It’me นี่เมียนะไม่ใช่นางเอก (มี e-book)
ข้อมูลเบื้องต้น
It’me นี่เมียนะไม่ใช่นางเอก
โดย…ช่อดอกเข็ม
นายแพทย์วีรินทร์ (คีท)
นารินรดา (นะนาว)
“ก็สนุกนะ…แต่มันยังไม่สุด”
และ
“ผู้ชายอย่างนายแพทย์วีรินทร์ก็คงเป็นพระเอกได้แค่ในนิยายเท่านั่นแหละ ชีวิตจริงคงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่เอามาเป็นพ่อของลูก…เลวเกิ๊น”
ใครจะคิดว่าแค่เธอไปวิพากษ์วิจารย์นิยายที่กำลังมาแรงของเพื่อนที่ขึ้นฮอตเสิร์ชทุกแพลตฟอร์มทั้งที่นิยายเรื้องนั้นยังเขียนไม่จบแบบตรงไปตรงมา จะทำให้เธอหลุดเข้าไปเป็นตัวละครลับในนิยายเรื่องนั้น
การหลุดเข้ามาเป็นตัวเองมันก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมจะต้องให้เธอรับบทเมียแต่งแสนอาภัพที่สามีไม่รักไม่สนใจแถมยังนับวันรอหย่าของนายแพทย์วีรินทร์ผู้ชายที่เธอเพิ่งด่าว่าเลวไปหยกๆ
ปล. นิยายเรื่องนี้ไม่มีนอกกายนอกใจ พระนางคลั่งรักกันมาก
ด้วยรัก…ช่อดอกเข็ม
ก็สนุกนะ… แต่มันยังสนุกไม่สุด (ลงใหม่)
“ก็สนุกนะ… แต่มันยังสนุกไม่สุด”
‘นะนาว หรือ นางสาวนารินรดา’ ไฮโซสาวสวยรวยเว่อร์และเย่อหยิ่งมากหันไปวิพากษ์วิจารณ์นิยายที่เพื่อนสนิทแต่งอย่างตรงไปตรงมาตามความรู้สึกของตัวเองหลังจากที่ทนอดหลับอดนอนตั้งหน้าตั้งตาอ่านนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่สามทุ่มจนถึงตีสี่แบบนอนสต๊อปรวดเดียวไม่หยุดพัก ง่วงจนตาจะปิดก็ต้องลุกไปหากาแฟมาดื่มให้หายง่วง เพราะอยากจะรู้ว่าทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงได้ฮิตเป็นกระแสโด่งดังเป็นพลุแตกในโลกออนไลน์ขึ้นฮอตเซิร์ชทุกแพลตฟอร์ม
นารินรดาไม่ใช่คอนิยายและไม่เคยเป็นแฟนคลับของนักเขียนนิยายคนไหนมาก่อน แม้จะมีเพื่อนสนิทเป็นนักเขียนดังเธอก็รู้แค่ว่าเพื่อนใช้นามปากกาอะไร นิยายที่แต่งชื่อเรื่องอะไร ที่ผ่านมานารินรดาไม่เคยอ่านนิยายของเพื่อนจบสักเรื่อง จนกระทั่งเรื่องนี้ที่เธอยอมอ่านนิยายของเพื่อนเพราะทนกระแสความดังไม่ไหวกอปรกับถูกปิ่นญาดาคะยั้นคะยอรบเร้าอยู่หลายครั้งจนต้องยอมแพ้หยิบนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาอ่าน
เมื่อได้เริ่มอ่านแล้วก็อยากอ่านให้มันจบไม่อยากให้ค้างคา
แต่ทว่า…
นิยายเรื่องนี้ยังแต่งไม่จบ คนเขียนบอกว่าเนื้อเรื่องที่อัปเดทให้นักอ่านได้อ่านเป็นเพียงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของเนื้อเรื่องทั้งหมด ซึ่งเรื่องเนื้ออีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือจะเริ่มอัปเดทให้อ่านในสัปดาห์หน้า
