จื่อเถาสาวน้อยเต้าหู้ทอด (อีบุ๊คภาค 4 มาแล้ว)

ข้อมูลเบื้องต้น

แนะนำเรื่อง

ลีลี่คนไทยเชื่อสายจีน ซื้อหนังสือนิยายจีนโบราณมาอ่าน เมื่อถึงตอนที่พระเอกฆ่านางเอกอย่างเลือดเย็น เธอถึงกลับสลดกับภาพจินตนาการในหัวตามตัวอักษรที่ผู้ประพันธ์ถ่ายทอดออกมาได้อย่างสยดสยอง จนต้องวางนิยายลงกับหัวเตียงเพื่อตั้งสติ และแม่ก็เรียกให้ไปช่วยทำเต้าหู้ แต่ห้วงความคิดของลีลี่มีแต่ฉากสยองขวัญในนิยายเรื่องนั้น เมื่อทำเต้าหู้เสร็จแล้ว จึงรีบเข้านอนหวังให้ลืมความน่ากลัวนั้นเสีย

แต่ความฝันของลีลี่ยังไม่พ้นชะตาของนางเอกในเรื่องที่เป็น ‘สตรีตัวร้าย’ สุดโหดที่ฆ่าบิดาบังเกิดเกล้า และมารดาเลี้ยงอย่างเลือดเย็นด้วยความแค้นสะสมครั้งโดนข่มเหงรังแกตั้งแต่เล็ก กับมารดาที่น่าสงสารต้องจบชีวิตลงเพราะบิดาไม่ไยดี ปล่อยสตรีชั่วช้าผู้นั้นทำร้ายท่านแม่ของนางให้ทุกข์ทรมานทั้งกายใจ

ดวงตาของฟู่เฉียนจื่อเถาแดงก่ำ เด็กหญิงวัยหกหนาวที่สั่งสมความอาฆาต ลบความสดใสที่เคยมีจนสิ้น หลงเหลือเพียงความน่ากลัว สุดท้ายนางแอบไปฝึกวิชาและกลับมาฆ่าตระกูลฟู่เฉียนทั้งตระกูลไม่เว้นแม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่า แต่ทว่าจื่อเฉานั้นรักบุรุษที่เป็นศัตรูกับนางและหมายเอาชีวิต แต่นางกลับลวงเขาเพื่อต้องการแต่งงานหวังใช้ความรักดับความแค้น เพื่อนางจะเหลือทางรอดให้หายใจอยู่ดูแลเขาในฐานะคนรัก

สุดท้ายนางคิดผิด จนต้องจบชีวิตในคืนเข้าหอด้วยน้ำมือชายที่ตนรัก

เผิงเหยียน ทายาทตระกูลมือปราบกรมอาญาที่สืบคดีร้อยพันคลี่คลายได้หมด แต่กับตระกูลฟู่เฉียนกลับจับมือใครดมไม่ได้เรื่องฆ่ายกตระกูล ทำให้ตระกูลเผิงโดนผู้คนดูแคลน ใต้เท้าเผิงมือปราบอันดับหนึ่งของตระกูลจมอยู่กับความคิดเกี่ยวกับคดีนี้ไม่จบไม่สิ้น เพื่อล้างอายให้ตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องคลี่คลายคดีน้อยใหญ่ราวกับตาเห็น แต่กับคดีที่ใหญ่สะเทือนเมืองหลวงกลับไม่สามารถจัดการหาคนผิดมาลงโทษได้

แต่อยู่มาคืนหนึ่งได้พบสตรีนามว่าจื่อเถา เขากลับเหมือนกำลังถูกล่อลวงให้ลุ่มหลง แต่คนที่ผ่านโลกมาอย่างช่ำชองกลับรับรู้ถึงกลลวงตื้น ๆ และซ้อนแผนตลบหลัง สุดท้ายคนร้ายอยู่ใกล้เพียงใต้จมูกเขา หลังส่งคนให้ตามล่าทั่วทั้งแคว้น จนพบว่าแท้จริงแล้วสตรีผู้นี้คือผู้ใด เกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลฟู่เฉียน

