ห้าเชื้อชาติใต้หนึ่งสหภาพ ธงชาติแรกของสาธารณรัฐจีน

'ห้าเชื้อชาติใต้หนึ่งสหภาพ' (Five Races Under One Union) เป็นชื่อธงชาติผืนแรกสาธารณรัฐจีน โดยเริ่มใช้งานตั้งแต่ปี 1912 ภายหลังการปฏิวัติซินไฮ่ล้มล้างระบอบจักรพรรดิจีน

สำหรับรายละเอียดของธงชาติผืนนี้ ประกอบไปด้วยแถบสีจำนวนทั้งสิ้น 5 แถบ ที่สื่อถึงห้าเชื้อชาติหลักของจีนในช่วงเวลานั้น ประกอบไปด้วย

- สีแดง (ชาวฮั่น : Han)

- สีเหลือง (ชาวแมนจู : Manchu)

- สีฟ้า (ชาวมองโกล : Mongol)

- สีขาว (ชาวหุย : Hui)

- สีดำ (ชาวทิเบต : Tibet)

ความหมายของธงผืนนี้ จึงหมายถึงห้าเชื้อชาติหลักของจีน จะอยู่รวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้เอกภาพของสาธารณรัฐจีน

อย่างไรก็ตามในช่วงแรกของสาธารณรัฐจีน ที่มีรัฐบาลตั้งอยู่ที่กรุงปักกิ่ง กลับไร้ซึ่งเอกภาพ และเกิดสงครามแย่งชิงอำนาจกันเอง (สงครามดังกล่าวถูกเรียกว่า ยุคขุนศึก)

ท้ายที่สุดในปี 1928 เจียงไคเช็คผู้นำของพรรคก๊กมินตั๋ง สามารถยุติยุคขุนศึกและรวมประเทศเป็นหนึ่งเดียวได้ ภายหลังก็ได้มีการย้ายรัฐบาลมาตั้งอยู่ที่เมืองนานกิงแทน

นอกจากย้ายเมืองหลวง สาธารณรัฐจีนก็ได้เปลี่ยนธงชาติใหม่ จากธงห้าเชื้อชาติใต้หนึ่งสหภาพ เปลี่ยนเป็นธงที่มีชื่อว่า 'ธงท้องฟ้าสีคราม ตะวันสาดส่อง ปฐพีแดง แผ่นดินอุดม' (Blue Sky, White Sun, and a Wholly Red Earth) ซึ่งปัจจุบันก็คือ ธงชาติของสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวันนั่นเอง