บันเทิง

​เชียร์ ฑิฆัมพร - ฮิปโป - โม อมีนา เปิดใจ หลัง กระติบ ตั้งโต๊ะแถลง

อีจัน
อัพเดต 28 ก.พ. 2565 เวลา 12.49 น. • เผยแพร่ 28 ก.พ. 2565 เวลา 12.49 น. • อีจัน

หลังจากเหตุการณ์ เสียชีวิต ของ นักแสดง แตงโม นิดา จากเหตุ พลัดตกเรือ กลางแม่น้ำเจ้าพระยา ล่าสุด เพื่อนรักอย่าง เชียร์ ฑิฆัมพร , โม อมีนา และ ฮิปโป ฉันท์ชนะ ก็ได้เปิดใจหลัง กระติบ ผู้จัดการที่อยู่ในเหตุการณ์ ตั้งโต๊ะแถลงข่าว พร้อมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ด้าน ฮิปโป ขอเคลียร์หลัง แม่แตงโม กล่าวอ้างตน เป็นคนสั่งให้ปิดข่าว พร้อมเรียกร้องขอความความเป็นธรรมให้เพื่อนรัก ในรายการ คุยแซ่บโชว์

โฆษณา - อ่านบทความต่อด้านล่าง

ทราบข่าวได้อย่างไร?

ฮิปโป : จาก พุดเดิ้ล เลขาพี่ แอนนา โทรมาถามว่าพี่โมตกน้ำหรอ เราคิดว่าเป็น ข่าวปลอม ที่ ดารา จะโดนกัน ไม่เกิน 15 นาที พุดเดิ้ล โทรกลับมาอีกรอบ ปลายสายได้ยินเสียงพี่ แอนนา พุดเดิ้ล บอกว่าเจ๊จริงนะ พี่ กระติก บอกว่าตกจริงๆ ได้ยินเสียงรู้ว่าตกที่สะพานพระราม 7 แม่น้ำเจ้าพระยา ความรู้สึกแรกคือใจเราร่วงอยู่ตาตุ่ม เรารู้ว่าแม่น้ำเจ้าพระยาต่อให้ใครตกไปทีมชาติไทยก็ตามยากมาก เพราะกระแสน้ำในช่วงกลางคืนมันเชี่ยวมาก พี่ แอนนา บอกว่าให้รีบมาที่เกิดเหตุก่อนไม่รู้อยู่ตรงไหนแต่ให้รีบมาก่อน ก็รีบขับรถออกมาเลย ตามหา วนหาเกือบครึ่งชั่วโมง ก็มาเจอกับ โม อมีนา พอดี ตอนนั้นประมาณเกือบเที่ยงคืน

โม : กำลังจะปิดไฟนอน กลุ่มพี่ เอ ศุภชัย โทรมาว่าพี่โมตกน้ำ เราก็บอกไม่ใช่มันอยู่ ภูเก็ต เช็คไปเช็คมามันลงรูปช้า เลยโทรหาพี่ ฮิปโป ก่อนว่าอยู่ไหนเดี๋ยวไป ก็วนหากัน วนทุกท่าเรือ

โฆษณา - อ่านบทความต่อด้านล่าง

วนหาทุกท่าเรือ ทำไมไม่โทรไปถามคุณ กระติก ?

โม : ไม่รับสาย ไม่รับสายใครเลย

ฮิปโป : ไม่รับสาย ส่วนโลเคชั่นเราได้จากการที่นักข่าวไลฟ์สด สิ่งแรกที่เราไปคือเราจะไปหาพี่ กระติก ก่อนดูว่าเขารู้สึกอย่างไร เพราะเรารู้สึกว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องช็อก ตกใจที่เป็นเพื่อนสนิทแน่ๆ

โฆษณา - อ่านบทความต่อด้านล่าง

เจอคุณกระติกไหม?

โม : ไม่เจอ

ฮิปโป : ไม่เจอ เราก็เดินคุยกันมาเอาอย่างไรต่อ ไม่มีใครเลย

โม : มีแต่เจ้าหน้าที่ เขาเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรในแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่รู้จุดเลย ปกติเนี่ยเขาจะมีเส้นทางการเดินเรือ อย่างน้อยถ้าพวกคุณแจ้งเจ้าหน้าที่เขาจะได้รู้ว่าช่วงไหน แต่นี่เขาวนหาทั่ว

เขาบอกเจ้าหน้าที่มาช้า?

