียวของอัครเสนาบดีหวางต้าเฟิง!"

ชายร่างสูงเข้ามาจับแขนเล็กของนางจนเกิดรอยแดงช้ำ แต่นั่นมันก็ยังเล็กน้อยเกินไปกับสิ่งที่นางเคยเจอมาในโลกอนาคต

ในโลกนั้นนางเป็นเพียงเด็กกำพร้า ต้องถีบกัดฟันสู้จนชีวิตได้ดี ผ่านเรื่องเลวร้ายมามากพอจนเป็นประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่ง ต่อไปนี้นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ข่มเหงนางได้อีก

นางมองบุรุษหน้าคมสันโด่งตรงหน้าอย่างไม่นึกเกรงกลัวอันใด ปากตอกเขากลับไปอย่างไม่แยแส

"แล้วเเต่ท่านจะคิด เพราะข้าไม่สามารถไปห้ามความคิดของผู้ใดได้ ถ้าท่านดีกว่าข้าถึงเพียงนั้น ก็อย่าลดตัวอันสูงส่งของท่านมาเทียบเคียงกับข้า เพราะข้าต่ำตมเช่นที่ท่านคิด" นางมองมือของเขาที่จับข้อมืออันเล็กบอบบางถูกทำจนเกิดรอยช้ำ

ความโกรธเกรี้ยวบันดาลโทสะของเขาค่อยๆ ลดลง จางเจียเหวินมองตามสายตาของสตรีทอดมาที่ข้อมือเล็ก เห็นสิ่งที่เขาเผลอทำร้ายหญิงสาวโดยไม่ยั้งคิด ชายร่างสูงได้สติปล่อยมือออกจากข้อแขนนางแต่โดยดี

"อย่านึกว่าเจ้าทำเช่นนี้ แล้วข้าจะนึกเห็นใจเจ้า!!! หลิงเอ๋อหากเจ้าคิดเล่นตุกติกกับข้า หวังให้ข้ารับผิดชอบเจ้าในสิ่งที่ข้าไม่ได้เป็นคนเริ่ม ข้าจะมาฆ่าเจ้าเสีย" จางเจียเหวินชี้นิ้วมาที่หน้านาง ตักเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

สิ้นคำพูดบุรุษลง ชายร่างสูงใหญ่ทะมึนเดินไปหยิบดาบคู่ใจ ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังหันมามองหน้านาง แต่กลับถูกบ่าวคนสนิทของนางห้ามปรามกั้นทางไว้

"ถอยไป!!! ถ้าหากพวกเจ้าไม่อยากตาย"

ไม่รอช้าเสียงดาบถูกชักออกมาจากกระบอก แม่ทัพจางเจียเหวินมองคนพวกนั้นที่ยืมรุมล้อม คือพวกที่จับเขามาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้

ใบหน้าราบเรียบของหญิงสาวดูเฉยชาต่อสิ่งที่เกิดขึ้น นางเอ่ยเสียงส่งสัญญาณไปที่หน้าประตู "ปล่อยชายผู้นั้นไป อย่าให้เขาได้รับอันตรายเด็ดขาด"

"ขอรับคุณหนู"

ชายวัยกลางคนประมาณสามถึงสี่คน หลบหลีกทางให้จางเจียเหวินเดินออกมาแต่โดยดี

ใบหน้าเคร่งขรึมขมวดคิ้ว เหลียวสายตาดุมองหญิงสาวทางด้านหลังชั่วครู่ ก่อนเดินจากมา ณ บริเวณนั้น

ปิงปิงถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาล หญิงสาวตบอกด้วยความตกใจ ดีแล้วที่เขาไม่ฆ่านางทิ้ง

นางมองสำรวจโรงเตี๊ยมทั่วทุกบริเวณ มันต่างจากสถานที่นางเคยมาจริงๆ หรือนี่นางจะข้ามมิติมา ปิงปิงขบคิด ถึงความฝันที่ผีสาวในชุดโบราณมาร้องขอให้นางช่วยอะไรสักอย่าง หรือนี่คือสิ่งที่นางผู้นั้นต้องการกัน

"ถ้าจะให้เรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด งั้น!!! แม่นางผู้นี้ก็คือหลิงเอ๋อสินะ ทุกอย่างทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันเหมือนที่เห็นในความฝัน แสดงว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!!! ไม่!! เรื่องราวบ้าๆ นั่นจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกครั้งเด็ดขาด"

ตุ๊ฟ!!!

ปิงปิงทุบมือไปที่โต๊ะไม้สีน้ำตาล นางจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นี้ซ้ำรอยเดิมอีกแน่ ถ้าเป็นจริงอย่างที่แม่นาง หลิงเอ๋อให้เห็นทั้งหมด

เสียงถอนหายใจอย่างหวั่นวิตก นี่มันเกิดเรื่องราวบ้าๆ อะไรขึ้น ทำไมต้องเป็นนางด้วยกัน ข้ามมิติมาทั้งที ทำไมไม่เกิดไปเป็นนางเอก แต่นี่ต้องมาเป็นนางร้าย ที่ผู้คนแสนเกลียดชัง

'เห้อ~~'

แอ๊ด~~

ปิงปิงในร่างคุณหนูหลิงเอ๋อมองไปที่หน้าประตู ถ้าเดาไม่ผิดจากลักษณะการแต่งกายน่าจะเป็นเพียงคนรับใช้ติดตามของนาง

"คุณหนูขอรับ เมื่อคืนท่านพึงพอใจไหมขอรับ ข้าน้อยเผลอสั่งให้คนใส่ยาตามที่คุณหนูสั่งเยอะไปหน่อย ข้าน้อยมาขอค่าตอบแทนสำหรับผลงานในวันนี้ขอรับ แฮะ แฮะ"

ปิงปิงมองบ่าวรับใช้ เขายังจะมีหน้ากล้ามาขอค่าตอบแทนอีกหรือ นางเบิกตาโพลงลุกขึ้นยืนจับชายผ้าคอเสื้อก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างสุดจะทน

"อ้อ เจ้าเองสินะที่เป็นคนทำ เหอะ!!! มีความสุขกับผีน่ะสิ ข้าเกือบจะเอาชีวิตมาตายที่นี่แล้วเจ้ารู้บ้างไหม!!! แล้วสำหรับเรื่องในวันนี้ ห้ามบอกกับผู้ใดเป็นอันขาด หากเรื่องของข้าหลุดออกไป เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าจะต้องพบกับจุดจบอันใด"

"ขะ…ขอรับคุณหนู" เสินอู๋เก็บมือกลับเข้าที่เดิม เขางงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แทบจะปรับอารมณ์ตามคุณหนูไม่ถูก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่วันนี้นางกลับแปลกประหลาดไป ได้อยู่กับแม่ทัพจางเจียเหวินทั้งคืน แทนที่จะมีความสุข แต่อาการของวันนี้กับตรงกันข้าม เหมือนไปโกรธผู้ใดมา

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้