เมื่อปรมาจารย์ยอดยุทธกลายเป็นคุณพ่อ

ข้อมูลเบื้องต้น

แนว : ทะลุมิติ , เลี้ยงลูก , สร้างตัว - ไม่มีนางเอก ไม่ฮาเร็ม

*** คำเตือน นิยายเรื่องนี้มี ***

- มีคำหยาบคาย

- มีการกระทำผิดที่ไม่ควรหลอกเลียนแบบ

- มีการทำร้ายร่างกายเด็ก

**อื่นๆจะติดไว้บนหัวตอนนะครับ

ไฉหลงคือปรมาจารย์ยอดยุทธ น่าเสียดายที่ต้องมาตายด้วยน้ำมือของว่าที่ศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของตน

แต่น่าแปลก!?

เหตุใดตนจึงตื่นขึ้นมาในสถานที่แสนประหลาด

นั่นม้าเหล็กรึ? ทำไมบ้านเมืองแปลกตาเยี่ยงนี้?

แล้วเหตุใดตนจึงมีบุตรสาวกันละ!

เรื่องนี้มี E-Book ครับ

รูปเล่ม E-Book มีทั้งหมด 11 เล่ม จบแล้วครับ

1 เล่มจะมีทั้งหมด 10 บท หากนับเป็นตอนที่ลงเว็บคือตอนที่ 1-30 ครับ

เล่มสุดท้าย เล่ม 11 มีตอนพิเศษที่รายตอนไม่ได้ลงไว้ 2 ตอนด้วยครับ

ทักทาย

สวัสดีทุกคนอีกครั้งนะครับ

ครั้งนี้กลับมาพร้อมนิยายเรื่องใหม่หลังจากที่เรื่องเก่าจบไปแล้ว

ซึ่งเรื่องนี้ไรท์อยากดำเนินเรื่องผ่านตัวเอกที่เป็น ‘ผู้ชาย’ จึงมีไฉหลงปรากฏออกมานั่นเอง

เรื่องราวก็เน้นไปที่สองพ่อลูกคู่นี้ ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนทุกอย่างจบตามที่ไรท์วางแผนไว้

ขอบคุณที่สนใจเข้ามาอ่านกัน ฝากผลงานเรื่องนี้ด้วยนะครับ

เลิฟฟฟฟฟฟ ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟ

*** จบแล้ว ***

** มีตอนติดเหรียญล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่ 10 ครับ มีวันปลดฟรี 2 วัน 1 ตอน ดูได้จากชื่อตอนครับ **

* ใครที่ซื้อตอนล่วงหน้า หลังจากนิยายจบแล้วไรท์กลับมาติดถาวร+อัพราคา ก็ไม่ต้องซื้อซ้ำนะครับ *

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ

ไม่ได้มีเจตนาไม่ดียามอ้างอิง บุคคล สถานที่ หรือใครก็ตาม

อ่านเพื่อความสนุก และสามารถติชมได้ครับ

พบคำผิดสามารถแจ้งได้ในคอมเม้นหรือส่งข้อความแจ้งไรท์ได้

ขอบคุณที่สนใจและเข้ามาสนับสนุนกันนะะครับ เลิฟฟฟฟฟฟ ม๊วฟฟฟฟฟ

กลายเป็นคุณพ่อ 1

“ไฉหลง วันนี้คือวันตายของเจ้า!!”

เสียงตะโกนดังลั่นดุจดั่งท้องฟ้าคำรามดังขึ้น ณ ยอดเขาเจียงไห่

บนยอดเขาก็มิได้มีเพียงแค่เจ้าของเสียงที่ตะโกนดังลั่นเพียงผู้เดียว แต่ยังมีชายหนุ่มมากมายแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายของจอมยุทธ์แตกต่างกันบ่งบอกถึงสำนักต่างๆ อยู่ด้วย

พวกเขาทุกคนกำลังยืนรายล้อมบุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ในชุดสีดำคาดแดงตรงกลางยอดเขาอยู่

“แน่จริงก็เข้ามา! ต่อให้ยกมามากกว่านี้ ที่นี่ก็เป็นเพียงแค่หลุมฝังศพของพวกเจ้าเท่านั้น!”