โม : เจ้าหน้าที่เยอะมาก

ฮิปโป : นักข่าวถึงแล้ว เจ้าหน้าที่ถึงแล้ว หนูว่าไม่ช้าเลย เพราะตรงนั้นที่หนูไปถึงเกือบเที่ยงคืน ตรงนั้นคือเยอะมาก มองหาใครไม่เจอ น้องที่เป็นช่างแต่งหน้าประจำพี่โมเดินมาบอกว่าพี่เงียบๆนะ ให้เราเดินไปโป๊ะนี้บางศรีเมือง

โม : ไปแล้วเจอพี่เบิร์ดคนเดียว

ฮิปโป : ไปถามพี่เบิร์ดว่าพี่ติกละ เขาบอกไม่รู้ครับ เขาอยู่คนเดียว มันสะเทือนใจตรงที่พี่เบิร์ดถามกู้ภัยว่าพี่เจอหรือยัง พี่ทำอย่างไร

โม : พี่ผมขอลงเรือด้วยได้ไหมไปช่วย พี่ผมขอร้อง โมทำอะไรไม่ถูกเลย

เจอ กระติก ตอนไหน?

โม : ไม่เจอ

ฮิปโป : หนูส่งโลเคชั่นให้เพื่อนทุกคนที่โป๊ะบางศรีเมือง ตี 1 กว่าๆ พี่ กระติก ตอบไลน์มาในกลุ่มทำงานของ แตงโม ว่า ไม่ใช่จุดจมน้ำ เราถามว่า แล้วแม่อยู่ไหน เขาบอกกลับไปรอที่บ้าน หนูถามว่าแม่กลับไปรอที่บ้านทำไมหนูอยู่กับพี่เบิร์ด

ถ้าแค่เพื่อนร่วมงานไปด้วยกัน จะอยู่จนหาร่างเขาเจอไหม?

โม : โมอยู่กันยันเกือบ 6 โมงเช้า

ฮิปโป : ปูเสื่อนอนอยู่ข้างโป๊ะนั้นเลย

ตอนที่ กระติก โทรหาน้ำเสียง?

โม : เย็นชามาก

ฮิปโป : หนูไปเจอตัว พอบอกว่าหนูอยู่กับพี่เบิร์ดพี่ กระติก เลยโทรหาหนู หนูถามว่าแม่อยู่ไหนจะไปหา เขาอธิบายโลเคชั่น หนูเดินสวนกับพี่เปิ้ล พี่จูนที่กำลังมาช่วย มีทั้งหมด 3 คนไปด้วยกัน เขาบอกเส้นทาง ช่วงตี 1 กว่าๆ ลงรถมาเจอแก๊งค์เพื่อน 5 คนของเขา หนูถามว่าพี่ กระติก อยู่ไหนค่ะ เขาเลยสวนถามหนูว่าแล้วคุณเป็นใคร เราบอกว่าเป็น ผู้จัดการแตงโม นะ เขาเลยชี้ให้ไปหาพี่ กระติก เราวิ่งเข้าไปคุยถามว่าพี่ กระติก เกิดอะไรขึ้นทำไมโมถึงตกน้ำ เขาบอกว่าโมบอกว่าปวดปัสสาวะ ไปปัสสาวะท้ายเรือ แล้ว พลัดตกน้ำ แล้วพี่เห็นไหมว่าตกอย่างไร เขาบอกไม่เห็นกูอยู่หน้าเรือ กูไม่รู้เรื่องอะไร กูไม่เห็นๆ พูดไม่เห็นอย่างเดียว

เขาร้องไห้ไหม?

ฮิปโป : เขาอาการเคร่งเครียดแต่ไม่ได้มีน้ำตา รู้ว่าเครียดแต่ไม่มีน้ำตา เหมือนมีอะไรสักอย่างอยู่ในใจ

ตอนที่โทรไปน้ำเสียงเขาเป็นอย่างไร?

โม : เขาไม่รับสายโมตั้งแต่แรก แต่วันที่เจอร่างพี่โม หนูไปอยู่นิติเวชตลอด หนูเจอพี่ติกที่นิติเวช พี่ติกร้องไห้เข้ามากอดหนูแล้วบอกว่า โมกูขอโทษนะที่ไม่ได้บอกขอโทษจริงๆไม่รู้จะทำอย่างไร ทำอะไรไม่ถูกแล้ว หนูก็กอดเสร็จแล้วก็เดินออกมาโทรหา ฮิปโป เลยว่ามาที่นี่ เอาพี่ แอนนา มาด้วย กระติก อยู่นี่เร็วๆ พวกหนูไม่เคยคิดว่าจะเจอ กระติก ตรงนี้เพราะว่าเราไม่เคยเจอตัวเลย เราไม่รู้เลยว่า กระติก ทำอะไรอยู่ไหน อยู่ตรงไหน ตอนไหน เขาไปนิติเวชแต่เขาไม่ได้เข้าไปเจอพี่โมเหมือนที่พวกเราเข้าไปเจอ หนูตั้งใจไม่ชวนด้วยแหละ หนูรับไม่ได้ แต่หนูไปไหว้เจ้าหน้าที่ว่าหนูขอ

เห็นไลฟ์ กระติก และ แซน รู้สึกอย่างไรบ้าง?

