หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ เล่ม7(ตอนที่96-110)มาแล้วคะ

ข้อมูลเบื้องต้น

หลินเหม่ยหลิง หญิงสาวจากปี 2030 สวย รวย เก่ง ตายเพราะทำงานหามรุ่งหามค่ำจนหัวใจวายเสียชีวิตกระทันหัน ในวัย 35 ปี ความสาวที่ยังไม่ได้ใช้ เงินทองมีมากมายก็เอามาด้วยไม่ได้ กลายเด็กหญิงยากจนในยุคโบราณ เธอจะรอดได้อย่างไร ข้ามภพคู่ขนานมาเป็น หลินเหม่ยหลิง 10 ขวบ ในยุคโบราณ
นิยายเรื่องแรก มือใหม่หัดแต่ง แนวโบราณ เนื้อเรื่องดำเนิน เรื่อยๆ สายชิลๆ

*รายชื่อ บุคคล เหตุการณ์ สถานที่ เนื้อเรื่อง เป็นสิ่งที่แต่งขึ้นมาไม่มีอยู่จริง สร้างเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์หรือประเทศใด*

จากไรท์

-นิยายจะพยายาม อัพ เรื่อยๆ

-ผิดพลาดประการณ์ใดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้

-จะเริ่มติดเหรียญตอนที่ 15เป็นต้นไป แต่จะเปิดให้อ่านฟรีก่อน 1 วัน

ใครสะดวกสั่งซื้ออีบุ๊ค Meb คลิ๊กตามลิ้งค์เลยจ้า

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ 1 (ตอนที่1-15)

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ 2 ลดราคา 50% เหลือ 34.00บาท หรือ $0.99

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ เล่ม3(ตอนที่36-50) ลดราคา 50% เหลือ 34.00บาท หรือ $0.99

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ เล่ม4(ตอนที่51-65)ลดราคา 50% เหลือ 34.00บาท หรือ $0.99

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ เล่ม5 (ตอนที่66-80)ลดราคา 50% เหลือ 34.00บาท หรือ $0.99

หลินเหม่ยหลิงสาวน้อยข้ามภพ เล่ม6(ตอนที่81-95)ลดราคา 50% เหลือ 34.00บาท หรือ $0.99

^_

อัพเดทข้อมูลข่าวสารและนิยายใหม่ๆ ทางเฟสบุ๊คฝากทุกคนกดติดตามด้วยค่ะ

Milin/蜜林/มิลิน

https://www.facebook.com/profile.php?id=61557381141858

ขอบคุณค่ะ

Milin 蜜林

บทนำ

ตอนที่ บทนำ

หลินเหม่ยหลิง หญิงสาวจากปี 2030 สวย รวย เก่ง ตายเพราะทำงานหามรุ่งหามค่ำจนหัวใจวายเสียชีวิตกระทันหัน ในวัย 35 ปี ความสาวที่ยังไม่ได้ใช้ เงินทองมีมากมายก็เอามาด้วยไม่ได้ กลายเด็กหญิงยากจนในยุคโบราณ เธอจะรอดได้อย่างไร

หลินเหม่ยหลิง หญิงสาววัย 35 ปี จากปี คศ.2030 ข้ามภพคู่ขนานมาเป็น หลินเหม่ยหลิง 10 ขวบ ในยุคโบราณ
พี่ชาย หลินต้าเฉียน 13 ขวบ
น้องชาย หลินเสี่ยวเฉียน 8 ขวบ
พ่อ หลินเป่ย 34 ปี
แม่ จางเหม่ย 34 ปี
ปู่ หลินจง 52 ปี
ลู่หาน หรือ หมอลู่ อายุราว 55 ปี
หมู่บ้านต้าหลิน เมืองเป่ยเหลียง แคว้นเป่ย

ข้อมูลประกอบ

มาตราชั่ง วัด ตวง
1 ชุ่น = 1 นิ้ว
1 ฉื่อ/เซียะ = 10 นิ้ว
1 จั้ง (10 ฉื่อ) = 20 นิ้ว = 2.5 เมตร
1 ลี้ = 500 เมตร
1 หมู่ = 600 ตารางเมตร
1 จิน = 500 กรัม
ค่าเงิน
1 อีแปะ
1000 อีแปะ= 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน= 1 ตำลึงทอง
เวลา
ยามโฉ่ว 01.00 น.-02.59 น.
ยามอิ๋น 03.00 น.-04.59 น.
ยามเหม่า 05.00 น.-06.59 น.
ยามเฉิน 07.00 น.-08.59 น.
ยามซื่อ 09.00 น.-10.59 น.
ยามอู่ 11.00 น.-12.59 น.
ยามเว่ย 13.00 น.-14.59 น.
ยามเซิน 15.00 น.-16.59 น.
ยามโหย่ว 17.00 น.-18.59 น.
ยามชวี 19.00 น.-20.59 น.
ยามห้าย 21.00 น.-22.59 น.
ยามจื่อ 23.00 น.-24.59 น