ชายวัยกลางคนอายุดูแล้วราวๆ 40 กว่าๆ ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะมีอายุพอควรแล้วก็ตามเอ่ยออกมาอย่างถือดี ชายผ้าสีดำแถบสีแดงสดปลิวไหวไปตามแรงลม

กระบี่ที่อยู่ในมือร่างสูงมีกลิ่นอายความน่ากลัวแผ่ออกมา ร่างกายกำยำ ผมยาวปีกอีกาถูกรวบมัดเป็นหางม้าสูง คาดด้วยกว้านสีแดงดุจดั่งเลือดนกก็ปลิวว่อนสะบัดไปมาราวกับเริงระบำไม่ต่างกัน

บรรยากาศกดดันแผ่กระจายออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนที่ว่า ดวงตาคมเข้มใบหน้าหล่อเหลาแต่มีรอยแผลเป็นที่คางฝั่งซ้าย กลับทำให้ใบหน้าเจ้าตัวดูดิบเถื่อนทว่ามีเสน่ห์เหลือเกิน

และเพราะใบหน้าเช่นนี้เองที่กระชากใจหญิงสาวทั่วยุทธภพได้เป็นอย่างดี

เสียดายที่ ไฉหลง หรือยอดปรมาจารย์ยุทธที่อยู่เหนือผู้ใด กลับไม่เคยชายตาแลอิสตรีนางใด ทั้งยังไม่เคยแม้แต่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีเลยสักครั้ง

ทำให้เจ้าตัวไร้คนรักหรือลูกหลานไว้สืบทอดความสามารถต่อไป กลายเป็นบุรุษหนึ่งเดียวที่มุ่งมั่นต่อการฝึกฝนทุกศาสตร์จนแตกฉานในเวลาเกือบ 30 ปีไปแทน

“โอหัง!! พวกเราฆ่ามัน!!”

เสียงคำสั่งดังขึ้นพร้อมสีหน้าและแววตาเคียดแค้นของชายที่ตะโกนเสียงดังลั่นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้เหล่าจอมยุทธ์ที่มารวมตัวกันมากมายกว่า 100 คนต่างก็ขยับตัวตามคำสั่ง

ทั้งหมดมุ่งสู่ชายที่อยู่กลางวงล้อมของผู้คนกว่า 100 คนอย่างรวดเร็ว

ฟึบ!

เคร้ง!

กระบี่สีเงินยวงสะท้อนแสงอาทิตย์ตวัดกวัดไกวอย่างลื่นไหล ต่อให้ดาบใหญ่เพียงใด กระบี่ของไฉหลงก็สามารถต้านทานได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเพียงการเล่นสนุกของเขาเท่านั้น

จำนวนคนกว่า 50 คนถูกจัดการอย่างรวดเร็วเพียงไม่ถึง 1 ชั่วยาม

เสียงกระบี่และดาบหรืออาวุธต่างๆ กระทบกันผ่านไปเรื่อยๆ ไฉหลงเบี่ยงตัวหลบดาบและธนูที่พุ่งหมายเป้ามาที่ตัวเอง ดูแล้วคล่องแคล่วว่องไวดุจสายลม

ฟิ้ว!

ฉึบ

หยาดเหงื่อรินรดที่กรอบใบหน้าเพียงไม่กี่หยด ดวงตาสีดำมองตามเส้นทางของปลายดาบที่หมายบั่นคอของเขาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบอย่างเฉียดฉิว

ผ่านไปราวๆ 2 ชั่วยามคิ้วของไฉหลงก็เริ่มขมวดเป็นปม เพราะร่างกายเริ่มรู้สึกหนักขึ้น แม้ฝั่งนั้นจะล้มตายไปเกือบหมดแล้วแต่ตอนนี้ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดังหินผากลับไร้เรี่ยวแรงเรื่อยๆ

พิษอย่างงั้นรึ!?

ดวงตาคมเข้มกวาดมองหาสิ่งที่ทำให้เขากลายเป็นเช่นนี้ ก่อนจะพบเป้าหมาย เมื่อร่างแสนจะคุ้นตายืนอยู่ข้างๆ ชายวัยกลางคนที่ก่อนหน้าตะโกนสั่งการให้คนมารุมเขาอยู่

“เจี่ยฮว่า! เจ้าทรยศงั้นรึ!?”

ดวงตาคมหรี่มองร่างเพรียวระหงของสตรีที่ได้ชื่อว่า เกือบจะเป็นลูกศิษย์กึ่งบุตรสาวบุญธรรมของตัวเองด้วยแววตาไม่พอใจปนสับสนนิดๆ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบ 4 ปี ไฉหลงช่วยเหลือและรับเลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่งไว้กับตัวเอง

เขาทุ่มเทสั่งสอนเรื่องชีวิตและวิชายุทธ์ให้อยู่นานเกือบ 4 ปี ต่อมาก็หมายคิดว่าจะรับนางมาเป็นบุตรสาวบุญธรรม และเป็นศิษย์เอกเพียงคนเดียวของตัวเอง เขาคิดจะถ่ายทอดทุกความรู้ที่ศึกษาและฝึกฝนมาจนแตกฉานให้ในเวลาต่อไปนี้

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเช่นนี้!!

