รีวิวนิยายประจำสัปดาห์ มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า : เมื่อราชาผีอายุร้อยปี ถูกอัญเชิญมาอยู่ในร่างเซียน พร้อมรับบทพี่เลี้ยงเซียนจวิน!

รีวิวนิยายประจำสัปดาห์

มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า

สาวกนิยายวายรสแซ่บต้องได้ต้องโดนเรื่องเน้~ #มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่าเรื่องราวของ ‘ฉิงชางจวิน’ราชาผีแห่งปรโลกที่เสียสติเข่นฆ่าผู้คน ตี้จวินจึงลงโทษสะกดไว้ใต้ก้อนหิน กระทั่งมีมือดีอัญเชิญวิญญาณราชาผีมาเข้าร่างขององค์รัชทายาทแห่งโซว่หลิง เพื่อปกป้องดวงจิต แต่แน่นอนว่าราชาผีผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีทางยอมฟังคำสั่งมนุษย์อยู่แล้ว ถึงยังงั้นเพื่ออิสรภาพ เลยจำใจรับภารกิจ

และเพราะภารกิจปกป้องดวงจิตองค์รัชทายาทนี่เอง ทำให้ราชาผีฉิงชางจวินได้มาพบกับ‘หลี่อวิ๋นหัง’หรือน้องชายต่างมารดาขององค์รัชทายาท ซึ่งแม้จะรู้ว่าไม่ควร แต่ความใกล้ชิดตลอดหลายปีก็ทำให้ราชาผีรู้สึกดี ก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ต้องห้ามซึ่งไม่อาจให้ใครล่วงรู้โดยเฉพาะสวรรค์!!

มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า

เขียนโดย : 肜公子

หมวด : ฟรีสไตล์ > นิยายวาย

จำนวนตอน : 277 ตอน (จบแล้ว)

คำโปรย

หากผีกับคนยังรักกันได้ แล้วไฉน..ราชาผีจะตกบ่วงรักท่านเทพเซียนไม่ได้เล่า!

ข้าคือราชาผีฉิงชางจวินผู้ฉาวโฉ่

ก่อนจะเป็นผี ทุกคนก็ต้องเคยเป็นคนมาก่อน แต่เวลานับร้อยปีในปรโลกได้กัดกินความทรงจำจนหลงลืมชีวิตมนุษย์ไปหมดแล้ว ‘ฉิงชางจวิน’จำได้แค่ว่าตอนเป็นมนุษย์ชื่อ ‘เจียงเฉิงเยว่’ทั้งยังอายุสั้นตายตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มน้อยเลยเศร้าใจที่ไม่ได้ใช้ชีวิต ภายหลังจึงตั้งใจฝึกฝนวิชามารทั้งหลายเหล่จนได้กลายเป็นราชาผีแห่งปรโลกผู้น่าหวาดหวั่น

แต่เพราะฝึกวิชามารมากไปทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการควบคุมตัวเอง เสียสติเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์จนย่อยยับทั้งเมืองชื่อเสียงของราชาผีจึงฉาวโฉ่ขึ้นมาอย่างกู่ไม่กลับ แถมยังถูกตี้จวินบนสวรรค์จับแยกร่างฉีกวิญญาณเป็นชิ้นๆ (ตายแล้วตายอีก) สะกดไว้ใต้ก้อนหินหนาวเหน็บ ‘ว่อเจียว’ เพื่อลงทัณฑ์ จบตำนานราชาผีผู้สร้างความหวาดหวั่นให้กับมนุษย์ในชั่วพริบตา

ทว่าหลังผ่านไปหลายสิบปี ‘หนีเสวียนเฮ่อ’กลับอัญเชิญวิญญาณเขาออกมาเพื่อรับภารกิจปกป้องดวงจิตขององค์รัชทายาท ‘หลี่อวิ๋นเฉิน’แห่งโซ่วหลิงจนกว่าจะสิ้นอายุขัย วิญญาณผีสุดฉาวโฉ่ที่โหยหาอิสรภาพเลยจำใจรับงาน กลายเป็นเซียนฝึกหัดบนเขาฉีหวนอย่างคาดไม่ถึง

เมื่อราชาผีต้องมาเป็นเซียน

เพื่อภารกิจปกป้องดวงจิตองค์รัชทายาทจนกว่าจะสิ้นอายุขัย ฉิงชางจวินเลยต้องเป็นเซียนผู้แข็งแกร่ง แต่ร่างเดิมของเขาร่อแร่เต็มทีจากผลของคำสาปร้อยผีกลืนใจ ถึงยังงั้นก็ยังดีที่มีตัวช่วยอย่าง ‘หยกคู่เพลิงสุวรรณ’ ของวิเศษที่ช่วยปกป้องสิ่งชั่วร้ายต่างๆ รวมทั้งคำสาป กระนั้นด้วยสถานะขององค์รัชทายาทอันสูงส่ง ทุกย่างก้าวของชีวิตจึงเต็มไปอันตราย จะกินจะนอนก็ต้องคิดแล้วคิดอีก ลำบากลำบนกว่าตอนเป็นผีเยอะ

ด้วยไม่รู้ว่าใครดีใครร้าย ฉิงชางจวินเลยค่อนข้างระมัดระวังตัว โดยเฉพาะองค์ชายห้า ‘หลี่อวิ๋นหัง’เนื่องจากตรวจดูมาก่อนแล้วว่าเจ้าเด็กคนนี้มีชะตาชีวิตปรปักษ์ต่อชีวิตเซียนของตน ดังนั้นจึงเว้นระยะเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่อะไรบางอย่างในตัวหลี่อวิ๋นหังมักจะดึงดูดให้คอยสนใจเสมอ รวมทั้งคำว่า‘เสด็จพี่’ ซึ่งออกมาจากปาก ก็ทำให้ฉิงชางจวินใจอ่อนลงเรื่อยๆ