“สนุกไม่สุดยังไง ขยายความหน่อย” ปิ่นญาดาถาม ไม่ได้โกรธที่เพื่อนวิพากษ์วิจารณ์นิยายของเธอตรงๆ ที่คะยั้นคะยอให้อ่านก็เพราะอยากได้คอมเมนต์ตรงๆนี่แหละ เธอรักในการเขียนนิยาย อยากจะพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ คอมเมนต์ก็คือส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอเห็นจุดด้อยของนิยายตัวเอง
“เนื้อเรื่องโดยรวมก็คือสนุกแหละ ยิ่งใครที่ชอบพระเอกร้ายๆ คลั่งรัก รักเดียวใจเดียวก็คือชอบแหละ แต่สำหรับกูทุกอย่างมันดูง่ายไปหน่อย ความรักของพระเอกนางเอกแทบไม่มีอุปสรรคอะไรเลย ถ้าเพิ่มดรามาตรงนี้อีกนิดๆหน่อยๆคือเวิร์ก” พูดจบก็ยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟเอสเปรสโซของตนเองขึ้นดูด วันนี้เธอตื่นนอนเกือบเก้าโมงแต่ทว่าตอนนี้ก็ยังไม่หายง่วงเลย
ส่วนที่บอกให้เพิ่มดรามาอีกนิดๆหน่อยๆ ไม่ใช่ว่าในเรื่องไม่มีดรามานะ ดรามาน่ะมีแต่มันมีไม่มาก เป็นดรามามดกัดแค่คันๆไม่ถึงสองเปอร์เซ็นต์ของเรื่องด้วยซ้ำ พระเอกดีดนิ้วก็หายแทบไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลย ส่วนที่เหลืออีกเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์คือความร้ายกาจที่มาพร้อมความเผด็จการของพระเอกล้วนๆ มันเลยให้ความรู้สึกสนุกแต่ไม่สุด ถ้าจะให้มันสนุกกว่านี้ก็ควรจะเพิ่มบททดสอบความรักของพระเอกนางเอกอีกหน่อย
ก็รู้แหละว่าการเจอกันครั้งแรกของ‘นายแพทย์วีรินทร์ วีรวรกานต์’ คุณหมอมาเฟียพระเอกของเรื่องและ ‘บัวบุษบา’ นางเอกของเรื่องมันมีสตอรี่ การที่พยาบาลสาวสวยน้องใหม่ของแผนกช่วยศัลยแพทย์คนดังให้รอดพ้นจากการถูกปองร้ายหมายเอาชีวิตมันเป็นเรื่องที่น่ายินดีและน่าซาบซึ้งใจอย่างล้นพ้นแหละ แต่ทว่าเธอก็ยังรู้สึกว่ามันยังไม่เมคเซ้นส์ น้ำหนักมันยังไม่มากพอกับความคลั่งรักของพระเอกที่มีต่อนางเอก ควรมีบททดสอบความรักของทั้งคู่อีกสักนิดเพื่อความกลมกล่อม
“มึงคิดว่าควรเพิ่มดรามาพระนาง?”
“อือ”
“นอกจากดรามาพระนางล่ะ มีอะไรอีกมั้ย?”
นารินรดาหยุดดื่มกาแฟชั่วคราว พยักหน้าให้กับคำถามของเพื่อน ตอบน้อยแต่ชัดเจน “มี”
เมื่อได้คอมเมนต์แล้ว ก็อยากจะคอมเมนต์ให้มันครบทุกจุด ซึ่งจุดนี้เป็นความรู้สึกแรกๆที่พุ่งขึ้นมาในหัวของเธอเลยก็ว่าได้
“อะไร?”
“ก็ไม่มีอะไร กูแค่คิดว่า”
“หือ?”