“ท่านไฉหลง ท่านผิดเองที่ไม่ยอมรับในตัวข้าเสียที”

น้ำเสียงสั่นไหวและแววตาน้อยใจทำให้ไฉหลงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งหลังได้ยินประโยคของเจ้าตัว

“ฮ่าฮาๆๆๆ ดีจริงๆ ดีเหลือเกินที่เจ้าทรยศข้าก่อนที่ข้าจะรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรม ข้าช่างโชคดีจริงๆ ไม่ต้องรับเจ้าที่คิดทรยศข้ามาเป็นบุตรบุญธรรม ฮ่าๆ อะ อึก!!”

ไฉหลงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนร่างกำยำจะเริ่มแสดงอาการของ ‘พิษ’ ที่เจี่ยฮว่าใส่ลงมาในน้ำชา ที่นางรินให้เขาดื่มก่อนไฉหลงจะออกจากที่พักมา

“ทะ ท่านพูดจริงรึ!?”

เจี่ยฮว่าได้ยินแบบนั้นก็ตาโต ก่อนดวงตากลมโตจะตกใจและแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย ร่างเพรียวพุ่งหมายจะเข้าไปช่วยผู้มีพระคุณแต่กลับช้าไปสำหรับคนข้างตัวที่เตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว

หมับ!

“ปล่อยข้านะ ข้าจะไปช่วยท่านไฉหลง ปล่อย เจ้าหลอกลวงข้า เจ้ามันชั่ว!!”

“ฮะๆ เจ้าบอกว่าข้าชั่ว เช่นนั้นเจ้านับเป็นตัวอันใดเล่า? มันสอนทุกอย่างแก่เจ้า แต่เจ้ากลับมอบพิษให้มันเอง กล้าบอกว่าตนเองดีงั้นรึ!”

เสียงใสตวาดใส่ร่างของชายวัยกลางคนข้างตัว แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอกกลับเช่นนี้นางก็สะอึกทันที

ยิ่งเมื่อหันไปมองชายร่างสูงที่เป็นผู้มีพระคุณของตัวเอง ที่อยู่ทามกลางวงล้อมของคนหลายคนก็ยิ่งรู้สึกเสียใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

นางคิดผิดแล้ว!

นางเข้าใจท่านไฉหลงผิดไปแล้ว เขาไม่เพียงเป็นผู้มีบุญคุณ แต่ยังคิดจะรับนางเป็นบุตรสาวอยู่แล้วต่างหาก ถ้าหากไม่ใช่เพราะความใจร้อนของนางและความหูเบา

นางคงไม่โง่งมเช่นนี้!!

“ท่านหลง ขะ ข้าขอโทษ ข้าเพียงคิดว่า ฮึก คิดว่าท่านสงสารข้าและเห็นว่าข้าไร้พรสวรรค์จึงไม่คิดจะรับข้าเป็นศิษย์เพียงเท่านั้น ฮือ~” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มขาวเนียน

ตุบ!

ไฉหลงเห็นเช่นนั้นก็แสยะยิ้มเย็นชา เข่าหนาทรุดลงกับพื้นก่อนปากจะกระอักเลือดออกมามากมาย

“แค่กๆๆ!”

‘พิษมาร’ พิษที่ไร้กลิ่นไร้รสและไร้สี พิษเดียวที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อล้มไฉหลงโดยเฉพาะ เพียงแค่นี้ก็ทำให้รู้แล้วว่าเด็กสาวที่เคยอยู่ข้างกายเขาไม่เชื่อใจหรือเข้าใจในตัวเขาเลยสักนิดเดียว!

“หึ แค่กๆ!! หากเจ้าเคารพและเชื่อใจข้า เจ้าจะไม่มีทาง อัก! ทำเช่นนี้”

ตุบ!

ร่างหนาล้มลงบนพื้นอย่างหมดแรง อวัยวะภายในเสียหายอย่างร้ายแรงไม่อาจกินโอสถฟื้นสภาพได้ทัน อีกทั้งจิตใจของไฉหลงหมดสิ้นแล้วกับความคิดที่จะอยู่ต่อ

บนยุทธภพล้วนแต่ไร้ซึ่งสถานที่ที่เขามิเคยไป

บนยุทธภพล้วนแต่ไร้ศาสตร์ใดที่เขามิเคยได้ศึกษา

บนยุทธภพล้วนแต่ไร้คนที่เขาเชื่อใจได้และไร้มิตรสหายที่แท้จริง

อ่า….ตอนนี้มันช่างสงบเสียจริง

ดวงตาคมเข้มมองท้องฟ้าสีขาวบนยอดเขาเจียงอย่างสงบนิ่ง แววตาไร้ซึ่งสิ่งใดให้ห่วงหาอาทร