เขาไม่รอช้าที่จะสังหารคนร้ายที่แม้ลึก ๆ จะมีใจให้แต่เพื่อคดีคลี่คลาย และปิดคดีฆ่าล้างตระกูล เผิงเหยียนถึงกับเลือกสังหารนางในชุดเจ้าสาวอย่างไร้ความปรานี และไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ ของนางแม้เพียงครึ่งคำ

คล้ายความฝันจะเป็นสิ่งที่ลีลี่ไม่ต้องการให้จบลงเพียงจื่อเถาต้องตายอย่างอนาถ เพราะสิ่งที่นางประสบมาล้วนไม่เป็นธรรม ทุกอย่างมีเหตุและผลจนลีลี่อยากกลับไปแก้ไขชะตาชีวิตของจื่อเถา เมื่อลีลี่ลืมตามาอีกครั้งพบว่าตนเองอยู่ในร่างของเด็กหญิงวัยหกหนาว

เสียงเรียกพร้อมกับมือนุ่มนิ่มของมารดาที่ตบแก้มเบา ๆ เรียกให้ได้สติทำให้ลีลี่รับรู้ว่าตัวเองดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างจื่อเถาไม่ผิดแน่ โดยที่ช่วงเวลานี้ กำลังใกล้ถึงชะตาที่จะเปลี่ยนสตรีผู้นี้ให้กลายเป็นสตรีที่ร้ายกาจที่สุดในยุค

ดังนั้นเพื่อเปลี่ยนชะตาสตรีร้ายกาจผู้นั้นให้เป็นสตรีที่แสนดี ภารกิจช่วยเหลือมารดาแสนอาภัพ และหลีกหนีบุรุษแซ่เผิงจึงเกิดขึ้น

‘ตอนนี้ยังพอมีเวลา ข้าจะแก้ไขชะตาเจ้าเอง’

มาแล้ว…เปิดเรื่องก่อน

เนื้อเรื่องกำลังแต่ง

เรื่องนี้จะพยายามคุมโทนไม่ให้ดราม่าหนัก อาจจะมีเรื่องครอบครัวเล็กน้อย

ฝากทุกท่านเป็นกำลังใจในเถาเถาเต้าหู้ทอดของเราด้วยค่ะ

อีบุ๊ก ภาค 1 มาแล้วค่ะ

จิ้มลิ้งได้เลย

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTExNTI5MiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI2NDYwNyI7fQ

อีบุ๊ค ภาค 2 มาแล้วค่ะ

จิ้มลิ้งค์ได้เลย

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTExNTI5MiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI2ODgwMiI7fQ

ข้อมูลนิยาย

เรื่องนี้เกิดจากจินตนาการนักเขียนล้วน ๆ

คนและเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง งดดราม่านะคะ

อีบุ๊คภาค 1 มาแล้วจิ้มลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTExNTI5MiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI2NDYwNyI7fQ

บทที่ 1 ภรรยาใหม่ใจร้ายของบิดา

“เถาเถาฟื้นสิลูก…ฟื้นขึ้นมาหาแม่ก่อน” เสียงของชุยชิงชิง มารดาผู้ให้กำเนิดของฟู่เฉียนจื่อเถาเห็นสภาพบุตรสาวที่โดนขังในตู้ไม้เล็ก ๆ เพราะไปทำให้สตรีที่สามีนางแต่งเข้ามาใหม่ขัดหูขัดตา

เดิมนางเป็นสตรีที่สามีขอแต่งเป็นคนแรก ทั้งขัดคำสั่งผู้เป็นมารดาให้กำเนิดของเขา สุดท้ายชะตากรรมนางในตระกูลฟู่เฉียนก็ไม่ดีนัก นางเป็นฮูหยินคนแรก แต่กลับได้รับการปฏิบัติเยี่ยงสาวใช้ นางต้องกัดฟันสู้ทนมาตลอด ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าก็ขยันหาสตรีอุ่นเตียงให้สามีนาง เพื่อขัดขวางการมีบุตร