“ผู้ชายอย่างนายแพทย์วีรินทร์อะไรนั่นก็คงเป็นพระเอกได้แค่ในนิยายเท่านั่นแหละ ชีวิตจริงคงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่อยากได้มาเป็นพ่อของลูก…เลวเกิ๊น”
ถ้ามึงเป็นนางเอกนิยายเรื่องนี้… มึงจะทำยังไง (ลงใหม่)
“ผู้ชายอย่างนายแพทย์วีรินทร์อะไรนั่นก็คงเป็นพระเอกได้แค่ในนิยายเท่านั่นแหละ ชีวิตจริงคงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่อยากได้มาเป็นพ่อของลูก…เลวเกิ๊น”
นารินรดาแบะปากใส่หน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าและยังอยู่ในหน้าโปรไฟล์นิยายของเพื่อนที่เธออดหลับอดนอนอ่านเมื่อคืน เป็นเรื่องที่เธอด่าพระเอกของเรื่องตั้งแต่ตัวหนังสือตัวแรกยันตัวสุดท้ายที่อ่าน เป็นพระเอกที่โปรไฟล์เลิศเล่อเพอร์เฟ็กแบบไร้ที่ติ เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ เกิดในตระกูลผู้ดีเก่าที่ร่ำรวยเป็นหมื่นล้าน รูปร่างสูงใหญ่สมชาติชาตรี ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติตามคอนเซ็ปต์ลูกรักพระเจ้า การศึกษาสูงเป็นศัลยแพทย์คนดังที่ควบตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีสาขามากมายเกือบสามสิบแห่งทั่วประเทศ และยังนั่งตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของวีรวรกานต์ กลุ่มบริษัทที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากเป็นอันดับต้นๆของประเทศ
แต่ทว่ากลับทำตัวไม่ต่างอะไรจากหมอมาเฟีย
คำว่าเลวยังดูซอฟต์ไปสำหรับนายแพทย์วีรินทร์ วีรวรกานต์ สำหรับเธอแล้วผู้ชายคนนี้ไม่ต่างอะไรจากตัวร้ายที่จับฉลากได้เป็นพระเอก
ทว่าก็เท่านั้น พระเอกก็คือพระเอกต่อให้ร้ายกาจยังไงก็คือพระเอกวันยังค่ำ
เห้อ!
นารินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เบ้ปากใส่หนึ่งครั้งก่อนจะวางลงที่เดิม นอกจากอุปสรรคความรักของพระนางที่นารินรดามองว่าควรมีบททดสอบเพิ่ม อีกอย่างหนึ่งที่ขัดใจเธอมากที่สุดก็คือความร้ายกาจและความเผด็จการที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลของพระเอกนี่แหละ
บอกเลยว่าถ้าผู้ชายคนนี้มีตัวตนจริงๆนารินรดาคนหนึ่งที่จะหนีให้ไกล ถ้าเขาอยู่ซ้ายเธอก็จะย้ายไปขวา ถ้าเขาอยู่เหนือเธอจะรีบลงใต้ แต่ถ้าเขาอยู่ตรงกลางเธอก็พร้อมจะเป็นเส้นรอบวง ทำยังไงก็ได้ที่ทำให้ไม่ต้องมาบรรจบพบกัน
ร้ายและเย็นชากับผู้หญิงทุกคนบนโลกทว่าใจดีกับนางเอกของเรื่องแค่คนเดียว… เหอะ! บงการชีวิตเขาตั้งแต่บทนำยันหนาสุดท้ายเอาอะไรมาใจดีก่อน
ถ้าจะใจดีแบบนี้นารินรดาคนหนึ่งแหละที่ไม่ขอรับ
เก็บเอาความหวังดีนั้นไปใช้กับคนอื่นได้เลย
“มึงไม่ชอบ?” ปิ่นญาดาเลิกคิ้วถาม มุมปากยกยิ้ม “แต่พระเอกไทป์นี้กำลังฮอตเลยนะ นักอ่านหลงกันตรึม”
“หมายถึงตัวร้ายที่จับฉลากได้เป็นพระเอกอะนะ?” เอียงหน้าถาม ก่อนแสยะยิ้มพิมพ์ใจที่คนมองเห็นแว็บแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเสแสร้ง สำหรับนารินรดาแล้วถ้าต้องเลือกระหว่างคุณหมอมาเฟียกับคานทองนิเวศน์ บอกเลยว่าคานทองก็ไม่ได้แย่ ส่วนนักอ่านก็คงหลงจริงๆนั่นแหละ หมายถึงหลงเข้ามาด่าอะนะ
ปิ่นญาดายกยิ้ม ส่ายหน้าให้กับคำพูดของเพื่อน ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
“แล้วนางเอกล่ะมึงคิดว่าเป็นไง?” ที่นารินรดาพูดก็ไม่ผิด เพราะนายแพทย์วีรินทร์ที่เธอสร้างขึ้นมาก็คือตัวร้ายที่จับฉลากได้บทพระเอกจริงๆนั่นแหละ
“ดีสิ ดีมากๆเลยแหละ คงไม่มีใครโชคดีไปกว่านางเอกนิยายเรื่องนี้อีกแล้ว วันวันไม่ต้องทำอะไรเลยพระเอกจัดการให้หมด โคตรสบาย”
“พระเอกมาเฟียก็ต้องคู่กับนางเอกเรียบร้อยก็ถูกแล้วไง พระเอกร้ายกาจมีอำนาจล้นฟ้าขนาดนั้น นางเอกก็ต้องเรียบร้อยอ่อนหวานสิ… หรือมึงว่าไม่ใช่?”