หมดแล้วซึ่งความรู้สึกต่อชาติภพนี่

และสุดท้ายตำนานของยุทธภพก็จบหลงด้วยการถูกเล่าสืบมาว่า

‘ยอดปรมาจารย์ไฉหลง ถูกว่าที่บุตรบุญธรรมหักหลังตายอย่างอนาถ จากนั้นไม่นานหญิงสาวคนนั้นนางก็ฆ่าตายด้วยตัวเอง’

กลายเป็นเรื่องเล่าขานให้ผู้คนทั้งหลายที่ได้ฟังล้วนแต่รู้สึกสงสาร และสมเพชในตัวบุรุษที่เคยได้ชื่อว่าสุดยอดอัจฉริยะอย่างแท้จริง

// วันแรกลง 3 ตอนเวลา 08.00 , 13.00 และ 20.00 ครับ

หลังจากนั้นจะลงวันละ 1 ตอนเวลา 08.00 เหมือนทุกครั้งครับ

กลายเป็นคุณพ่อ 2

ปี ค.ศ 2024 (พ.ศ. 2567)

“ฮึกๆ แง~ ป๊ะ ป๋า ฮึก ป๊ะป๋า~ ฮืออออ”

เสียงร้องไห้ของเด็กดังเข้าสู่โสตประสาทของไฉหลง คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยในหัวเพียงเฝ้าถามว่า เหตุในดินแดนของคนตาย ไยจึงมีเด็กมาร้องไห้อยู่ข้างๆ หูของเขาได้กัน

หรือแท้จริงแล้วตัวข้าจะยังไม่ตาย?

ไฉหลงพยายามลืมตาขึ้นมา แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งจนแทบจะยกไม่ไหว

ร่างกายที่เคยแข็งแกร่ง กลับรู้สึกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทรมาน เหมือนกลับไปสู่ช่วงก่อนที่เขาจะได้ฝึกร่างกาย และเสริมความแข็งแกร่งด้วยโอสถกายาเหล็กไม่มีผิด

นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!?

“ฮืออ~ ป๊ะป๋า แงๆๆ”

เสียงร้องไห้ยังคงดังขึ้นไม่มีหยุด ไฉหลงคิดคำนวณกลับพบว่ามันอยู่ใกล้ตัวเขามากๆ

เหมือนจะอยู่ข้างๆ ตัวเขาเสียด้วยซ้ำ?

สุดท้ายด้วยจิตใจแห่งความสับสนและไม่เข้าใจ ไฉหลงจึงฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตา จากนั้นแสงสว่างสีขาวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวของท้องฟ้าสุดแปลกตาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นที่แห่งใดมาก่อนแทน

“อึก!”

“ป๊า! ป๊ะป๋า!”

เสียงเล็กๆ ที่สะอื้นร้องไห้ก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นและดีใจ ก่อนไฉหลงจะมองเห็นเจ้าของเสียงที่ว่า

เมื่ออยู่ๆ ท้องฟ้าสีขาวแปลกตาจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าของเด็กน้อยที่มีใบหน้าผอมเล็กน้อย ดวงตากลมโตสว่างสุกใสบนใบหน้าเจ้าตัวน้อย แต่แก้มกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาแทน

“เจ้า? อึก-”

ก่อนริมฝีปากที่รับรู้ว่ามีรสชาติของเลือดคละคลุ้งอยู่ในลำคอจะเอ่ยถามว่าเด็กน้อยผู้นี้เป็นบุตรีของผู้ใด ไฉหลงก็ต้องขมวดคิ้วแน่นก่อนจะกัดฟันข่มเสียงร้องที่จะหลุดออกมา

เพราะอยู่ๆ ศีรษะของเขาก็เกิดอาการเจ็บปวดกะทันหัน

อึก!!

ความทรงจำของ ‘ร่าง’ นี่เข้าสู่สมองของไฉหลงอย่างรวดเร็วและมากมาย

ราวกับแม่น้ำสายใหญ่ที่ล้นทะลักออกมาจากแหล่งกักเก็บ มันโถมกระหน่ำไร้ความเมตตา สร้างความเจ็บปวดระดับสูงสุดแก่ไฉหลงเป็นอย่างมาก

ก่อนเขาจะค่อยๆ เข้าใจเรื่องราวของร่างนี้ และรู้ถึงตัวตนของเด็กน้อยที่เห็นเมื่อครู่อย่างช้าๆ

มู่ไฉหลง ชายหนุ่มอายุ 27 ปีที่มีชื่อเหมือนกับไฉหลงต่างกันเพียงแซ่เท่านั้น

ชายหนุ่มอยู่ในโลกที่ไร้พลังยุทธ ไม่เหมือนโลกก่อนที่ไฉหลงอยู่ โลกใบนี้ไร้พลังยุทธ ไร้วิชา ไร้โอสถ แต่กลับก้าวไกลในเรื่องของชีวิตหรือที่เรียกว่าเทคโนโลยีมากๆ