ฉิงชางจวินเลยลองเข้าหาหลี่อวิ๋นหังบ้างเพื่อสานสัมพันธ์พี่น้องให้แน่นแฟ้น แต่กลับกลายเป็นว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้เคารพหรือคิดว่าเขาคือเสด็จพี่เลยสักนิด ที่แสดงออกมาก่อนหน้าก็แค่ทำไปตามมารยาท ดังนั้นจึงถอยห่างเช่นกัน กระทั่งคืนเดือนดับได้มาถึง เขาได้พบว่าหลี่อวิ๋นหังกำลังถูกวิญญาณรุมกินโต๊ะตอนหลับ ซึ่งหากเขาไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย เจ้าเด็กคนนี้ต้องตายแน่!

ด้วยหัวใจที่ดีงามเหมือนพระโพธิสัตว์มาเอง (ไม่จริ้ง) ฉิงชางจวินเขาเลยยื่นมือเข้าไปช่วยรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ พร้อมกับคิดว่าเป็นเซียนนี่มันไม่ง่ายจริงๆ

ตำนานเลี้ยงต้อยที่แท้ทรู

หลังจากช่วยชีวิตหลี่อวิ๋นหังไปหลายครั้งหลายครา ฉิงชางจวินคิดว่าอีกฝ่ายต้องซาบซึ้งใจมากเป็นแน่ แต่กลับกลายเป็นว่านอกจากจะไม่สำนึกในบุญคุณ หลี่อวิ๋นหังยังประกาศกร้าวว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือ หรือแม้กระทั่งความเมตตาแต่พอเขาเริ่มไม่สนใจจริงๆ หลี่อวิ๋นหังกลับเป็นฝ่ายมาเรียกร้องความสนใจเอาแต่เรียก เสด็จพี่! เสด็จพี่! แถมแค่เขาเช็ดน้ำตาให้เซียนฝึกหัดน้อยคนอื่นในวิหาร กลับแสดงท่าทีไม่พอใจราวกับเขาฆ่าใครตาย สรุปหลี่อวิ๋นหังอยากให้สนใจหรือไม่กันแน่

ถึงยังงั้นเขาก็เป็นผู้ใหญ่กว่าหลายร้อยปี จึงไม่ถือสาหาความอะไรต่อเด็กน้อยอย่างหลี่อวิ๋นหัง และยังใจกว้าง ช่วยปกป้องผีร้ายด้วยการนอนด้วยทุกคืน รวมทั้งใช้เวลาด้วยกันตลอดสามปีบนเขาฉีหวนจนความสัมพันธ์ที่เย็นชาเริ่มดีขึ้น แต่เหมือนจะดีเกินไป เพราะตอนนี้ฉิงชางจวินกำลังคิดเกินเลยกับหลี่อวิ๋นหังเขาเลยพยายามถอยห่าง ทว่ามันทรมานยิ่งกว่าว่าถูกตี้จวินจับแยกร่างฉีกวิญญาณเสียอีก

เวลานั้นประจวบเหมาะพอดีกับที่เสด็จพ่อส่งจดหมายตามตัวกลับวังหลวง หลี่อวิ๋นหังเลยได้จังหวะเว้นระยะห่างเพื่อทบทวนตัวเองอย่างละเอียด แต่หลี่อวิ๋นหังไม่ยอมให้เขาได้ทำ อย่างนั้นพร้อมทั้งยังเปิดเผยความในใจที่มีต่อเขามาตลอดสามปี

แต่พวกเขาจะรักกันได้แน่หรือ ต่อให้วิญญาณจะไม่ใช่คนในครอบครัว ทว่าเขาก็อยู่ในร่างเสด็จพี่ของหลี่อวิ๋นหังอยู่ดี และเพราะความผิดบาปนี้หรือเปล่า สวรรค์ถึงลงโทษให้ทั้งสองไม่มีวันมาบรรจบกันได้!

สำหรับเรื่อง #มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่าต้องบอกว่าเป็นอีกเรื่องที่พี่จินชอบมาก (มันดีย์มากค่ะ) อยากอวยมากกว่านี้แต่ไม่รู้จะหาคำไหนมาอวยแล้ว เพราะเนื้อหาเจ้นจ้นสนุกทุกตอน นอกจากนี้ความรักต้องห้ามของทั้งสองที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ (ปาดน้ำตาแล้วอ่านต่อไปค่ะ) เพราะยังมีอีกร้อยกว่าปีให้หลังคอยลุ้นอยู่ว่าท่านราชาผีกับท่านเซียนจะเป็นยังไงต่อ

ซึ่งก็อย่างที่เล่าไปคร่าวๆ ว่าด่านเคราะห์ของทั้งสองเยอะมาก มีปมและเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังนับร้อยปีอีกมากที่พี่จินไม่ได้หยิบมาพูดถึง เนื่องจากอยากให้เพื่อนๆ ทุกคนได้ลองสัมผัสด้วยตัวเอง แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมพี่จินถึงได้ชอบขนาดนี้ ขอกระซิบว่าใครชอบนิยายวายแนวจีนโบราณต้องห้ามพลาดเรื่องนี้เด็ดขาด หรือใครชอบเรื่องราวความรักขมปี๋และความสัมพันธ์ซับซ้อนปนความฟินก็อยากให้ลองชิมสักนี้ดดด แล้วจะติดใจไม่ลืมเลือน!

อ่านนิยาย

-พี่จิน-