สุดท้ายนางจึงคุกเข่าขอร้องและสามีจึงได้นอนกับนาง แต่ยามให้กำเนิดบุตรสาว นางเจ็บท้องเจียนตาย มีเพียงสาวใช้ที่ส่งมาดูเพียงหนึ่งคนกับหมอตำแยเท่านั้น

นางคลอดจื่อเถามาอย่างยากลำบาก นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาพรากชีวิตของลูกสาวแสนน่ารักของนางไป

“เหอะ…นังเด็กไร้ประโยชน์ ตายไปดูสิว่าจะมีผู้ใดไยดี” เสียงสบถของเหยาอิน ฮูหยินคนใหม่ของตระกูลฟู่เฉียน ที่ได้รับการสนับสนุนจากฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวขึ้นอย่างไร้คุณธรรม

ชุยชิงชิงนางไร้ญาติขาดมิตรในตระกูลนี้ แต่ใช่ว่านางจะตัวเปล่าเล่าเปลือย นางก็ลูกสาวตระกูลชุย หนึ่งในตระกูลมีชื่อเสียงในเมืองหลวงแห่งนี้เช่นกัน

เพียงแต่นางไม่เคยเอ่ยเรื่องยากลำบากใจให้กับตระกูล เพราะตอนนั้นตนดื้อดึงจะแต่งกับตระกูลฟู่เฉียนที่เป็นศัตรูกันมาแต่ดั้งเดิมเรื่องการค้า แต่เมื่อแต่งงานหลายตระกูลจับตามองว่าสองตระกูลอาจจะกลับมาปรองดองกันอีกครั้ง

แต่ทุกคนเดาผิด!

เพราะฮูหยินผู้เฒ่าฟู่เฉียนหรือฉินเจียงชิน ประกาศห้ามคนตระกูลฟู่เฉียนคนใดคบหาสมาคมกับตระกูลชุย มิเช่นนั้นจะเป็นศัตรูกับนางและตระกูล ประกาศนั่นไม่ต้องพูดก็รับรู้ว่า ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการตบหน้าชุยชิงชิง และตระกูลชุย หมายให้บุตรสาวตระกูลชุยเช่นนางประกาศตัดขาด

แต่ต่อให้นางไม่ไปรบกวนตระกูลบิดา ฮูหยินผู้เฒ่าก็หาปล่อยนางไม่ ยังคงหาเรื่องรังแก จนล่าสุดคือให้สตรีตระกูลเหยาแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกแทนนาง ให้สามีปลดนางออก

สามีของนางฟู่เฉียนอี้ไม่สนใจเรื่องในบ้าน สนใจเพียงการค้าและความสัมพันธ์ของตระกูลขุนนาง แล้วเขาก็ไม่อาจขัดใจมารดาได้ จึงทำตามคำสั่งปลดนางให้มีตำแหน่งอนุ นั่นยังไม่เจ็บช้ำเท่าปล่อยให้คนทั้งตระกูลรังแกลูกสาวคนดีของนาง

ชุยชิงชิงลุกขึ้น หมายอยากตบสั่งสอนเหยาอิน
ฮูหยินคนใหม่ของสามีแต่ทว่ากลับถูกมือเล็ก ๆ ของลูกสาวรั้งแขนเสื้อไว้

“ท่านแม่…ข้า…ข้ายังไม่ตาย”

“เถาเถาลูกแม่…ขอบคุณสวรรค์” ชุยชิงชิงละความคิดเอาคืน แต่นั่นนางหารู้ไม่ว่าลูกสาวนางรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้ว จึงรั้งมารดาให้เลิกต่อกรกับสตรีชั่วช้าผู้นี้ เพื่อกลับเรือนก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายไปจนเกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ที่ทำให้ชะตาของนางต้องตายอย่างอนาถ

“ท่านแม่กลับเรือนกันเถอะ” จื่อเถากัดฟันกล่าวออกมาด้วยเสียงกระท่อนกระแท่นคล้ายคนยังไม่สบายดวงตามองจดจำใบหน้าผู้ที่รังแกนางเอาไว้ให้ขึ้นใจ

‘นางเอาคืนแน่!’