“ก็คงงั้นมั้ง” ไม่อย่างนั้นนิยายคงไม่ฮอตฮิตเป็นกระแสโด่งดังมาแรงขึ้นฮอตเซิร์ชทุกแพลตฟอร์มแบบนี้หรอก ที่สำคัญคอมเมนต์เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์อยากจะเป็นนกน้อยในกรงทองแบบหนูบัวบุษบากันทั้งนั้น จะมีก็แต่เธอนี่แหละที่ไม่เคยอยากเป็น ไม่แม้แต่จะคิด
นกน้อยในกรงทอง?
หลายคนก็คงอยากเป็นนกน้อยตัวนั้น อยากลองใช้ชีวิตในกรงทองหรูๆ
ส่วนเธอ…
บอกได้คำเดียวว่าเอือมระอาชีวิตแบบนั้นจะแย่ อิสรภาพและโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลต่างหากคือสิ่งที่เธอต้องการ ไขว่คว้าอยากได้มันมาครอบครอง
และเธอก็กำลังจะได้มันมา
ปิ่นญาดาอมยิ้ม ดวงตาทอประกายบางอย่าง การเป็นเพื่อนกันมานานทำให้รู้นัยยะคำตอบได้ไม่ยาก ซึ่งคำตอบของไฮโซสาวสวยเพื่อนสนิทก็ไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจ นอกจากจะไม่ปลื้มพระเอกแล้ว บทนางเอกก็คงขัดใจเพื่อนไฮโซของเธออยู่มากไม่น้อย
“แล้วถ้าเป็นมึงล่ะนะนาว ถ้าเป็นมึงมึงจะทำยังไง”
“หมายถึงอะไร?”
“ถ้ามึงเป็นนางเอกนิยายเรื่องนี้… มึงจะทำยังไง”
เป็นภรรยาของ ผอ.คีท (ลงใหม่)
นารินรดาจำได้ว่าหลังจากที่แยกจากปิ่นญาดาเธอก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที ตั้งใจจะเดินไปคุยกับคุณปู่ที่เรือนปั้นหยาสักชั่วโมงรอให้แดดร่มลมเย็นกว่านี้อีกหน่อยค่อยกลับมาว่ายน้ำในช่วงเย็น แต่ทว่าพอกลับถึงบ้านเธอกับรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆเหมือนจะเป็นไข้ก็เลยเปลี่ยนใจไม่ไปที่เรือนปั้นหยาแต่เลือกที่จะขึ้นห้องไปพักผ่อนแทน ก่อนขึ้นห้องนอนยังเรียกให้พี่เลี้ยงที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กหายาแก้ปวดหัวพาราเซตามอลให้อยู่เลย
แต่ไฉนพอลืมตาตื่นขึ้นมาเธอถึงไม่ได้นอนอยู่ที่ห้องนอนตัวเอง กลับมานอนอยู่ในห้องนอนหรูหราราวกับอยู่ในเทพนิยายของใครก็ไม่รู้ ห้องนอนของเธอที่ว่าหรูหราชนิดที่เฟอร์นิเจอร์ในห้องสามารถซื้อบ้านเดี่ยวได้ทั้งหลังยังเทียบไม่ได้เลยกับความหรูหราโอ่อ่าของห้องนี้
ทว่าความงวยงงของเธอยังไม่หมดแค่นั้น…
บุคลากรในชุดเสื้อกาวน์สีขาวและชุดเครื่องแบบพยาบาลสีเดียวกันทำให้หญิงสาวรู้สึกงวยงงยิ่งกว่าเดิม
นารินรดาอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับคนตรงหน้าแต่ทว่าอาการปวดหัวฉับพลันทำให้เธอต้องหลับตาลง กำหนดลมหายใจเข้าออกลึกๆ และพยายามคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งให้กับคำถามที่ดังมาจากข้างเตียง
“ฟื้นแล้วเหรอคะ”
