ภาพเก่าเล่าตำนาน : เมียวดีที่ถูกเลือก...โดยทุนจีน โลกนี้...ขับเคลื่อนด้วยพลังสมองและเงิน

จังหวัดเมียวดี เป็นเมืองชายแดนตะวันออกของพม่า ติดกับ อ.แม่สอด จ.ตาก ของไทย มีแม่น้ำเมยกั้นกลาง เชื่อมด้วยสะพานมิตรภาพไทย-พม่า 2 แห่ง

ตั้งแต่อดีต…ผู้คน 2 ฝั่งแม่น้ำเมยที่แสนจะตื้นเขินสนิทกัน ทำมาค้าขาย เดินลุยแม่น้ำเมยข้ามไป-มา

ราว 20 ปีที่แล้ว มีร้านค้าปลอดภาษีที่ติดเครื่องปรับอากาศตั้งอยู่ปลายสะพานฝั่งเมียวดี รอต้อนรับนักท่องเที่ยวจากไทย สินค้าแบรนด์เนม (ผลิตมาจากจีน) เสื้อผ้า ชุดสากลชาย ไวน์มียี่ห้อ เครื่องดื่ม
แอลกอฮอล์ เครื่องไฟฟ้า ของก๊อปทั้งนั้น ขายดีราวกับแจกฟรี เป็นสวรรค์ของนักช้อปรสนิยมสูง-รายได้ต่ำ

สินค้าจากจีน แต่ใช้แบรนด์เนม คุณภาพเดียวกับที่ขายในยุโรป…ครองใจนักช้อปจากไทยที่ใจถึง-พึ่งได้ แถมใช้เงินบาทอีกต่างหาก

ในตัวเมือง ถนนเป็นยางมะตอยที่ขรุขระ ชาวเมืองเมียวดียังคงรักความเป็นพม่า นุ่งโสร่ง ผู้หญิงทาแป้งที่แก้ม ถนนหนทางไม่ค่อยสะอาดนัก มีสีแดงเข้มบนถนนจากการบ้วนน้ำหมาก มีกองบัญชาการทหารประจำพื้นที่ มีวัด มีเจดีย์ที่จำลองมาจากชเวดากอง มีอนุสาวรีย์บุเรงนองให้นักท่องเที่ยวไทยไปไหว้

ผู้เขียนในช่วงรับราชการ ข้ามไป-มา บ่อยครั้งเพื่อประชุมหารือกับผู้บังคับหน่วยทหาร ตกลงแก้ปัญหาสารพัดที่เกิดขึ้นตามแนวชายแดน ที่จำเจซ้ำซาก คือ เมื่อฤดูฝน น้ำแรงแทงทะลุตลิ่งแม่น้ำเมย ฝ่ายไทยจะหาทางป้องกันตลิ่งทรุดสร้างแผ่นคอนกรีต ฝ่ายพม่าจะประท้วง “ปิดด่าน” การค้า บางช่วง บางตอนของแม่น้ำเมย กระแสน้ำพุ่งเข้ามาเซาะตลิ่งฝั่งไทย นำเอาดินไปกองพอกพูนฝั่งพม่า หน่วยงานของไทยก็ต้องปกป้องการกัดเซาะ แต่ทางการพม่าจะต้องประท้วงตามคำสั่งหน่วยเหนือ

เมียวดี เป็นตลาดการค้าชายแดนที่สำคัญแห่งหนึ่งซึ่งพม่าจัดเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดน โดยเป็นด่านการค้าชายแดนที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 จากด่านการค้า 15 แห่งในประเทศพม่า

ชาวพื้นเมืองเรียกเมืองนี้ว่า บะล้ำบะตี๋ อยู่ในรัฐกะเหรี่ยง แต่เดิมประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวพม่า ต่อมาเริ่มมีการค้าขาย มีชาวจีน แขก กะเหรี่ยง มุสลิม เข้ามาอยู่และค้าขายจนกลายเป็นเมืองเปิด

ในตัวเมืองมีโรงพยาบาล โรงเรียน สถานีตำรวจ ตลาด ปกครองด้วย “หน่วยทหารพม่า” และกองกำลังชนกลุ่มน้อยผสมร่วมด้วย ถือได้ว่าเมียวดีเป็นเส้นทางขนส่งสินค้านำเข้าและส่งออกทางหลักโดยรถยนต์จากไทยและภูมิภาคอินโดจีน