เด็กน้อยน่ารักผู้นี้ที่ต้องกลายเป็นคนชั่วช้า เพราะสตรีผู้นั้นบีบคั้นนางจนไร้ทางเลือก

“ไปลูกกลับกัน” ชุยชิงชิงจูงมือลูกสาวกลับเรือนแต่โดยดี ไร้คำพูดหรือถ้อยคำโต้เถียงทำให้เหยาอินเจ็บใจ

นางต้องการทำให้สามีลงโทษสองแม่ลูกนี้ นางจึงพยายามมาหาเรื่องทุกวันตามคำสั่งของท่านแม่สามี ยิ่งวันนี้เพียงนังเด็กหกหนาวเดินผ่านหน้าโดยไม่คารวะ นางจึงถือโอกาสทำโทษนางให้แม่ของนางอาละวาด แต่สุดท้ายกลับไม่เป็นดังคาด สองแม่ลูกกลับไปแต่โดยดี

เมื่อถึงเรือนซื่อเจียนฝั่งตะวันตกที่ติดกับเรือนท้ายจวน ซึ่งเป็นเรือนพักของสองแม่ลูก ที่นาน ๆ ครั้งบิดาจะมาเยี่ยมเยียน เพราะทิศนี้เป็นทิศอัปมงคล คนในตระกูลฟู่เฉียนไม่ค่อยเข้าใกล้ และห้ามผู้นำตระกูลอย่างฟู่เฉียนอี้มาเยือนเช่นกัน เพราะจะทำให้ตระกูลล่มจมเอาง่าย ๆ ได้

แต่ทั้งหมดล้วนเป็นแผนของท่านย่าของนางที่ต้องการขัดขวางท่านแม่

สภาพความเป็นอยู่ไม่เหมือนที่ลีลี่ในร่างจื่อเถาคิดไว้ คุณหนูที่เคยเป็นอดีตฮูหยิน ควรมีสาวใช้กับคนงานดูแลเรือน แต่รอบกายมีแต่ความเงียบ สภาพเรือนที่สะอาดสะอ้านให้เดาคงเป็นมารดานางทำผู้เดียว เมื่อคิดแล้วก็เหน็ดเหนื่อยใจเล็กน้อย ทั้งสงสารและเห็นใจ

“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านพ่อปลดท่านแล้วไยจะอยู่ในตระกูลนี้ให้ลำบากเล่า ไม่สู้ออกไปหรือกลับตระกูลเดิมหรือเจ้าคะ” จื่อเถาพูดออกมาทั้งสังเกตสีหน้ามารดาขณะเช็ดใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นให้นาง มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าสั่นน้อยจะรู้สึกว่ามารดาของนางอ่อนแอเกินไป

“ตอนแต่งงานแม่เคยตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลชุย สตรีแต่งงานแล้วก็เป็นคนตระกูลอื่น กลับไปพึ่งพาตระกูลกำเนิดมีแต่คนจะเป็นที่ครหานินทา” ชุยชิงชิงก็จนใจ ใช่ว่านางอยากอยู่ที่นี่ แต่สตรีหม้ายหย่าร้างในยุคนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับกันสักเท่าไหร่

“เช่นนั้นไปอยู่กันสองคนดีหรือไม่เจ้าคะ” จื่อเถอย่อมดูแลมารดาได้ นางโตแล้วและทำอะไรได้หลายอย่าง

“แล้วพวกเราจะทำอันใดได้เล่าจื่อเถา…แม่ไร้ความสามารถ ได้เพียงเย็บปักถักร้อย ทำอาหารก็ไม่เก่งแล้วแม่จะเลี้ยงดูเจ้าให้เติบโตมาได้เช่นไร” ชุยชิงชิงลูบผมลูกสาวกล่าวเหตุผลของนาง

“ท่านแม่ดูถูกฝีมือตัวเองไปแล้ว ตอนนี้เรามีสินเดิมอยู่เท่าไหร่เจ้าคะ” จื่อเถามีความสามารถเกี่ยวกับการทำเต้าหู้ นางคิดว่าหากนางออกไปอยู่ด้านนอกกับมารดาสองคนอย่างไรก็ดีกว่าอยู่ตระกูลที่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าของบิดาเช่นนี้แน่นอน

