ดินในพื้นที่สูงชัน คือ ดินที่อยู่บนภูเขา มีความลาดชันสูงๆ ซึ่งอาจเกิดการชะล้างพังทลายได้ง่าย และจะทำให้ดินป่วยเป็นโรคดินปนกรวด หรือดินตื้นได้
ลักษณะของพื้นที่ที่บ่งชี้ว่าเป็นดินในพื้นที่สูงชัน :
- สภาพพื้นที่มีความลาดชันสูง ทำให้เสี่ยงต่อการเกิดการชะล้างพังทลายของดิน
- มีความเสี่ยงต่อการเกิดเป็น โรคดินปนกรวด และ โรคดินตื้น ได้ง่าย
ความเสี่ยงต่อการเกิดดินในพื้นที่สูงชัน :
- การขาดมาตรการอนุรักษ์ดินและน้ำ
- การไม่มีสิ่งปกคลุมผิวหน้าดิน
- รูปแบบการทำการเกษตรไม่เหมาะสม เช่น ปลูกพืชตามความลาดเท
- มีปริมาณน้ำฝนมาก หรือมีการให้น้ำมากเกินไปจนเกิดน้ำไหลบ่าหน้าดิน
อาการของดินในพื้นที่สูงชัน :
- เกิดการชะล้างพังทลายของหน้าดิน ทำให้หน้าดินสีคล้ำบางลงหรือหมดไป ความอุดมสมบูรณ์ของดินจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด
- ในระดับที่รุนแรงขึ้น จะเกิดเป็นร่องขนาดเล็กที่เกิดจากการกร่อนของดินในระดับที่รุนแรงมาก
จะเกิดเป็นร่องกว้างและลึกมากจนเป็นการยากที่จะปรับพื้นที่ให้กลับสภาพเดิม
การเฝ้าระวังเบื้องต้น :
- วางมาตรการอนุรักษ์ดินและน้ำอย่างเข้มงวดและเหมาะสมกับสภาพพื้นที่ และชนิดพืชปลูก
- เลือกรูปแบบการเกษตรกรรมที่เหมาะสม โดยพยายามให้มีสิ่งปกคลุมดินอยู่ตลอดเวลา
- ปลูกแฝกตามแนวระดับเป็นแนวรั้วของพื้นที่ปลูกเพื่อใช้ดักตะกอนดิน
- จัดการปุ๋ยอินทรีย์และเคมีให้เหมาะสมกับชนิดของพืชและต้นทุนธาตุอาหารในดิน