บนโลกใบนี้มีเครื่องเหล็กที่บินเหนือก้อนเมฆบนท้องฟ้าได้ มีเกวียนเหล็กหรือที่โลกนี้เรียกว่ารถยนต์บังคับไปตามทาง ทั้งยังเดินทางได้ไกลกว่าวัวและม้าในโลกก่อน

ไม่ต้องเปลี่ยนม้าหลายตัวเพื่อเดินทางอย่างเร่งรีบเพราะไกลเกิน 100 ลี้ก็ใช้เวลาเพียง 1 วันเท่านั้น

มีสิ่งที่เรียกว่าสื่อบันเทิงที่ทำให้เห็นงิ้วในกล่องสี่เหลี่ยมที่เรียกว่า ทีวี มือถือ หรือคอมพิวเตอร์ได้

ทั้งยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายหลายอย่างที่ไม่ต้องใช้พลังยุทธทำ ไม่ว่าจะตัดหิน ตัดเหล็ก สร้างดาบ บินบนอากาศ หรือแม้แต่ติดต่อสื่อสารทางไกล ก็ล้วนแต่ง่ายดายเพียงไม่กี่จิบชา

โลกใบนี้ทำเอาไฉหลงอึ้งและทึ่งไม่น้อยหลังได้รับรู้ทุกอย่างผ่านความทรงจำที่มี

จากนั้นไฉหลงก็มาทำความเข้าใจต่ออีกว่า ไฉหลงคนนี้เป็นคุณพ่อมือใหม่ที่แม่ของเด็กน้อยทิ้งลูกไว้ เจ้าหล่อนหนีไปกับชายคนใหม่ที่ร่ำรวยมากกว่า

เธอทิ้งลูกสาวนามว่ามู่เหลียนหนิงไว้ตั้งแต่เมื่อเจ้าตัวน้อยอายุได้เพียงเดือนเศษๆ จนตอนนี้หนิงหนิงหรือเสี่ยวเหนิงอายุได้เกือบ 2ขวบปีแล้ว

วันนี้คนเป็นแม่ก็กลับมาหมายจะมาเอาลูกสาวกลับไป เพราะชายหนุ่มคนใหม่ของเธอบอกว่าอยากได้เด็กมาเลี้ยง

ไฉหลงที่เลี้ยงดูเหลียนหนิงมาอย่างตั้งใจ ค่อยป้อนนมและเปลี่ยนผ้าอ้อมอย่างดี แม้จะต้องทำงานแปลตำราหรือที่โลกใบนี้เรียกว่าแปลนิยาย และแต่งนิยายลงเว็บจนแทบไม่หลับไม่นอนก็ตาม

ชายหนุ่มทุ่มเทให้ลูกน้อยของตนอย่างเต็มที่ แต่เมื่อแม่ของเหลียนหนิงบอกว่าจะมาพาลูกกลับไปไฉหลงก็ไม่ยินยอม

ให้ตายเช่นไรก็ไม่ยอม

สุดท้ายจึงโดนคนเป็นแฟนใหม่ของแม่เหลียนหนิง จ้างคนมาทำร้ายระหว่างที่ไฉหลงออกมาซื้อของเข้าบ้านกับลูกสาวพอดี

โชคดีที่หลังจากโดนรุมทำร้ายจนปางตาย เด็กน้อยหรือลูกสาวของไฉหลงร้องไห้ไม่ยอมห่างจากพ่อ คนที่ผ่านไปมาก็เริ่มได้ยินจึงมามุงกันหลายคนไม่น้อย

แม้ว่าคนเหล่านั้นจะไม่ช่วยเอาแต่ดู แต่ก็ทำให้คนของฝั่งแม่ของเด็กสาวนามว่าฮุ่ยเนียงได้แต่จากไปมือเปล่า เพราะไม่สามารถพาตัวเหลียนหนิงไปด้วยในสถานการณ์ที่คนมองดูหลายคนได้

แต่เพราะการถูกรุมทุบตีและทำร้ายปางตายทำให้ไฉหลงสิ้นชีพไปจริงๆ กลายเป็นไฉหลงในโลกยุทธภพเข้ามาแทนที่อย่างสับสนและตกตะลึงไม่น้อยแทน

ฟื้นขึ้นมาจากความตายกลับเจอโลกที่แสนประหลาด!

ทั้งยังมีบุตรสาวแล้วหนึ่งคนอีกต่างหาก!!

นี่มันจะเกินไปหรือไม่!?!?