“แม่เหลือสินเดิมอยู่ห้าร้อยตำลึง ตั้งใจเก็บให้เจ้าตอนออกเรือน แม่ไม่เอาออกมาใช้แน่นอน และร้านค้าในตลาดที่ท่านยายมอบให้แม่มา ย่อมเก็บให้เจ้าเช่นกัน” เมื่อบุตรสาวถามเช่นนี้ นางก็ตอบตามตรง หลายปีมานี้อยู่ในตระกูลฟู่เฉียน นางประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ฟุ่มเฟือย ใช้จ่ายเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

“ท่านแม่อย่าหาว่าข้าสอนเลยนะเจ้าคะ สตรีผู้นั้นท่านย่าก็เห็นดีเห็นงาม ต่อให้นางฆ่าเราสองแม่ลูกก็ไร้ความผิด มิสู้เราไปตายเอาดาบหน้าไม่ดีกว่าหรือ” จื่อเถาที่เป็นวิญญาณล่วงรู้ชะตากรรมตอนจบของตน เริ่มโน้มน้าวท่านแม่ หวังให้ท่านแม่เชื่อมั่นในตนเอง ต่อให้ต้องไร้อำนาจบิดาคุ้มหัว เราสองคนก็อยู่กันได้

“แต่ว่า…”

“เชื่อข้านะเจ้าคะ ข้าย่อมอยากให้ท่านแม่พบเจอหนทางที่ดี ท่านอาจจะตัดสินใจผิดพลาดครั้งเข้าตระกูลฟู่เฉียน แต่ต่อไปข้าย่อมต้องทำให้เราสองแม่ลูกสุขสบายแน่นอน”

จื่อเถากุมมือมารดาขึ้นพร้อมกับลูบที่หลังมือเบา ๆ น้ำตาของผู้เป็นมารดาก็เอ่อคลอ นางไม่ได้ต้องการให้ท่านแม่เป็นหม้ายไร้ที่พึ่ง แต่นางต้องการให้ท่านแม่ยังคงอยู่ และนางเองก็จะไม่เป็นสตรีร้ายกาจที่สุดแห่งยุคเช่นเดียวกัน

‘ข้าย่อมไม่ตายอย่างอนาถ และไม่แต่งให้ชายไร้หัวใจตระกูลเผิงผู้นั้นเป็นแน่!’

ขณะที่สองแม่ลูกปรึกษาหารือกัน ร่างหนึ่งที่มาดูสองแม่ลูกเดินมาหยุดตรงหน้าประตู ได้ยินสองแม่ลูกพูดคุยทุกคำถึงกับกำหมัด มือหนาแหวกม่านกั้นเข้าไปแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าของชุยชิงชิง มือหนึ่งยกขึ้นวาดฟาดไปที่ใบหน้าสวยของนางหนึ่งฉาด

เพียะ!

ใครตบแม่น้องงงงง

บทที่ 2 ท่านพ่อก็ใจร้าย

ชุยชิงชิงไม่รู้ว่าสามีของนางแอบฟังอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อมาถึงก็เข้ามาตบตีนางต่อหน้าลูกสาว ทั้งที่นางไม่รู้ว่าตนเองผิดอันใด

“ท่านพี่!” เสียงสั่นเครือเจือด้วยความเสียใจเอ่ยขึ้น ดวงตาพร่าด้วยน้ำตามองไปยังสามีที่ตนแสนรัก ที่เคยดีกับนางแต่สุดท้ายเขาก็ทัดทานแรงกดดันจากมารดาแสนร้ายกาจผู้นั้นไม่ได้ และลงมือตบตีนางในที่สุด

มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมแก้มที่กำลังชาหนึบด้วยแรงตบสุดแรงแบบไม่ยั้งมือ ดวงตาตัดพ้อนี้ไม่ทำให้ฟู่เฉียนอี้รู้สึกสำนึกผิด ทั้งคิดว่าที่กระทำมาถูกแล้ว