“ขะ… ขอน้ำฉันกินหน่อยได้มั้ย” นารินรดาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง หลังจากที่เธอพูดจบพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็รีบกุลีกุจอเข้ามาช่วยประคองให้เธอนั่งพิงหัวเตียง ช่วยถือแก้วน้ำให้เธอดูดดื่มจากหลอด และไม่ลืมที่จะบอกให้เธอค่อยๆดื่ม
“คุณนะนาวค่อยๆดื่มนะคะ ไม่ต้องรีบ”
นารินรดาทำตามคำแนะนำ ค่อยๆดูดน้ำจากหลอดช้าๆไม่ได้รีบร้อนเหมือนคราแรก เมื่อดื่มน้ำเสร็จจึงถามในเรื่องที่สงสัย
“คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอคะ?” อาการชุ่มคอจากการดื่มน้ำอุ่นทำให้น้ำเสียงของเธอดีขึ้นกว่าเดิมค่อนข้างมาก
“รู้จักสิคะ คุณคือคุณนะนาว นารินรดา”
นารินรดายิ้มน้อยๆให้กับคำตอบของพยาบาลสาวที่พูดชื่อเล่นและชื่อจริงเธอได้ถูกต้อง เธอเองก็พอจะรู้ว่าตัวเองค่อนข้างมีชื่อเสีย(ง)พอสมควร โดยเฉพาะข่าวก็อปซิปล่าสุดที่มีการแชร์คลิปวิดีโอที่เธอสาดไวน์ใส่หน้าลูกชายนักการเมืองคนดังที่เมาแล้วเลื้อนทำตัวรุ่มร่ามใส่เธอกับเพื่อนในผับดังย่านทองหล่อ
“…เป็นภรรยาของ ผอ.คีท”
คำพูดต่อมาของพยาบาลสาวทำให้นารินรดานิ่งงัน เกิดอาการงวยงงหนักยิ่งกว่าตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้ว่าตันเองอยู่ที่ไหน อาการของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนที่ถูกค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ทุบหัว ทั้งมึน ทั้งงวยงง ทั้งปวดหัว เริ่มรู้สึกว่าเหตุการณ์ชักจะไม่ชอบมาพากล
“ผอ.คีท?” เธอยังไม่แต่งงาน ตั้งแต่เลิกกับแฟนหนุ่มทายาทศูนย์การค้านามสกุลดังเมื่อสองปีก่อนเธอก็ยังไม่ได้คบใครใหม่ อีกอย่างเธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักผู้ชายหรือว่าใคร
ที่ชื่อ… ผอ.คีท
“ดิฉันหมายถึงท่านผู้อำนวยการน่ะคะ นายแพทย์วีรินทร์ พวกเราติดเรียกท่านว่า ผอ.คีท”
“นายแพทย์วีรินทร์” เธอรู้สึกคุ้นชื่อนี้มาก แต่อาจจะเป็นเพราะอาการปวดหัวที่ยังไม่หายเป็นปกติดีทำให้นึกใบหน้าเจ้าของชื่อไม่ออก
“ใช่ค่ะ ผอ.คีท นายแพทย์วีรินทร์ วีรวรกานต์” พยาบาลสาวพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะเบือนสายตาไปยังรูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องนอนหรูหรานี้ ต่อให้ตายและเกิดใหม่อีกสิบชาติก็ยังไม่รู้เลยว่าจะมีบุญวาสนาได้อยู่ห้องนอนหรูหราแบบนี้กับเขาสักครั้งไหม
นารินรดาถึงขั้นชาวาบ ลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นรูปแต่งงานขนาดมหึมาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง…
ฝากนักอ่านที่น่ารัก กดเช้าชั้น กดหัวใจ กดสติกเกอร์คอมเมนต์ดันนิยายให้ไรต์ด้วยนะคะ
ขอบคุณมากๆค่ะ… ช่อดอกเข็ม