“ฮึก ป๊า ฮือ~”

เสียงร้องไห้ปลุกความคิดให้ไฉหลงได้สติอีกครั้ง ร่างที่เคยกำยำตอนนี้กลายเป็นผอมแห้งพยายามลุกขึ้นอย่างลำบาก ก่อนจะมองร่างเล็กที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรสาวของตัวเองอย่างเหลือเชื่อ

ดวงตากลมโตสุกใส เส้นผมดำเงาที่สั้นเพียงหู ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา มือเล็กๆ กำชายเสื้อของไฉหลงแน่นไม่ยอมปล่อย ส่วนอีกมือก็ยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างยากลำบาก

เสื้อผ้าเจ้าตัวน้อยก็ยังเปื้อนฝุ่นกับดินไม่น้อย เพราะร่างเล็กลงมานั่งกับพื้นข้างๆ กับไฉหลงที่นอนอยู่บนพื้นดินในซอกกำแพงก่อนหน้า

“เจ้า…อย่าร้องลูกพ่อ”

มือผอมเอื้อมไปพยายามเช็ดน้ำตาให้ร่างน้อยตรงหน้าอย่างเก้ๆ กังๆ ยิ่งเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เงยมองเขาพร้อมน้ำตาที่ไหลริน ความรู้สึกในอกก็บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

ยิ่งกว่าโดนพิษที่พุ่งตรงมาทำลายหัวใจของเขา

หรือยิ่งกว่าโดนกำปั้นของเจ้าแห่งหมัดภูผาชกเขาที่หน้าอกเสียอีก

ความรู้สึกราวกับหัวใจมันแตกสลาย เพราะน้ำตาของคนสำคัญมันเป็นเช่นนี้สินะ?

ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

“ฮึก ป๊ะป๋าจ๋า” ร่างเล็กของเหลียนหมิงเห็นพ่อของตัวเองพยายามเช็ดน้ำตาให้อย่างอบอุ่นก็พุ่งเข้ากอดเอวของผู้เป็นพ่ออย่างแรง

“อึก!”

ไฉหลงสะอึกไปทีหนึ่งเมื่อโดนร่างเล็กพุ่งเข้ากอด เพราะร่างกายเพิ่งโดนซ้อมมาจึงบาดเจ็บหนักพอควร ดวงตาคมเข้มที่เคยขลาดเขลาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชายามนึกถึงคนที่เคยทำร้ายเขา

ก่อนดวงตาคมเข้มจะย้ายมามองร่างเล็กที่ซุกอยู่บนหน้าอกเขา มองอ้อมแขนของเขาที่มันเอื้อมไปโอบกอดร่างเล็กอย่างเป็นธรรมชาติด้วยสีหน้าอ่อนโยน ความรู้สึกอบอุ่นเข้ามาเติมเต็มหัวใจราวกับได้รับการเติมเต็ม

ความรู้สึกนี่คือความรู้สึกของคนเป็นบิดาสินะ?

//

กลายเป็นคุณพ่อ 3

แกร็ก

เสียงปลดล็อกห้องเช่าของไฉหลงในโลกใบนี้ดังขึ้นแผ่วเบา ร่างผอมส่วนสูงราวๆ 184 ซม.อุ้มร่างน้อยที่เป็นบุตรสาวเข้ามาในห้อง สายตาคมเข้มกวาดมองทางเข้าแคบๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องตามความคุ้นชินจากความทรงจำอย่างช้าๆ

ไฉหลงเป็นเด็กที่สูญเสียพ่อกับแม่ตั้งแต่อายุเพียง 9 ปี เด็กน้อยถูกรับเลี้ยงจากผู้เป็นป้า ซึ่งก็ไม่ได้เลี้ยงดูอย่างดีอะไรขนาดนั้น

เงินเก็บของพ่อกับแม่ถูกผู้เป็นป้าเอามาเลี้ยงไฉหลงอย่างขอไปที ส่วนที่เหลือก็เอาไปใช้จ่ายให้ครอบครัวตัวเองอย่างสบายใจ ไม่ได้รู้สึกผิดหรือสนใจตัวไฉหลงเลยสักนิด

โชคดีที่ไฉหลงคนนี้ไม่ใช่คนโง่เกินไปนัก เจ้าตัวเอ่ยปากขอเพียงเงินที่ส่งตัวเองเรียนจนจบสำนักศึกษาชั้นปีที่ 6 ส่วนสำนักศึกษาที่สูงกว่านั้นหรือที่โลกนี้เรียกว่ามหาลัยกับค่าเช่าห้องตลอด 4 ปีเจ้าตัวก็ออกเองทั้งสิ้น

เพราะคุณป้าก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ จ่ายค่าเรียนถึงไฉหลงจบม.ปลายเพียงเท่านั้น เพราะค่าอื่นๆ เจ้าตัวไม่เคยให้เลยซักหยวนเดียว ไฉหลงจึงต้องทำงานหาเงินและจ่ายค่ากินค่าตัวเองแทน

