หวย หรือ สลากกินแบ่งรัฐบาลในปัจจุบัน (ภาพจากwww.matichon.co.th)

ใกล้วันเวลาหวยออก บรรดาคอหวยก็ต้องไปหา “เลขเด็ด”  จากสถานที่ต่างๆ ที่ขึ้นชื่อว่าแม่น, ว่าศักดิ์สิทธิ์ ไปขัดถูจากต้นไม้ หรือพระพุทธรูป ฯลฯ ซึ่งไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันก็ไม่แตกต่างกันมากนัก

ถ้าเป็นปัจจุบัน เลขเด็ดมาแรง ถ้าเป็นสลากแบ่งรัฐบาลก็คงขายหมดตั้งแต่ช่วงต้นๆ ใครซื้อเลขดีเลขเด็ดไม่ทันก็ต้องอาศัย “หวยใต้ดิน” ที่หลายครั้งเจ้ามือใจไม่ถึง ไม่กล้ารับแทง หรือรับก็มีเงื่อนไขจ่ายต่ำกว่าปกติ

แต่ในอดีตเจ้ามือหวยในตำนานของไทย “ยี่กอฮง” มีวิธีรับมือ

ยี่กอฮง (พ.ศ. 2392-2479) หรือพระอนุวัตรราชนิยม( ฮง เตชะวณิชย์) นายอากรบ่อนเบี้ย คุมการออกหวย ก ข และทำการค้าหลายอย่าง

กาญจนาคพันธุ์ หรือ ขุนวิจิตรมาตรา (2440-2523) นักคิด นักเขียนคนสำคัญของไทย กล่าวไว้ใน “กรุงเทพฯ เมื่อวานนี้” ว่า เคยมีโอกาสพบ และพูดคุยกับยี่ก่อฮง ในวัยเกือบ 60 ปี อยู่หลายครั้ง หลายเรื่อง รวมทั้งเรื่อง “หวย”  เช่น ที่บันทึกถึงเวลาที่จะออกหวยยี่อกอฮงเล่าว่า ต้องเซ่นไหว้ตัวหวย ตั้งสมาธิก่อนออกว่า

“ที่โรงหวยมีห้องพิเศษสำหรับท่าน[ยี่กอฮง]ห้องหนึ่ง มีเครื่องบูชาและตัวหวย ท่านบอกเวลาจะออกหวย ท่านทำพิธีบูชาเสร็จแล้ว ก็หยิบตัวหวยที่จะออก ( เป็นแผ่นกระดานสี่เหลี่ยมผืนผ้า โตกว่าฝ่ามือใหญ่ๆ) ใส่พานคลุมผ้าเดินจากที่บูชามา ระหว่างนั้นต้องสำรวมใจให้แน่วแน่

ก่อนจะออกประตูห้องถ้าได้ยินเสียงจิ้งจกทักหรืออะไรที่ทำให้สะดุดใจ ต้องกลับไปเลือกตัวหวยที่จะออกใหม่ (คือมีสูตรหรือยี่ต๊อกไว้แล้ว เผื่อเลือกว่าจะออกตัวนั้นตัวนี้จึงจะได้มากได้น้อยอย่างไร) แต้ถ้าไม่มีอะไรสะดุดใจ ก็ออกประตูมาเอาตัวหวยไปแขวนไว้ให้คนดูว่าออกอะไร”

นอกจากนี้บรรดาเลขเด็ดที่คดหวยไปขอมาจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ยี่กอฮงก็ตามไปแก้เคล็ด

“แต่ที่แปลกไปก็คือท่านเล่าถึงตัวท่านที่ต้องผจญกับผีต่างๆ ท่านว่ามีมันมารบกวนจนท่านต้องทําเครื่องเช่นให้ทุกวัน เพื่อมันจะได้ไม่ไปกินเครื่องเช่นคนอื่น แล้วบอกหวยให้แก่เขา ท่านบอกว่า ท่านรู้วิธีที่เขาทําขอหวยกันทุกอย่าง แปลว่าท่านต้องผจญกับคนแทงหวยทั่วทั้งเมืองไทย

ข้างต้นข้าพเจ้าเล่าถึงคนไปขัดถูพระพุทธรูปนั้น เป็นพระพุทธรูป วัดร้างไม่มีพระสงฆ์ โบสถ์วิหารพังทิ้งตากแดดตากฝน วัดดีๆ ไปขัดถูไม่ ได้ นอกจากเขาจะมีสั่นติ้ว พระพุทธรูปวัดร้างอย่างนี้ คุณพระท่านบอกว่า บางรายให้หวยคนถูกบ่อยก็มี คือถูกแล้วลือกันคนก็ไปขัดมาก

คุณพระท่านรู้ ท่านก็เล่าว่าต้องไปเซ่นแล้วเอาเหล็กตะปูไปตอกที่ขาหรือใต้บั้นเอว เป็นเคล็ดว่าขออย่าบอกหวยให้ใครเลย บางคราวไปตอกที่ต้นไม้”

นอกจากยี่กอฮงแล้ว กาญนาคพันธุ์ยังได้พบกับหลงจู๊เซี้ยง-ผู้จัดการโรงหวย และนายขาว-คนใบ้หวย ที่ กาญจนาคพันธุ์เขียนไว้ว่า

“ที่น่าขันที่สุดก็คือ คนที่ใบ้หวยคือ นายขาวนั้นเอง ข้าพเจ้าแวะไปคุยกับนายขาวที่เรือนหลายครั้ง ได้ความว่าที่ใบ้หวยนั้นใบ้ไปตามธรรมเนียม ซึ่งคุณพระ [ยี่กองฮง] ไม่ได้อ่านหรือได้ฟังว่าใบ้อย่างไรเลย และตัวนายขาวเองก็ไม่รู้ว่าหวยจะออกอะไร

ตื่นเช้าขึ้นนึกอะไรได้ก็เขียนใส่กระดาษไปปิดไว้ที่เสาโรงหวย ตามที่ข้าพเจ้าเล่ามาแล้วทุกวัน คนมาดูใบ้หวยก็นึกเอาเองว่าคงจะออกตัวนั้นตัวนี้ ซึ่งความจริงคนใบ้ก็ไม่รู้ คนออกก็ไม่รู้ คนแทงก็หลงคิด นอกจากปะเหมาะเคราะห์ดี คนแทงบังเอิญฟลุกไปแทงถูกเข้าได้บ้าง”

ข้อมูลจาก

กาญจนาคพันธุ์. กรุงเทพฯ เมื่อวานนี้, สำนักพิมพ์สารคดี, พิมพ์ครั้งที่  4  พ.ศ. 2545

เผแพร่ข้อมูลในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 14 กรกฎาคม 2563

Comment 0

    ความคิดเห็นมากที่สุด