“ยังมีหน้ามาเรียกข้าท่านพี่อีกหรือ” น้ำเสียงกรุ่นโกรธเปล่งออกมา มองสองแม่ลูกที่ตนเคยเอ็นดูอย่างไม่เหลือความเมตตาอีกต่อไป

“ท่านพ่อท่านตีท่านแม่ทำไม” จื่อเถาโกรธแทนท่านแม่ลุกขึ้นจากเตียงนอนผลักท่านพ่อให้ออกห่างจากพวกนาง บุรุษผู้นี้ไร้เหตุผล ไม่สมควรเป็นบิดาของนาง

“หากเจ้าเห็นว่าข้ายังเป็นพ่อ ก็ไปคุกเข่าขอโทษแม่ใหญ่เจ้าเสีย นางทุ่มเทสั่งสอนเจ้า ให้เจ้ามานินทาว่าร้ายเช่นนี้ได้หรือ”

เพราะเหยาเอินไปรายงานตนตั้งแต่หน้าประตูจวนว่า สองแม่ลูกคิดเหิมเกริมไม่เคารพนาง ทั้งท่านแม่ก็ถือหางเหยาเอินสั่งให้เขาไปจัดการ เดิมก็แค่อยากมาสอบถาม แต่ใครจะคิดว่านางสั่งสอนให้บุตรสาวว่าร้ายคนอื่น ถึงขนาดอยากออกจากตระกูลไป

“ถ้าเช่นนั้นท่านก็ไม่ใช่บิดาข้า” เรื่องอะไรให้นางไปขอโทษนางมารร้ายผู้นั้นเล่า จ้างให้ก็ไม่ไปและนี่จะเป็นเรื่องที่หมางใจระหว่างนางกับบิดา และมารดาต้องคิดอยากออกไปอยู่ข้างนอกกับนางเป็นแน่

“เจ้าดื้อดึงเช่นนี้อยากโดนทำโทษใช่หรือไม่” เสียงกร้าวตวาดลั่น ใส่ลูกสาวที่ตอนนี้กล้าต่อปากต่อคำกับเขาเสียแล้ว ชุยชิงชิงนิสัยเช่นนี้สินะ บุตรสาวของเขาถึงได้เป็นคนเช่นนี้ได้

‘เขาควรเชื่อมารดาตั้งแต่แรก ไม่ควรดื้อแต่งกับนาง’

“ไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่ลูกไม่มีความผิด ท่านจะมาหาเรื่องพวกเราไม่ได้” ชุยชิงชิงไม่คิดว่าสามีใจมืดบอด มองไม่เห็นความร้ายกาจของสตรีผู้นั้น ทั้งยังคิดทำโทษบุตรสาวเสียอีก

ต้องเป็นบิดาเช่นไรถึงทำได้ขนาดนี้

“ยังไม่รู้ความผิดใช่หรือไม่”

คำถามของสามีทำให้ชุยชิงชิงเกินจะทนแล้วเช่นกัน ทำร้ายนางไม่ว่า แต่ว่าสามีจะมาพาลทำร้ายบุตรสาวที่นางคลอดมาอย่างลำบากไม่ได้เด็ดขาด

“ท่านพี่พวกเราไม่ได้มีความผิด ท่านจะลงโทษโดยไม่สอบสวนไม่ได้” ชุยชิงชิงทุ่มสุดตัวปกป้องบุตรสาวของนาง โดยหารู้ไม่ว่านี่เป็นการกระทำที่ทำให้จื่อเถาซาบซึ้งใจยิ่ง แววตาดำสนิทดุจหมึกเขียนแผ่ซ่านความอำมหิตออกมาจากเด็กวัยหกหนาว แล้วไม่นานก็พลันเปลี่ยนกลับเป็นวิญญาณของลีลี่อีกครั้ง