ชีวิตช่วง 10-18 ปีของไฉหลงจึงอยู่ที่บ้านป้าโดนใช้งานทำนู่นนี่จนเหมือนคนใช้ แต่ไฉหลงก็ทำตามอย่างง่ายดายเพราะคิดว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรง

สุดท้ายเมื่อไปต่อมหาลัยก็ย้ายเข้าเมืองหลวงมาเรียน และเช่าห้องพักอยู่เพื่อเรียนและทำงานไปพร้อมๆ กัน

จากนั้นชีวิตของไฉหลงก็เริ่มมีฮุ่ยเนียงเข้ามาวนเวียนในชีวิต

ฮุ่ยเนียงเป็นหญิงสาวที่เรียนคณะเดียวกันกับไฉหลง เจ้าตัวเลือกเรียนด้านภาษาแต่การเรียนไม่ค่อยดีจึงคิดเกาะคนเก่งๆ เรียน และคนเก่งๆ ที่ว่าคือไฉหลงที่บังเอิญไปชอบเจ้าหล่อนพอดี

เจ้าตัวจึงกลายเป็นเบ้รับใช้หญิงสาวอย่างเต็มใจตั้งแต่นั้นมา

เมื่อเรียนชั้นปีที่ 4 ปีสุดท้ายไฉหลงจึงขอฮุ่ยเนียงคบ ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบตกลงด้วย เพราะไฉหลงดูแลและพยายามหาเงินมาให้เธอใช้จ่ายอย่างดี ไหนจะเรื่องเรียนที่ทำให้ทุกอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

เรียกว่าสบายจนแทบจะไม่ต้องทำอะไร เธอจึงยอมตกลง

หลังเรียนจบไฉหลงก็พบว่าฮุ่ยเนียงตั้งท้องกับเขา แม้ไฉหลงจะสับสนเพราะเขาเคยนอนกับหญิงสาวเพียงแค่ 1 ครั้งในตอนที่เมาสุดๆ เมื่อตอนไปกินเลี้ยงเท่านั้น

แต่เพราะเชื่อใจจึงตกลงรับผิดชอบคนรักและลูกในท้องอย่างรวดเร็ว

ภาพครอบครัวสุขสันต์ในความคิดทำให้ไฉหลงหางานทำเพิ่มขึ้น ทั้งงานพาร์ทไทม์ และงานประจำอย่างงานแปลนิยาย และงานแต่งนิยายที่แม้จะไม่ดังแต่ก็พอจะได้เงินมาเพิ่มอีกนิดหน่อย

แต่สุดท้ายกลับพบว่าฮุ่ยเนียงไม่ได้เป็นแค่แฟนสาวของเขาเท่านั้น

เจ้าตัวยังเป็นเด็กเลี้ยงของใครอีกมากมาย!

แฟนสาวของเขากลายเป็นเด็กเลี้ยงของชายมากหน้าหลายตา ทั้งยังมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นมากมาย จนไฉหลงหวั่นใจว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขาจริงๆ หรือไม่ขึ้นมาแทน

ไม่รู้ด้วยโชคชะตาหรืออะไร

ก่อนใกล้คลอดฮุ่ยเนียงก็หนีหายไปเกือบ 3 เดือน ก่อนจะกลับมาพร้อมกับการทิ้งลูกและใบตรวจดีเอ็นเอว่าเป็นลูกของเขาจริงๆ จากนั้นเจ้าตัวก็รีบขึ้นรถเบนซ์คันหรูไปกับชายคนใหม่อย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มที่เคยเศร้าเสียใจ กลายเป็นชายหนุ่มคนใหม่ทันทีเมื่อได้สบตากับร่างน้อยๆ ที่อยู่ในห่อผ้า

ใบหน้าเล็กๆ ยับยู่กับเปลือกตาที่ปิดอยู่ แก้มสีขาวนวลและขนตางอนดำทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อกระตุกอย่างแรง

สุดท้ายไฉหลงก็โดนคนเป็นลูกสาวตัวน้อยตกอย่างรวดเร็ว

วันเวลาผ่านไปเกือบ 2 ปี เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีด้วยการเลี้ยงดูของไฉหลงที่ลองผิดลองถูกมาตลอด คำแรกที่เหลียนหนิงเอ่ยคือคำว่าป๊ะป๋าหรือป๊า คำต่อมาก็ยังคงเป็นคำเรียกชื่อเขาอย่าง ไฉ หรือไม่ก็ หลง

และทุกเสียง ทุกการกระทำของลูกสาว ทุกภาพของลูกสาว ล้วนแต่เป็นพลังใจในการทำงานของไฉหลงมาตลอด

ดวงใจดวงน้อยของเขาเติบโตอย่างดี ในอนาคตไฉหลงอยากให้เด็กน้อยเติบโตมาอย่างเรียบง่าย เป็นเด็กน่ารักและน่าเอ็นดูสำหรับทุกคน เป็นที่รักใคร่ เป็นที่เอ็นดู และมีความสุข

ขอเพียงแค่คนเป็นพ่อได้เห็นทุกย่างก้าวของลูกสาวดำเนินไปอย่างราบรื่นก็เพียงพอแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าวันที่โชคร้ายจะมาถึง

เมื่อฮุ่ยเนียงอย่างได้ลูกสาวคืน เพียงแค่เพราะสามีคนใหม่อยากได้เด็กไปเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรม เพราะอีกฝ่ายไม่สามารถมีลูกได้

เฮอะ!