เชียร์ : ไม่โอเคเลยค่ะ เรารู้สึกว่าปกติอ่ะความสมเหตุสมผลหรือความจริงมันจะมีเหตุและมีผลที่ไม่ว่าพูดอย่างไรมันเชื่อมกันได้หมด เชียร์ รู้สึกว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นมันหาเหตุและผลไม่เจอ ไม่ว่าจะเป็นกี่ข้อความ กี่เรื่อง กี่เหตุการณ์ พอเอามาเรียงกัน มันเรียงกันไม่ได้เลย

สนิทกันมานาน คุณคิดว่าคนอย่างแตงโมจะไปปัสสาวะท้ายเรือไหม?

เชียร์ : คนเราแล้วผู้หญิงอ่ะเป็นประจำเดือนด้วย อันนี้ข้อมูลที่เรารู้กันมา ตามภาพที่เห็นด้วย

โม : สำหรับโม พี่โมเป็นคนอั้นฉี่ได้เก่งมาก และเป็นคนฉี่เป็นที่เท่านั้น

ฮิปโป : ถ้าจะฉี่จริงๆไม่ไหวแล้ว เขาต้องอยู่กับคนที่เขาสนิทมากจริงๆ

ชุดมีแป๊กไหม?

ฮิปโป : เราไปคุยกับพี่ ไทด์ เอกพันธ์ ที่เป็นคนพบศพ ก็คือเรียกว่าเป็น ชุดว่ายน้ำ ไม่มีแป๊กเลย

โม : เราตัดเรื่องการปัสสาวะออกเลย ข้างหลังมีใบพัดพี่เราโดนใบพัดทั้งร่างแล้วค่ะถ้างั้นอ่ะ อีกอย่างพี่โมฝังยาคุมมีประจำเดือนอะไรก่อน หนูเป็นคนรู้

เขาขอให้แม่ ปิดข่าว ใครเป็นคนพูด?

ฮิปโป : หนู มันอาจจะเป็นการเข้าใจผิดทางแม่และหนู หลังจากที่เจอพี่ กระติก ทราบเรื่องหมดแล้ว หนูก็ย้ายทุกคนคุยกันว่ามาที่โป๊ะพระราม 5 ก็นั่งคุยกัน เห็นเขากำลังไลฟ์สดแม่พี่โม เราเลยบอกนุชไปรับแม่ดีกว่าเพราะแม่ยังไม่รู้เรื่องอะไรที่เรารู้มา แม่ต้องได้ความจริงข้อนี้จากเราก่อนเพราะเราเป็นคนไปตามเรื่องมาว่าเรื่องเกิดขึ้นอะไรบ้าง แม่จะได้วิเคราะห์ พิจารณา แล้วไปตอบคำถามนักข่าวถูกต้อง พอนุชไปถึงแม่น่าจะยังจำนุชไม่ได้ หรือเกิดจากการช็อกตกใจ นุชบอกแม่จำหนูได้ไหม เชื่อใจหนูนะเดี๋ยวหนูพาไป พาไปคือมาเจอเรา สิ่งที่หนูคุยคือแม่คะหยุดให้สัมภาษณ์ก่อนนะคะตอนนี้แม่ยังไม่รู้ความจริง แม่ก็เลยพูดไปว่าทำไมให้แม่ปิดข่าว หนูเลยบอกว่าไม่ได้ให้แม่ปิดข่าวแต่แม่ต้องมาฟังข้อมูลตรงนี้ก่อน ในฐานะเราเคยเป็นนักข่าวข้อมูลที่ถูกต้องสำคัญ

ฟัง กระติก สัมภาษณ์แล้วรู้สึกอย่างไร?

เชียร์ : ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากคนเป็นแม่เลยนะ คนเป็นแม่ควรจะเข้าใจดีที่สุดเมื่อลูกเราเกิดอะไรขึ้น แต่คำนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลยไม่ควรออกมาจากปากของคนเป็นแม่เลย มีคำหนึ่งที่ เชียร์ งงต้องไปเตรียมตัวกับการตอบคำถาม ย้อนกลับมาคำพูด เชียร์ เลยความจริงมันจะเล่าได้ไม่ต้องเตรียมอะไรเลย อะไรมันสำคัญกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราอีกเหรอ นั่นคือชีวิตนะ ละบวกไปอีกนั่นคือเพื่อนเรา

คิดว่าอย่างไรที่เขาบอกเรื่องเงินที่เขาบอกถังแตก?