สงครามกลางเมืองในพม่า ใหญ่-เล็ก…ไม่เคยมีใครรู้จริงว่า ใครอยู่ฝ่ายไหน ล่าสุด ย้ายข้างไปอยู่กับใคร ผลประโยชน์จากการเก็บภาษีในพื้นที่ คือเดิมพัน โดยเฉพาะกับฝั่งไทย

ผู้มีอำนาจในการควบคุม “เมืองด่านการค้า” มูลค่าแสนล้าน สับสน ยากที่จะเข้าใจ หลายกลุ่มผลัดกันขึ้นมาปกครองตามอำนาจและผลประโยชน์ที่ต้องตกลงกันด้วย “กองกำลัง”

ราว พ.ศ.2550 พี่จีนที่อยู่ทางตอนเหนือ มองลงมาในแผ่นดินพม่าที่แสนจะอุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากร จึงขอผนวกรวมแผ่นดินพม่าเข้าไปในมหาโครงการ 1 แถบ 1 เส้นทาง (Belt Road Initiative)

จีนเข้าไปลงทุนวางท่อก๊าซและท่อน้ำมัน 2 ท่อ จากภาคตะวันตกจากชายฝั่งของพม่าพาดผ่านแผ่นดินยาวนับพันกิโลเมตร เพื่อส่งไปป้อนชีวิต เศรษฐกิจในมณฑลยูนนาน

2 ท่อคู่ เปรียบประดุจเส้นเลือดใหญ่ไปเลี้ยงหัวใจมนุษย์ จีนวางท่อผ่านที่ราบ ผ่านภูเขา ไปปั่นไฟเลี้ยงดินแดนทางใต้ ราบรื่นด้วยการจ้างงานให้คนในท้องถิ่นได้ทำ เพื่อมีรายได้ จีนสร้างโรงเรียน สร้างชุมชนให้ใหม่ เงินจากจีนเปลี่ยนแปลงชีวิต ความเป็นอยู่ของประชาชนในพื้นที่ห่างไกลแบบน่าปลื้ม

ท่อน้ำมัน ท่อก๊าซนั้น ยังซ่อนความหมายว่า จีนเพิ่มทางออกทะเลจากทางใต้ได้อีก 1 ทาง เพราะจีนมาลงทุนสร้างท่าเรือน้ำลึกขนาดมหึมา คลังสำรองก๊าซในเมืองท่าตรงนั้น …แบบครบวงจร

พรมแดนของพม่าทางตอนเหนือติดต่อกับจีนราว 2,100 กม. กลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหลายที่ไกลโพ้นจากเมืองหลวงเนปยีดอ เช่น ว้า โกก้าง มีความสนิทแนบกับจีนจากการค้าขาย พึ่งพากัน พูดภาษาจีน หน้าตาเหมือนคนจีน ใช้เงินจีน ระบบการปกครองของรัฐบาลพม่า “เอื้อมไม่ถึง”

เมืองที่คนไทยคุ้นชื่อ คือ เมืองเล้าก์ก่าย จากชนบทกลายเป็น “ป่าคอนกรีต” มีตึกรามบ้านช่อง มีสถานบันเทิง มีถนนกว้างใหญ่ มีไฟฟ้าใช้ มีการจ้างงานทุกชนิด ที่ต้องมีเพื่อหาเงิน คือ กาสิโน

ทุนจากจีน…กลายเป็น เงื่อนไขที่สามารถยุติการสู้รบได้ในหลายพื้นที่ ระบบการบริหาร-ควบคุม คือ กองกำลังติดอาวุธ ที่ตกลงกันได้ในผลประโยชน์ เรื่องกฎหมายบ้านเมือง…ลืมไปได้เลย

2 ทศวรรษที่ผ่านมา กระแสเงินลงทุนของจีนที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลส่วนหนึ่งไหลบ่าลงมาทางใต้ เข้าไปใน สปป.ลาว เข้าไปในกัมพูชา รวมถึงไทย เป็นการลงทุน ร่วมทุนกับเจ้าของบ้านแบบ ทำมาหากิน ไม่มีอะไรผิดกฎหมาย

นักธุรกิจจีนลงทุนให้แม้กระทั่ง “สนามบิน” เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว นักพนัน แม้กระทั่งชาวจีนด้วยกันก็แห่กันมาใช้บริการ ในขณะที่ในเมืองจีนทำแบบนี้ไม่ได้