ผิดพลาด

ตอนที่ 1 ผิดพลาด

ปี 2030

หลินเหม่ยหลิงสาวจากที่เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมทรัพย์สมบัติชาติตระกูลและชื่อเสียง ถือเป็นหนึ่งในสี่เทพธิดาของจีนยุคนี้ เธอเป็นดาราดังจากค่ายแห่งหนึ่งมีผู้คนติดตามในเว่ยป๋อกว่า100ล้านยอดวิวของละครที่เธอแสดงสูงกว่าห้าพันล้านวิว

เธอเป็นอัจฉริยะอายุ35ปีมีรายได้กว่า100ล้านต่อปี เป็นเจ้าของบริษัทออแกไนซ์ที่มีเครือข่ายธุรกิจใหญ่ที่สุดของจีน ความสวยเก่งและรวยมาก!!!

ในยุคที่สังคมเปิดกว้างไม่ปิดกั้นรสนิยมทางเพศทำให้เธอมีตัวเลือกมากมายเข้ามาทั้งชายและหญิง แต่ครอบครัวของเธอเลือกที่จะหมั้นหมายให้กับหยางชิงเทียนที่เป็นเพื่อนกับเธอตั้งแต่สมัยเด็ก

ครอบครัวทั้งสองนั้นเกี่ยวข้องกันทั้งทางธุรกิจและเรื่องส่วนตัวตั้งแต่ยุคคุณทวดของเธอที่ต่อสู้ร่วมกันมาสมัยเปลี่ยนแปลงประเทศ

แต่ไม่มีใครรู้ว่าหยางชิงเทียนผู้สมบูรณ์แบบทั้งรูปกาย,ทรัพย์สมบัตินั้นเป็นชายรักชายตัวพ่อ

ทำให้เธอยังคงซิงจนสามสิบห้า

('เฮ้ย!!!') พูดแล้วเศร้า

จึงได้แต่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดกับการหาเงินและใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทอง

('ก็นะ คนมันรวย!!!')

หยางชิงเทียนนั้นปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอิสระเต็มที่อย่างที่ต้องการ เขาไม่ได้สนใจที่บ้านด้วยซ้ำว่าจะเป็นอย่างไรกับเธอที่เป็นเพื่อนหญิงสนิทคนเดียวตั้งแต่เกิด ถ้าเธออยากจะถอนหมั้นหรือแต่งกับคนอื่นเขาก็ไม่ขัด

หรือจะไปมีแฟนก็ได้หรือซื้อกินก็ไม่มีปัญหา

เป็นเธอต่างหากที่ไม่อยากถอนหมั้นเพราะว่าไม่อยากให้ถูกจับคลุมถุงชนอีก

เพราะรู้ว่าถึงไม่เลือกหยางชิงเทียนครอบครัวก็ต้องจับเธอแต่งกับคนอื่นที่มีฐานะเท่าเทียมหรือสูงกว่าอยู่ดี สู้เลือกหยางชิงเทียนที่เห็นกันแต่อ้อนแต่ออกไม่ดีกว่าเหรอ

อีกอย่างตอนนี้เธอยังสนุกกับการหาเงินสนุกกับความสำเร็จที่ได้รับเลยไม่เคยนอกลู่นอกทาง อาจจะเพราะตัวเธอเองก็มีชื่อเสียงครอบครัวทั้งคู่ต่างก็มีฐานะและชื่อเสียง ทำให้ไปไหนมาไหนเป็นที่จับตามองตลอด

หญิงสาวจึงตัดความวุ่นวายเหล่านั้นมามุ่งมั่นทำงาน ส่วนหยางชิงเทียนนั้นใช้ชีวิตส่วนใหญ่เดินทางทำธุรกิจต่างประเทศมากกว่า ปีหนึ่งๆ กลับมาที่ประเทศบ้านเกิดแค่วันสำคัญทางครอบครัวเท่านั้น

พวกเขาจึงรอดจากการแต่งงานได้ชั่วคราวแต่ว่างานแต่งงานก็มีกำหนดการไว้แล้วคือก่อนวันตรุษจีนปีหน้า เป็นเหตุทำให้เธอต้องเร่งทำงานหามรุ่งหามค่ำจนเกิดอาการหัวใจวายเสียชีวิตกะทันหัน