นางรับรู้ความเคียดแค้นชิงชังบิดาจากก้นบึ้งลึกสุดหัวใจของเด็กน้อยคนนี้ แต่นางจะไม่นำพาให้ร่างนี้มีจุดจบเลวร้ายเช่นนั้นแน่ ดวงตาไร้เดียงสาเปล่งออกมาแทนที่มองจับจ้องบิดาว่าจะทำเช่นไรกับนางที่นินทาว่าฮูหยินคนใหม่ของเขา

‘ในเมื่อนางมีฐานะเป็นลูกสาวภรรยาที่ถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยิน เช่นนั้นก็ควรร้ายกาจให้น้อยแสร้งสร้างความสงสารให้มาก’

“ข้าเพียงเดินอยู่ในสวน จู่ ๆ ก็ถูกคนของฮูหยินจับตัวไปขัง ข้าเองก็ไร้ทางสู้ เช่นนี้ท่านพ่อจะให้ข้าคุกเข่าอีกหรือ ข้ายังไม่รู้ความผิดด้วยซ้ำ” ใบหน้าเล็กบีบน้ำออกมาสร้างความสงสารให้มารดาอย่างชุยชิงชิงเป็นอย่างยิ่ง

‘ในเมื่ออยู่ในตระกูลฟู่เฉียนไร้ความเป็นธรรม นางควรออกไปอยู่ข้างนอกกับบุตรสาวดีหรือไม่’ แต่ไม่ทันได้คิดนานสามีก็กล่าววาจาขับไล่นางเสียแล้ว

“เหอะ…ไม่เคารพฮูหยินเจ้ายังไม่รู้ความผิดอีกหรือ เช่นนั้นพวกเจ้าแม่ลูกไม่ใช่คนของตระกูลฟู่เฉียนอีกต่อไปหากไม่ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน”

พรึ่บ!!!

ฟู่เฉียนอี้สะบัดชายเสื้อเดินกลับออกจากเรือนอัปมงคลซือเจีย ที่ตอนนี้ไม่อยากมาเยือน เดิมเพราะต้องตามใจท่านแม่ถึงให้นางพักเรือนนี้ แต่ไม่ว่าครั้งใดที่เขามาเยือนมักเกิดเรื่องไม่ดี

ครั้งนี้ถึงขนาดให้บุตรีต่อล้อต่อเถียง นางสองคนแม่ลูกยังจะอยู่ตระกูลนี้ได้อย่างราบรื่นอีกหรือ ในเมื่ออยากออกจากตระกูลฟู่เฉียนของเขาก็ให้นางไป หากยังไม่อยากไปก็คุกเข่าเสีย ท่านแม่จะได้เลิกกดดันเขาเรื่องสองแม่ลูกผู้นี้เสียที

เมื่อคิดถึงยามรักใคร่นางเมื่อหลายปีก่อน เขาเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่เพิ่งริเริ่มรัก แต่เมื่อนานวันไปมารดาส่งสตรีมากหน้าหลายตามาให้เขาถึงเรือน ความสัมพันธ์ดุจฉันสามีภรรยาก็ค่อย ๆ เริ่มจืดจาง ยิ่งนางคลอดบุตรสาวหาใช่บุตรชายที่สืบทอดตระกูล ยิ่งทำให้เขาไม่อยากมาพบนาง

ตอนนี้เขาแต่งสตรีตระกูลเหยาเข้ามาส่งเสริมบารมี เพราะตระกูลชุยกับตระกูลฟู่เฉียนตัดขาดสิ้นเชิง ต่อให้เป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในราชสำนัก แต่ทว่ากลับไม่มีประโยชน์อันใด เมื่อท่านแม่ของเขายังถือว่าตระกูลชุยยังคงเป็นศัตรูมาช้านาน ทั้งความบาดหมางในอดีตที่เขาเองก็ไม่แน่ชัด จึงได้แต่ตามใจมารดาเท่านั้น

คล้อยหลังบิดา จื่อเถายิ้มมุมปาก เดินไปยังหีบเสื้อผ้าและสมบัติ นางตรวจดูของต่าง ๆ แล้วก็เก็บของจำเป็นลงในหีบ ส่วนท่านแม่ได้แต่นั่งเหม่อลอย จนเมื่อนางเรียกให้ได้สติอีกครั้งท่านแม่ถึงหันมาตอบนาง