5 กุมภาพันธ์ 2567 มีพิธีเปิดท่าอากาศยานนานาชาติบ่อแก้ว ในเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำในแขวงบ่อแก้ว ซึ่งอยู่ห่างจากนครหลวงเวียงจันทน์ของลาวราว 350 กิโลเมตรโดยคาดว่าจะมีศักยภาพรองรับผู้โดยสารราว 2 ล้านคนต่อปี

เมียวดี มีที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ เป็นทำเลทอง มีศักยภาพในการพัฒนาเชิงพาณิชย์ คือ 1 เมืองที่ถูกเลือกโดยนักธุรกิจจีน ที่ต้องการจะแปลงโฉมพื้นที่นับแสนไร่ ให้รองรับชาวจีนที่จะเข้ามาปักหลัก อยู่อาศัยได้ราว 1 ล้านคน

ผังเมืองเมียวดี ออกแบบโดยสถาปนิกจีน มีทุกอย่างครบครันสำหรับเมืองใหม่ ชีวิตใหม่ ให้เป็น Smart City ทุนจีน เนรมิตฝันได้ดังใจนึก เสาเข็มขนาดใหญ่ อุปกรณ์ก่อสร้างแบบของหนัก ข้ามมาจากจีน ส่วนวัสดุก่อสร้าง ปูน หิน ดิน ทราย สุขภัณฑ์ ของตกแต่งซื้อข้ามแดนจากไทย ธุรกิจค้าชายแดนพุ่งเป็นจรวด มูลค่านับแสนล้าน

พื้นที่ 1 ถูกตั้งชื่อว่า ชเวโก๊กโก่ อีก 1 พื้นที่คือ KK Park มองจากฝั่งไทยจากพื้นที่การเกษตร พื้นที่รกร้าง กลายเป็นตึกสูงไปแล้ว

เมียวดีซื้อไฟฟ้าจากไทย สัญญาณโทรศัพท์ที่แสนจะเสถียรและทันสมัยจากฝั่งไทย น้ำมัน ก็เป็นส่วนหนึ่งของ “ความเปลี่ยนแปลง” ในเมียวดี ซึ่งก็ถือว่าเป็นปัจจัยบวกสำหรับธุรกิจทั้งปวง…ชาวจีนกลุ่มใหญ่ทยอยเข้ามาพักอาศัย

ความจริงที่เกิดขึ้นคือ แล้วใครจะได้บริหาร-ปกครอง เมืองใหม่เมียวดี “แสนล้าน” นี้ที่ติดกับ อ.แม่สอด จ.ตาก ยากที่จะบอกได้ว่า ใครเป็นใคร เคยมีการสู้รบที่ทหาร พลเรือนจากเมียวดี ต้องหนีข้ามเมยมาฝั่งไทย เคยมีกระสุนมาตกฝั่งไทย

พ.อ.ชิต ตู่ ผู้นำกองกำลังกะเหรี่ยงแห่งชาติ หรือเคเอ็นเอ (Karen National Army-KNA) ซึ่งเคยเป็นกองกำลังพิทักษ์ชายแดนกะเหรี่ยง หรือกะเหรี่ยงบีจีเอฟ (Karen Border Guard Force-Karen BGF) ให้กับกองทัพพม่าเพื่อดูแลรักษาพื้นที่ชายแดนรัฐกะเหรี่ยงที่อยู่ติดกับชายแดนไทย เป็นตัวแปรสำคัญที่สามารถควบคุมเมืองเมียวดีได้

ธุรกิจทุนจีนเปิดรับคนนับหมื่นเข้าไปทำงานโดยสมัครแบบออนไลน์ จีนประกาศไปทั่วโลก เน้นพวกที่มีความรู้ ทำงานออฟฟิศในระบบดิจิทัล งานบันเทิง เน้นรายได้งาม ฯลฯ

ตั้งแต่ปี พ.ศ.2560 มีชายหญิงราว 23 ประเทศ “สมัครใจ” ทยอยเดินทางเข้าไปทำงานในเมียวดี ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร

กลุ่มที่ 1 บินตรงไปลงเมืองย่างกุ้งแล้วเดินทางต่อไปเมียวดี

กลุ่มที่ 2 คือ คนจีนที่เดินทางจากพรมแดนจีนลงมาทางใต้สู่เมียวดี

กลุ่มที่ 3 คือ บินเข้าไทยแล้ว เดินทางต่อไป อ.แม่สอด แล้วข้ามไปเมียวดี ซึ่งเอกสารถูกต้อง ผ่าน ตม.แม่สอด เข้าไปเมียวดี ซึ่งมีจำนวนไม่มากนักเมื่อเทียบกับ 2 กลุ่มแรก ชาวต่างชาติทุกคนยืนยันว่า “เข้าไปเที่ยว” ตม.ไทยถ่ายภาพวิดีโอไว้เพื่อยืนยัน

วันเวลาผ่านไป ธุรกิจบางตัวโดยนายทุนจีนเพี้ยน เปลี่ยนไปเป็น Call Center เป็นธุรกิจหลอกลวง เป็นพนันออนไลน์ เริ่มมีการร้องทุกข์ข้ามแดนออกมา ขอความช่วยเหลือ อ้างว่าถูกนายทุนจีนซ้อมทรมาน กักขังหน่วงเหนี่ยว …กลายเป็นข่าวดังกระหึ่ม มีคลิปหลุด

ระยะทางที่ใกล้ที่สุด คือ ข้ามแม่น้ำเมยมาฝั่งไทย มีกลุ่มชาวต่างชาติหลายกลุ่มหนีออกมา เป็นข่าวต่อเนื่อง สร้างความโกลาหลไม่น้อยสำหรับหน่วยงานทั้งหลายตามแนวชายแดน ต้องสอบประวัติ คัดกรอง ไม่มีเอกสารติดตัว…ที่หนักใจที่สุด คือ เจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ ฝ่ายปกครอง พยายามติดต่อสถานทูตใน กทม. ของคนเหล่านั้น…ปรากฏว่าสถานทูต “ลังเล” ที่จะเข้าไปช่วยเหลือคนของชาติตนเอง

เรื่องข้าวปลาอาหาร เรื่องที่หลับนอน เรื่องงบประมาณ เป็นเรื่องคอขาดบาดตายนะครับ เจ้าหน้าที่ไทยจะเอาเงินที่ไหนมาดูแล

เมื่อปรากฏเหตุการณ์ไม่ดีงามทั้งหลายต่อสังคม มีคนไทยถูกกิจการสีเทาทั้งหลายในเมียวดีกระทำ เสียหายนับหมื่นล้านบาท คดีล้นมือตำรวจไซเบอร์ …รัฐบาลจึงต้องดำเนินการในขอบเขตอำนาจทางกฎหมาย ตัดไฟฟ้า ตัดเน็ต ตัดการขายน้ำมัน เข้มงวดครอบคลุมไปถึงภัยคุกคามจากชายแดนทั้งปวง รวมถึงยาเสพติดที่กำหนดเป็น Seal Stop Safe

6 กุมภาพันธ์ 2568 รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม นายภูมิธรรม เวชยชัย ไปตรวจราชการ ย้ำเตือนการทำงานแบบเข้มข้น กองกำลังกะเหรี่ยงที่ควบคุมเมียวดีขอส่งมอบผู้ที่เข้าไปทำงานและต้องการกลับออกมาจำนวน 61 คน ชายหญิง เป็นชาวจีน 39 คน อินเดีย 13 คน อินโด 5 คน มาเลย์ 1 คน คาซัคสถาน 1 คน เอธิโอเปีย 1 คน และปากีสถาน 1 คน

เหยื่อชาวต่างชาติทั้งหมดนี้มิได้ข้ามไปจากฝั่งไทย…ทุกคนสมัครใจเดินทางเข้าไปเมืองเมียวดีกันเอง แต่ทางการไทยก็เต็มใจเข้าช่วยเหลือ คาดว่ายังมีชาวต่างชาติอีกจำนวนมากที่ต้องการจะผละออกมาจากความไม่สบายกาย ใจ เลยกลายเป็นภาระหนักของฝ่ายไทย

อาชญากรรมในเมียวดี เป็นเรื่องนอกเขตประเทศไทย

ทั้งหมดนี้ คือ ที่มา ที่ไป ของเมืองแม่สอด-เมียวดี ครับ

พลเอกนิพัทธ์ ทองเล็ก

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : ภาพเก่าเล่าตำนาน : เมียวดีที่ถูกเลือก…โดยทุนจีน โลกนี้…ขับเคลื่อนด้วยพลังสมองและเงิน

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.matichon.co.th