('โอ้ แม่เจ้าทำไม? เธอถึงได้ตายง่ายเยี่ยงนี้ แล้วทรัพย์สินเงินทองเป็นหมื่นล้านมีอะไรที่ติดตัวไป') แต่ดีว่าครอบครัวเธอมีน้องชายที่ตอนนี้เพิ่งอายุ20ปีอีกคน

หญิงสาวได้แต่มองดูครอบครัวของเธอที่จัดงานศพอย่างโศกเศร้า หลินเหม่ยหลิงเห็นชายร่างใหญ่สองคนเข้ามาหาเธอพร้อมบอกว่าหมดเวลาแล้วให้ตามไป

หญิงสาวจึงตามไปอย่างว่าง่ายเธอตามชายร่างใหญ่สองคนไปถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ผู้คนรออยู่เต็มแล้วถึงตาเธอเข้าไปในห้องโถงพบกับชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์มองมาที่เธอถามเสียงดังว่า

"นางผู้นี้เป็นใครทำไมถึงตาย"ชายบนบัลลังก์ถาม

"เรียนนายท่านนางชื่อหลินเหม่ยหลิงปีนี้อายุ45ปีแต่งงานแล้วอาศัยอยู่ที่เขต…เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน สาเหตุการตายคือหัวใจวายขอรับ"ชายชุดดำรายงาน

"เจ้า วางมือตรงนี้"ชายชุดขาวนำสมุดรายงานพร้อมกับยื่นให้หลินเหม่ยหลิงวางมือลงบนนั้น พอเธอวางมือลงบนสมุดเล่มนั้นปรากฏเป็นสิ่งที่คล้ายจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาและแสดงข้อมูลของหญิงสาวขึ้นมา

"หลินเหม่ยหลิง อายุ 35 ปี สถานะโสด มาจาก…. อายุขัย 95ปี"ชายบนบัลลังก์กำลังอ่านข้อมูลที่ได้รับ

"เฮ้ย พวกเจ้า!!!!"เขาตวาดเสียงดัง

"เจ้านำมาผิดคนแล้วยมทูตขาว/ดำ นางยังไม่สิ้นอายุขัย พวกเจ้านี่มัน..น่านัก!!"เสียงตวาดลั่นห้องพร้อมกับสมุดบัญชีเล่นนั้นปลิวลอยมาโดนหัวคนทำงานพลาดทั้งคู่อย่างแม่นยำ ยมทูตทั้งสองถึงกับเข่าทรุดนั่งลงกับพื้นเอามือกุมหัวด้วยความเจ็บ

"ไม่จริง ใช่ไหม"ยมทูตขาว/ดำได้แต่เอ่ยถามในใจ

"เจ้าสองคนทำงานผิดพลาดพานางกลับไปเดียวนี้"สิ้นเสียงของชายบนบัลลังก์ หลินเหม่ยหลิงถูกพลังดูดกลับมาที่งานศพปรากฏว่ามาช้าไปร่างถูกเผาไปแล้ว ยมทูตขาว/ดำมองหน้ากันไปมาก่อนที่จะพาเธอกลับไปยังสำนักพญายมอีกครั้ง

----------------------------------------

จากไรท์

เศร้าแทนน้องยังไม่ได้ผู้เป็นของตนเองเลย

Milin 蜜林

บทลงโทษ

ตอนที่ 2 บทลงโทษ

หลินเหม่ยหลิงถูกพากลับมาที่สำนักพญายมอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ต้องรอคิวได้เข้าพบท่านพญายมเลยทันที

"ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆเนื่องจากเจ้าหน้าที่ทำงานผิดพลาดทำให้เกิดความเสียหาย ข้าจะชดเชยให้เจ้าโดยการส่งเจ้ากลับไปเกิดอีกครั้ง แต่ไม่สามารถให้เจ้ากลับไปโลกเดิมได้จึงส่งเจ้าไปยังโลกคู่ขนานที่คล้ายกับโลกเดิมของเจ้าเกือบทุกประการ แถมข้าให้พรเจ้าได้2ข้อที่ไม่ขัดกับกฎของสวรรค์"พญายมบอกกับหญิงสาว

"ดิฉันขอความทรงจำทั้งหมดยังคงอยู่ค่ะ ข้อสองขอให้มีตาทิพย์"หลินเหม่ยหลิงนั้นคิดว่าทรัพย์สมบัติหาเมื่อไหร่ก็ได้