หญิงสารเลวกับชายชั่วมีหรือจะคิดจะมาขอดีๆ เมื่อไฉหลงไม่ให้ก็ข่มขู่ พอข่มขู่ไม่ได้ก็ทำร้ายร่างกายเขา เริ่มจากเล็กๆ น้อยๆ จนตอนนี้ลามมาจนปางตาย

อ่า….ไม่สิ?

เรียกว่าตายไปเลยเสียมากกว่า!!

สตรีกับชายชั่วคู่นี้ช่างน่าเกลียดและน่าฆ่าให้ตายยิ่งนัก!!

ไฉหลงกัดกรามตนเองอย่างข่มอารมณ์ เพราะความโกรธที่พุ่งขึ้นสูง เมื่อนึกถึงวันที่สตรีน่าเกลียดผู้นั้นเคยเขามากระชากแขนเล็กๆ ของเหลียนหนิงเพื่อจะบังคับให้ไปกับตัวเองอยู่ครั้งหนึ่ง

ซึ่งครั้งนั้นหนิงหนิงของเขาถึงกับร้องไห้ยกใหญ่ และมีรอยมือของผู้เป็นแม่บนแขนสีขาวชัดเจนทิ้งไว้เกือบสองวัน

ความเจ็บปวดและเสียงร้องไห้ของหนิงหนิงจะต้องได้รับการเอาคืน!

ไฉหลงตั้งมั่นในใจ ก่อนจะพาร่างของตัวเองที่อุ้มหนิงเอ๋อร์เข้ามาในห้องนอน เพื่อพาเจ้าตัวน้อยของเขาหลับพักผ่อนบนเตียงขนาดกลางให้นุ่มสบาย

แม้ว่าไฉหลงจะอยากอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมอกตลอดเวลา แต่ก็เกรงว่าลูกจะนอนไม่สบายตัว จึงตัดใจวางบนเตียงในห้องแทน

ฟึบ!

ไฉหลงอุ้มหนิงหนิงวางไว้บนที่นอนในห้องอย่างนุ่มนวล มือผอมเอื้อมไปเกลี่ยปรอยผม ที่ปกข้างแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะย้ายมันไปไว้ด้านข้างและเอื้อมไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวร่างเล็กให้อย่างแผ่วเบา

จุ๊บ

“ฝันดี หนิงเอ๋อร์”

ไฉหลงก้มลงจุ๊บที่หัวทุยที่นอนอยู่ ก่อนจะกระซิบบอกฝันดีอย่างที่บิดาคนเก่าทำเป็นประจำทุกครั้งไป

แววตาคมเข้มมองร่างเล็กของลูกสาวไม่ยอมกะพริบตา จนกระทั่งร่างสูงก้าวถอยออกจากห้องไป

ไฉหลงกลับออกมาก็กวาดสายตามองห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เท่าไรด้วยสายตาประเมิน ห้องเช่าที่มีห้องนอน 1 ห้อง 1 ห้องน้ำ กับครัวและห้องนั่งเล่นที่อยู่ด้วยกัน ราคาห้องตกเดือนละ 2,600 กว่าหยวน

ราคาค่อนข้างแพงเพราะขนาดห้องราวๆ 20-25 ตรว.เท่านั้น

โชคดีที่งานเสริมและงานหลักของไฉหลงก่อนหน้า ทำให้เจ้าตัวมีเงินมากพอจะจ่ายค่าเช่าห้องค่ากินค่าอยู่ของลูกสาวได้ เพียงแต่เจ้าตัวกลับเลือกจะอดมื้อกินมื้อพอให้ไม่หิว

เพื่อให้บุตรสาวได้กินมากกว่าจนอิ่มท้องแทน

ทั้งของกินสำหรับเด็กอ่อนและข้าวของเด็กน้อยตั้งแต่อายุไม่ถึงขวบปี ล้วนแต่เป็นไฉหลงที่เลือกและใส่ใจทุกอย่างในแบบดีที่สุดเพื่อบุตรสาวตัวเอง

เรียกว่าเป็นพ่อเลี้ยงเดียวที่ทุ่มเทเพื่อบุตรสาวมากจริงๆ!

//

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้