โม : ไม่หรอกค่ะ จริงๆ กระติก มีงานประจำนะคะ

ฮิปโป : ถ้าเขาบอกว่าเงินเขาหาย เงินหนูก็ต้งหายสิ แต่ทำไมหนูไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยอ่ะ

เชียร์ : ตอนนี้ทุกอย่างสะท้อนไปตัวคุณหมด ไม่มีใครตัดสินอะไรจากสิ่งที่ไม่ได้ยินจากปากคุณ มันสะท้อนไปเพราะตัวคุณเอง

ข่าวลือที่บอกว่า รับงานเอ็นเตอร์เทรน?

โม : ยืนยันว่าพี่โมไม่มี แต่ กระติก ไม่รู้ค่ะ

ฮิปโป : ยืนยันโม เพราะว่าเราเคยถามกับ แอนนา เขาเคยถาม รับงานทานข้าว ไหม แค่ทานข้าวธรรมดา มันง่ายจะตาย 50,000 เธอก็ได้แล้ว สบายๆ แตงโมพูดว่าเธอเข้าใจไหมว่าถ้าเรารับต่อไปเราก็ต้องรับไปเรื่อยๆ คนก็จะตราหน้าว่าคือ ดารา ที่ รับงานกินข้าว ฉันไม่ทำหรอก กลับกันถ้าเขารับงานทานข้าวเขาจะมีหนี้ไหม เขาจะต้องมานั่งไลฟ์สดขายของไหม เปิดท้ายขายของไหม

ทำไมวันนั้นไม่ไปกับโม?

ฮิปโป : ตารางการทำงานมันถูกเปลี่ยน เปรียบเทียบง่ายๆพี่ กระติก คือ MD คือผู้ถือคิวและรับงานทั้งหมด แอนนา คือ AE ที่เป็นคนขายงานโดยไม่หักเงินสักบาทเดียว ฮิปโป คือ AR คนดูแลศิลปินที่จะต้องไปงานทุกงานยกเว้นงานส่วนตัว เช่น พี่หนิงทานข้าวกับแตงโมหนูไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ ในตารางคือแตงโมกลับจากภูเก็ตหลังจากพักผ่อนเยี่ยมญาติถึงวันเสาร์ วันอาทิตย์แตงโมมีคิวสวอปจมูกเพื่อถ่ายละครในวันอังคารและวันพุธ ดังนั้นวันจันทร์แตงโมว่าง ในการพูดมาไม่มีเลยว่าแตงโมจะไปทำอะไร วันพฤหัสหนูทราบมาว่าโมมีไปทานกับพี่ กระติก ในการลงเรือ ในความเข้าใจลงเรือคือเรือสำราญ

แตงโมไม่รับงานอย่างนี้ แต่มีคนไม่รับ แล้วรับงานแทนหรือเปล่า?

โม : อันนี้โมว่าความยุติธรรมบนโลกมันมีนะคะ ยังเชื่อในกฎหมายไทยอยู่

ฮิปโป : อันนี้หนูขอไม่ให้ความคิดเห็นว่ามีใครรับแทนไหม เพราะเราไม่รู้จริงว่า ณ โมเมนท์นั้นเขาทำอะไรกันบ้าง แต่เขาแค่บอกหนูว่าวันพฤหัสพี่โมกับพี่ติกมีลงเรือไปทานข้าวนะ เพราะอย่างไรโมก็ต้องกลับมา วันศุกร์มีถ่ายรายการที่ต้องร้องเพลง

เชียร์ : ปาฏิหาริย์มันไม่เกิด แต่ขอให้ความจริงกับความยุติธรรมมันเกิดได้ไหม มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กระบวนการเผยให้เรารู้สักทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกับพี่เรา

ล่าสุดคุณแม่ออกมาบอกว่ามีหลักฐานที่แตงโมถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจ?

ฮิปโป : อันนี้ยังไม่ได้พูดคุยกับคุณแม่ มันเลยยังคลาดเคลื่อนเข้าใจผิด หลักฐานบางอย่างเราก็ไม่รู้จริงๆ

โม : หลังจากเจอร่างเรามืดแปดด้านกัน ไม่รู้จะทำอย่างไร มีเพื่อนจำนวนหนึ่งมุ่งตรงไป สภ.นนทบุรีเลย เราไปนั่งคุยที่นั่นนานพอสมควรถึงจะรวมตัวไปนิติเวชต่อ

ตอนที่ไป สภ.นนทบุรี กระติก อยู่แถวนั้นไหม?