"ความจำของเจ้าในภพนี้จะติดตัวไปกับเจ้า แต่ตาทิพย์ให้ไม่ได้เพราะจะทำให้รู้วาระกรรมของผู้อื่น"ท่านยมปฏิเสธข้อสองพร้อมอธิบายเหตุผล

"ถ้าไม่ใช้กับคนก็ได้ใช่ไหมคะ งั้นดิฉันขอให้สิ่งที่ผ่านตาผ่านหูไม่ว่าจะเป็นพืช,สัตว์,สิ่งของให้รู้ว่ามีประโยชน์มีโทษอย่างไรและขอให้จดจำได้ในครั้งเดียวไม่ลืมชั่วชีวิต"เธอไม่ใช่คนเรื่องมากตาทิพย์ไม่เอาก็ได้

"เจ้านี่ยังหาช่องว่างอีกได้เราให้เจ้าแต่จงจำไว้ต้องสร้างบุญกุศลอย่าทำร้ายผู้อื่น มันจะเป็นการบั่นทอนอายุขัยและเจ้าต้องหมั่นสร้างความดี สิ่งนี้จะช่วยเจ้าให้รอดพ้นจากภัยอันตรายได้"ท่านยมให้พรหญิงสาว

"ขอบคุณค่ะ ดิฉันจะไม่ลืมคำสั่งสอนของท่านค่ะ"หลินเหม่ยหลิงขอบคุณท่านยมและตอนนี้ถึงเวลาส่งเธอไปภพใหม่

ส่วนเจ้าหน้าที่ทั้งสองที่ทำงานพลาดนั้น ถูกปลดออกจากตำแหน่งไปคุมวิญญาณในนรกแทนและถูกลดอายุขัยลง100ปีสวรรค์

ถือเป็นว่าการลงโทษอย่างหนักสำหรับเทพวิญญาณ

เพราะหน้าที่คุมวิญญาณนั้นต้องอยู่อย่างนั้นไปแสนปีนรกและรอแค่วันหยุดถึงจะได้ออกมาเที่ยว

('100ปีนรก/หยุด1วัน') ยมทูตขาว/ดำคิดแล้วเศร้า

-----------------

ณ หมู่บ้านต้าหลิน เมืองเป่ยเหลียง แคว้นเป่ย

เสียงร้องไห้ดังไปทั่วเรือนหลังเล็ก หญิงสาวผู้หนึ่งอายุราวสามสิบกว่าๆ กอดร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งเอาไว้พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ

"หลิงเออร์ลูกแม่เจ้าอย่าทิ้งแม่ไป ฮือๆ ฮือ"นางจางผู้เป็นแม่ร่ำไห้กอดร่างลูกสาวของนางที่ป่วยกระเสาะกระแสะมานาน เนื่องจากสองสามวันนี้บุตรสาวอาการกำเริบทำให้ต้องนอนอยู่ในห้องตลอดเวลา ตอนนี้ได้เวลาอาหารเช้านางจึงนำอาหารมาให้

ปกติพอเข้าไปจะต้องรู้สึกตัวแต่วันนี้กลับเห็นร่างเล็กๆนั้นยังคงหลับสนิท พอนางเข้าไปปลุกปรากฏว่าบุตรสาวตัวเย็นเฉียบ นางจึงค่อยๆยื่นนิ้วไปอังที่ปลายจมูกแต่กลับสัมผัสถึงลมหายใจไม่ได้แล้ว นางไม่อยากเชื่อว่าบุตรสาวที่น่าสงสารจะจากไปแล้วจริงๆจึงกรีดร้องออกมา

"ท่านแม่พี่รองเป็นอะไร"บุตรชายคนเล็กวิ่งเข้ามาถามอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้อง

"เสี่ยวเฉียนพี่รองของเจ้าจากพวกเราไปแล้ว ฮือ ฮือ"นางจางบอกด้วยเสียงสะอื้นน้ำตานองหน้า

"ฮือ ฮือ พี่รองไม่น่ะ ข้าจะไปตามท่านพ่อกับพี่ใหญ่มา"หลินเสี่ยวเฉียนรีบออกไปตามบิดากับพี่ชายที่ไปลงนาพร้อมทั้งน้ำตา

"อึก อึก ฮืบๆ อะอะ"เสียงสำลักลมหายใจราวกับมีอะไรติดอยู่ที่คอและเสียงไอแห้งๆดังมาจากร่างเล็กๆของเด็กหญิงทำให้นางจางที่กอดอยู่ได้ยินถึงกับหยุดร้องไห้ทันที แล้วก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอดที่พยายามขยับไปมาเล็กน้อยเพราะไร้เรี่ยวแรง