“ท่านแม่เก็บของเสร็จแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไปนอนที่ร้านค้ากันเถอะ” มีร้านค้าในมือตั้งหนึ่งร้าน จะทำอันใดก็สะดวกแล้ว จากที่ดูหีบสมบัติร้านค้าในเมืองนั้นมีพื้นที่ด้านหลังขนาดกลาง ไว้เพาะปลูกได้บ้างแล้วก็มีคลองน้ำไหลผ่านด้านหลัง เรื่องน้ำใช้คงตัดปัญหาไปได้

“เจ้าแน่ใจหรือจะไปจากตระกูลนี้ หากไปแล้วจะหันหลังกลับอีกไม่ได้แล้วนะ” ชุยชิงชิงคิดถึงอนาคตลูกสาวเท่านั้น ต่อให้ตนต้องไร้ศักดิ์ศรีก็ยินดีไปคุกเข่าทั้งไม่มีความผิด

“ท่านแม่ท่านฟังข้า พวกเราไม่มีอำนาจ ไม่มีปากเสียงอยู่ใต้อำนาจฮูหยินคนใหม่ท่านพ่อที่ร้ายกาจกับพวกเรา อนาคตข้ายังจะได้แต่งกับบุรุษที่ดีหรือ นางจะยอมให้ข้าที่ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่งงานกับคนที่ดีกว่าบุตรที่จะเกิดกับนางหรือเจ้าคะ ขนาดพวกเราอยู่เงียบ ๆ ยังมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน อีกอย่างข้าคิดว่าท่านพ่อก็ใจร้ายกับพวกเรา อย่างไรเราแม่ลูกก็ไม่อดตายเจ้าค่ะ เชื่อข้าข้าจะทำให้พวกเราร่ำรวยเอง”

จื่อเถาไม่ยอมอยู่ในจวนเพื่อโดนข่มเหงจนเป็นความแค้นสะสมแล้วฆ่าล้างตระกูลพวกเขาให้ความผิดติดตัว

‘นางย้อนอดีตกลับมาแก้ไข ย่อมไม่จบแบบเดิม’

“ก็ได้แม่เชื่อเจ้า” ชุยชิงชิงคิดว่าสามีไม่รักและเมตตานางแล้ว อยู่ไปก็รังแต่จะมีปัญหา ไม่สู้ออกไปตายเอาดาบหน้าเผชิญความลำบากกายแต่สบายใจกันสองคนไม่ดีกว่าหรือ

“หนังสือปลดภรรยาท่านมีอยู่แล้วใช่หรือไม่” นางถามหาเพราะว่าจะได้เป็นสิ่งยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฟู่เฉียนกับนางสองแม่ลูกจบลง หากจะมารังแกกันนางจะไม่ยอมอีกแน่

“แม่เก็บเอาไว้แล้ว”

จะไม่ให้เก็บอย่างดีได้อย่างไร ในเมื่อสามีคิดปลดนางสารพัดข้ออ้างที่นางยากปฏิเสธ นางจึงเก็บมันไว้เตือนใจว่าอย่ารักบุรุษใจโลเลผู้นี้อีก

สองแม่ลูกหอบหิ้วของส่วนตัวกันออกมา ในหีบมีสินเดิมกับเสื้อผ้า หีบไม้นี้ท่านยายทำให้ท่านแม่นางแบบพิเศษมีช่องเก็บตำลึงด้านใต้ที่หากไม่พลิกหีบเปิดออกก็จะไม่รู้ว่ามีตำลึงอยู่เท่าใด แต่เมื่อก้าวพ้นเรือนซือเจียคนของฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาขัดขวางพวกนาง

“จะไปที่ใด…!”

ช่วงนี้มาวันละตอนก่อนนะ ไรต์ปวดหัวหนัก จ้องหน้าจอได้ไม่นาน

วันนี้เพิ่งไปพบหมอมา เดี๋ยวอาการดีขึ้นจะมาถี่ ๆ นะ

ฝากเอ็นดูน้องด้วยน้า…

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้