โม : ไม่อยู่ ไม่เห็น โมมาเจอที่นิติเวชแล้ว ล่าสุดเมื่อวานโมไปนิติเวชกับพี่เบิร์ดอีกรอบหนึ่ง พูดคุยกับพี่เบิร์ดนิดหน่อย แล้วก็แยกกัน จะมารับเขาอีกทีวันที่พี่เขาไปโบสถ์ค่ะ

เวลาแตงโมรับงานเงินเข้าใคร?

ฮิปโป : เข้าแตงโมค่ะ หนูจะเข้าบันชีนำเงินหัก 10% เพื่อไปทำบุญในทุกๆการทำงานของโม

เชียร์ : ถ้าเป็นเงินสดเราไม่รู้แล้วนะ พูดกันตามตรง เรื่องนี้ขอให้ความยุติธรรมมันเกิดเถอะ มันนอกเหนือที่เราจะรู้กันได้แล้ว ต้องฝากกระบวนการจริงๆ

ขอความในใจถึงเพื่อนที่เรารัก?

ฮิปโป : เขาเป็นคนพูดกับหนูตลอดว่าคนจะรักเขาไหม ดารา อยากจะคุยกับเขาไหม เขาเป็นคนไม่มั่นใจเลย เขารู้สึกว่าทุกคนไม่รักเขา ถ้าเขาอยู่หนูอยากบอกว่าทุกคนรักเขามาก สิ่งที่เกิดขึ้นหนูรู้สึกว่าไม่สมควรเกิดกับเขา เขาผ่านไรมาเยอะมากๆ กับผู้หญิงตัวแค่นี้ทำไมต้องเจอเรื่องขนาดนี้ถึงกับต้องเอาชีวิตกันเลยหรอ แต่ถ้าเขาฟังอยู่อยากบอกว่าทุกคนรักเขามาก

โม : หนูจะพูดกับพี่เสมอตั้งแต่เจอกันแรกๆจนถึงทุกวันนี้ว่ามีอะไรให้บอก หนูสู้ให้ทุกอย่างทุกเรื่องไม่ต้องออกหน้าเองเลยเดี๋ยวทำให้ แต่ถ้าเมื่อไรมีความสุขมีชีวิตที่ดีพี่อยู่ของพี่ไม่ต้องนึกถึงหนูก็ได้ไม่เป็นไรเลย ที่ผ่านมาโมไม่ได้เจอพี่เขาจะชอบโทษตัวเองตลอดว่ามึงหน้ากูยังไม่สวยอ่ะ คือเขาไม่ชอบให้ใครเห็นตอนที่เขาไม่สวย เขาสวยแล้วเขาถึงจะให้เจอ เมื่อมกราที่ผ่านมาโมเจอเขาบ่อยมาก โมบอกว่าถ้าหนูรับปริญญาโทพี่ต้องมา แต่พี่มาไม่ได้

เชียร์ : การจากลาเป็นเรื่องปกติมาก เราแค่ไม่คิดว่าคนๆหนึ่งที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร โคตรสู้ชีวิตมาตลอด สิ่งที่มันเกิดในห้วงสุดท้ายไม่คิดว่าเขาจะต้องเจอมันหนักหนาสาหัสขนาดนี้ แต่แค่บอกว่าสิ่งที่พี่เป็นมันไม่สูญเปล่าเลยพี่ เชียร์ เชื่อว่ามันจะตอบให้พี่ด้วยความยุติธรรมอะไรบางอย่างแน่นอน พี่อาจจะเคยพูดว่าทำไมต้องให้เกิดการสูญเสียก่อนคนถึงจะรักจะชื่นชม คนรักพี่อยู่แล้ว วันนี้มันมีค่ามากสำหรับพี่การที่พี่เป็นพี่ไม่เสียเปล่าแน่นอน มันมีคุณค่าสำหรับพี่เสมอ

โม : ไม่ต้องกลัวเลยเพื่อนทุกคนสู้เพื่อพี่จนกว่าพี่จะได้ความยุติธรรมแน่นอน

อีจันบันเทิงต้องขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัว และเพื่อนๆ ของ แตงโม นิดา ด้วยนะคะ ขอให้เรื่องนี้กระจ่างในเร็ววันคะ

ดูข่าวต้นฉบับ