"หลิงเออร์ เจ้า เจ้า … ลูกแม่ ฮือๆ ฮือๆ "นางจางพูดเสียงสั่นกลับร้องไห้เสียงดังกว่าเดิมและกอดกระชับร่างบุตรสาวไว้แน่น

"หลิงเออร์ลูกพ่อ/หลิงเออร์น้องพี่/พี่รอง"เสียงเรียกที่ดังเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายร่างใหญ่/เด็กหนุ่มและเด็กชายวิ่งเข้ามาในห้อง ต่างก็ยืนร้องไห้รอบเตียงไม้เก่าๆนั้น

"ท่านพี่ หลิงเออร์นางหยุดหายใจไปช่วงหนึ่งข้าคิดว่าเสียลูกไปแล้ว แต่นางก็กลับมาอีกครั้ง ฮือๆ"นางจางคลายอ้อมกอดทำให้เห็นหน้าบุตรสาวที่เหลืองซีดแต่ปากก็พยายามขยับคล้ายๆจะสื่อสารอะไรสักอย่าง

"พี่รองต้องการน้ำใช่ไหมขอรับข้าจะเอาให้นี้เดี๋ยว"เสี่ยวเฉียนน้อยราวกับอ่านริมฝีปากของพี่สาวออกจึงไหวตัวอย่างรวดเร็วยื่นน้ำชาที่ยังอุ่นให้กับมารดาเพื่อป้อนพี่สาว

"น้ำชาลูกจิบช้าๆ"นางจางประคองบุตรสาวให้นั่งตัวตรงพิงอกตัวเอง หลินเหม่ยหลิงค่อยจิบน้ำชาที่อุ่นกลืนลงคอไปให้ความอบอุ่นทั้งร่างกาย นางลืมตามองรอบๆเห็นหญิงสาวอายุราวๆสามสิบต้นที่ผอมแห้งหน้าตาเขรอะไปด้วยน้ำตา

นางยังคงมองไปรอบเตียงก็เห็นชายหนุ่มอายุประมาณไล่เลี่ยกับหญิงสาวที่กอดเธออยู่ หน้าตาตอบเหลี่ยมผมเผ้ารุงรังและมีคราบน้ำตาเพราะผ่านการร้องไห้ ใกล้กันนั้นมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบกว่าปีหน้าเปื้อนน้ำตาเช่นกัน

อีกคนที่อยู่ปลายเตียงนั้นเป็นเด็กชายตัวเล็กอายุไม่น่าเกิน5ขวบ

คนในห้องมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยเปื้อนคราบน้ำตาเพราะคิดว่าเธอตายไปแล้ว

แต่ร่างนี้ก็ตายไปแล้วจริงๆเธอเป็นคนมาแทนที่ ภายในห้องที่เห็นมันเล็กมากเครื่องเรือนมีแค่เตียงกับโต๊ะเก่าๆนอกนั้นเห็นแต่ความเก่าผุพังและจน เล็กยิ่งกว่าห้องน้ำที่บ้านเธออีก

"ลูกแม่เจ้าตื่นมาก็ดีแล้วแม่นึกว่าจะเสียเจ้าไปแล้ว ต้าเฉียนไปตามหมอลู่มาดูน้องทีลูก"นางจางกอดหอมบุตรสาวคนเดียวและบอกให้ลูกชายคนโตไปตามหมอ

"ขอรับท่านแม่"เด็กหนุ่มรีบออกจากบ้านไปตามหมอประจำหมู่บ้านที่อยู่ตีนเขาที่ชื่อหมอลู่หรือลู่หาน เป็นหมอเท้าเปล่าที่รักษาได้แต่โรคเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

เนื่องจากวิชาแพทย์จะสืบทอดกันในเฉพาะตระกูลเท่านั้น หมอลู่เคยทำงานในร้านขายสมุนไพรจึงได้แอบเรียนแบบครูพักลักจำมา ทำให้รักษาได้ไม่กี่โรคเท่านั้นเองแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีหมอเลย

หมู่บ้านต้าหลินถือว่าดีกว่าหมู่บ้านอื่นๆเพราะหมอลู่อาศัยอยู่ ถ้าคนไข้มีอาการหนักกว่าที่จะรักษาได้ก็ต้องพาเข้าไปในตำบลที่ห่างจากหมู่บ้านไปครึ่งชั่วยาม การรักษาแต่ละครั้งก็ต้องเสียค่ารักษาหลายตำลึง

-----------------------------------

จากไรท์

นี่แหล่ะชีวิตเงินมากมายก็เอาไปไม่ได้

Milin 蜜林

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้